ده دوازده سال پیش بود. دانشجویان تئاتر دانشکده هنرهای زیبای آن روزها تصمیم گرفتند جشنوارهای کوچک و جمعوجور تحت عنوان جشنواره نمایشهای کوتاه راه بیندازند. بدین ترتیب تعدادی نمایش کوتاه کمتر از سی دقیقه توسط همین دانشجویان آماده شد و به شکلی کاملاً دانشجویی در طول یک هفته به روی صحنه رفت. تماشاگران و داوران این آثار صمیمی و دوست داشتنی هم غالباً خود بچهها بودند و در مراسم اختتامیه نیز به برگزیدگان کتاب اهدا شد. نه تندیسی بود و نه سکهای که بر سر آن بگو مگو شود و قیل و قال راه بیفتد! زمان خیلی سریع گذشت و جشنواره دوم و سوم و چهارم از راه رسید.
با تلاش مرکز تئاتر تجربی که نهادی زیرمجموعه دانشکده بود این جشنواره توانست در یکی از دورههای خود کمک مالی جذب کند و رنگ و بوی خود را تغییر دهد. حالا دیگر تندیسی برای برگزیدگان طراحی شده بود و سکه هم از راه رسید. پای دانشکدههای دیگر تئاتری نیز به این جشنواره باز شد و جشنواره نمایشهای کوتاه به جشنواره سراسری تئاتر تجربه تغییر نام داد. در چنین شرایطی بازگشت به شکل و شمایل برگزاری دورههای اول و دوم تقریباً غیرممکن شده بود و سطح انتظارات بالا رفته بود. بدین ترتیب در هر دوره، دبیر جشنواره و اعضای تئاتر تجربی در مقام برگزارکننده، باید به این در و آن در میزدند تا بتوانند برای هزینههای جشنواره راهحلی مالی پیدا کنند. یکسال سازمان فرهنگی هنری شهرداری به کمک بچهها میآمد و سالی دیگر معاونت فرهنگی وزارت علوم.
اما امسال اوضاع به گونهای دیگر رقم خورد. یازدهمین جشنواره تئاتر تجربه به رغم تلاش دبیر، مدیران و مسئولان دانشکده و بچهها نتوانست بودجه لازم را فراهم کند. سازمان فرهنگی هنری شهرداری از ماهها قبل با این جشنواره تفاهم نامهای را منعقد کرد اما با فرارسیدن ایام جشنواره یک ریال هم به دبیرخانه آن کمک نکرد. وزارت علوم هم تنها به چاپ پوستر و بروشور و برنامه جشنواره بسنده کرد و از معاونت فرهنگی دانشگاه تهران هم مساعدتی نشد.
در نهایت تصمیم گرفته شد جشنوارهای بدون بخشهای جنبی و بدون هرگونه جایزه برگزار شود. یازدهمین جشنواره تئاتر تجربه از 23 خرداد کار خود را با وجود تمام این مشکلات در دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران آغاز کرد اما با پیش آمدن مشکلات پس از انتخابات و ناآرامیهای موجود در دانشگاه تهران مجبور به تعطیل کردن جشنواره شد. در حالی که گروههای دانشجویی نمایشی و تماشاگران برای ورود به دانشگاه با مشکلات مختلفی روبهرو بودند.
بدین ترتیب برگزاری یازدهمین جشنواره تئاتر تجربه به وقتی دیگر موکول شد اما پرسش اصلی هنوز به قوت خود باقی است. آیا پژوهش رکن اصلی و بنیادین فعالیتهای دانشجویی نیست؟ و آیا دانشجویان برای تقویت بنیه علمی خود نیازمند عرصه پژوهش و بررسی علمی نیستند؟ این در حالیاست که جشنواره تئاتر تجربه برآیند فعالیتهای پژوهشی دانشجویان تئاتر به شمار میرود و دانشجویان این رشته جدیدترین و به روزترین ایدههای هنرهای نمایشی را در جشنواره تئاتر تجربه در معرض قضاوت و داوری مخاطبانشان قرار میدهند.
جالب آن که این جشنواره از هیچ گونه ردیف بودجه برخوردار نیست و هرسال برای جبران مخارج خود بدون تعارف باید کیسه گدایی به دست بگیرد! حال تشخیص این که چنین شرایطی چقدر در شأن دانشگاهی چون دانشگاه تهران است و چقدر به حوزه پژوهش اهمیت داده میشود مسئلهای است که وزارت علوم باید به آن پاسخ دهد، در جایی که امروزه تولید علم به عنوان یکی از راهبردهای اساسی کشور به شمار میرود و بر گسترش آن همواره تأکید میشود.
دبیر جشنواره تئاتر تجربی
نظر شما