فرار از پاسخگویی

آیه کیانپور: در سومین روز از بیست ونهمین جشنواره تئاتر فجر نمایش «تریو» به طراحی و کارگردانی احمد کچه​چیان در بخش تجربه​های نو در کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر به  صحنه رفت.

احمد کچه​چیان از هنرمندان جوان و خلاقی است که طی چند سال گذشته آثار نمایشی متفاوتی را به اجرا در آورده​است . آنچه بیش از هر چیزی در این نمایش به چشم می​خورد، تلاش کارگردان برای ایجاد فضا سازی است. او از تمامی عناصر از موسیقی، صحنه، لباس و حتی شیوه بازیگری، برای ایجاد اتمسفر و فضای مناسب متن نمایشی استفاده کرده​است.

فضای تلخ ،سرد وتا حدودی دلهره آور نمایش از همان ابتدا بر تماشاچی تأثیر می​گذارد و به تدریج او را با خود همراه می​کند. اگرچه استفاده ازعناصری چون پروجکشن و نریشن، در اجرهای مدرن نمایشی امروز ما به امری عادی وتکراری تبدیل شده، اما کچه​چیان از این عناصر نه برای پر کردن صحنه که کاملا درارتباط با فضای کلی اثر والقاء آن به تماشاچی بهره گرفته و می​توان گفت تا حد زیادی در این باره موفق بوده است. «تریو» در عین دوری گزینی از قصه​گویی به شیوه​ای مدرن روایتگر داستانی ​است که از لابلای تصاویر و نریشن به تماشاگر منتقل می​شود. با شروع نمایش، تماشاگر با موجی از سوال​های تکرار شونده وبی وقفه روبرو می​شود که متن و اجرا در جاهایی می​تواند او را درگیر یافتن جواب این سوال​ها کند .

متن نمایش که توسط فواد مخبری نوشته شده، به شیوه ای نو مدام تماشاگر را درگیر چالش می​کند، چالشی که به نظر می​رسد در جاهایی به عمد مخاطب را از رسیدن به جوابی مشخص ویا پیدا کردن خط داستانی دور می​کند. به هر حال قصه، قصه​ ساده​ایست، با نگاهی پیچیده .قصه ای که شبیه واگویه​های بسیاری از همه ماست و این شباهت شاید یکی از دلایل موفقیت ویا دلچسب بودن این نمایش است.

تریو شاید در نگاه اول نمایشی متکبرانه به نظر بیاید، اما مخاطب هوشمند با کمی دقت می​تواند به غم پنهان وآشنای آثر دست یابد. سه زن سپید پوش درتاریکی نامشخص وتوده​ وار صحنه به ایفای نقش می​پردازند. مخاطب با هر کدام به نوعی همراه می​شود و گاهی این سه را یکی می بیند.

بازی​ها یکدست ودر لحظاتی بسیار درخشانند و کارگردانی به همراه هماهنگ بودن طراحی لباس وموسیقی کل اجرا را به اثری قابل قبول تبدیل کرده است. در تریو به ندرت کلامی از بازیگران می شنوید، ولی نگاه ومیمیک بازیگران به خوبی از پس دشواری​های بازیگری در چنین متنی بر آمده است .در جاهایی ناهماهنگی ویا افت ریتم به چشم می خورد که با توجه به کمبود وقت وامکانات در اجراهای جشنواره​ای امری طبعیی است.از احمد کچه چیان پیش از این نمایش​هایی چون «افسون معبد سوخته» و«طهران 86» به روی صحنه رفته است.

52