شنبه 27 آبان 1396
دوشنبه 16 اردیبهشت 1392 - 14:19:00 چاپ

روایت یک هنرمند ایرانی از زندگی و مرگ آبراموویچ

فرهنگ > تجسمی - امید هاشمی هنرمند ایرانی ساکن فرانسه، نمایشگاهی از عکس‌های «زندگی و مرگ مارینا آبراموویچ» در پاریس برپا کرده است.

مریم قدسیه: نام«مارینا ابراموویچ» با نام هنر «اجرا» گره خورده و کمتر کسی از دوستداران این هنر را می‌توان پیدا کرد که با او آشنا نباشد و حداقل شناختی از آثارش در ذهن نداشته باشد. آثاری قابل بحث و جنجالی در هنر معاصر که با وجود نوشته شدن کتاب‌ها و مقالات بی‌شمار پیرامونشان، هنوز هم در باور خیلی‌ها جای نوشتن و کاویدن دارند.


زندگی این هنرمند تاثیرگذار معاصر تا کنون 6 بار توسط هنرمندان مختلف ساخته شده و به عبارتی شکل تازه‌ای گرفته است. آخرین تجربه این جریان برای مارینا تا امروز اما متفاوت‌تر از قبل به درخواست خودش در 65 سالگی با پیشنهاد ساخت مرگش به رابرت ویلسون شکل گرفت، ویسلون ساخت دوباره زندگی‌اش را نیز به آن اضافه کرد و «زندگی و مرگ مارینا آبراموویچ» اتفاق افتاد. امید هاشمی هنرمند ایرانی ساکن فرانسه که از شاگردان و علاقه‌مندان آبراموویچ است، این اقبال را یافت که در این پروژه از ابتدا تا انتها حضور داشته باشد و به عنوان عکاس نگاهش را به این کار در قالب تصاویر ثبت کند.
او 2 سال پیش برخی از این عکس‌ها را در جشنواره تئاتر فجر به نمایش گذاشت.  این روزها و با حضور آبراموویچ در پاریس، نیز نمایشگاهی از این تصاویر به شکلی دیگر در گالری Art Roch برگزار کرده است.
 

چیدمان مخصوص
این هنرمند درباره نمایش دوباره این عکس‌ها می‌گوید: «درست است عکس‌ها اولین بار در جشنواره تئاتر فجر به نمایش درآمدند ولی در آن زمان تمام عکس‌ها با تعداد یکسان و بر اساس فضای تماشاخانه ایرانشهر چیدمان شدند. تجربه‌ای که به نظرم چندان موفق نبود؛ امروز هر کدام از عکس‌ها در سایز‌های متفاوت و مخصوص به خودشان در چند سالن گالری چیدمان شده‌اند به طوری‌که در یکی از سالن‌ها تنها یک عکس نمایش داده شده و بقیه دیوارها خالی است. به جز عکس‌های نهایی اثر، عکس‌های تمرینات نیز در سالن دیگری در گالری ارائه شده‌اند. علاوه بر اینکه فیلم« زندگی و مرگ مارینا آبراموویچ از نگاه هنرمند، کارگردان، آهنگساز، بازیگر » به کارگردانی  کیم زیگرز هم به نمایش درآمده و خود مارینا آبراموویچ نیز در مراسم افتتاح نمایشگاه حضور داشت. »
 

آثار هنری انسان‌شمول
هاشمی که تاکید ویژه‌ای بر آشنایی با آثار و شخصیت مارینا آبراموویچ، حتی برای مخاطبین در کشور و فرهنگ‌های دیگر دارد، معتقد است: «آبراموویچ هنرمندی است که موفق شده راه ارتباطی تازه‌ای را در انسان پیدا کند؛ او به بهترین نحو رابطه بین اجتماع و هنر را بواسطه آثارش نگه داشته است.»


او آثار آبراموویچ را کارهایی «انسان‌شمول» می‌داند و اضافه می‌کند: «به نظرم، این هنرمند تا حدی در وجود خودش پایین رفته و کند و‌ کاو کرده است که توانسته به جایی مشترک بین تمام انسان‌ها برسد. بر فرض مثال وقتی به شرم از جنگ و کشتار در بالکان باروک می‌پردازد، این شرم می‌تواند در تمام دنیا و نزد تمام انسانها باشد.»


عمومی شدن داستان‌های شخصی
این هنرمند با بیان اینکه آبراموویچ در این اثر نیز داستان‌های عجیب و جالب شخصی زندگی‌اش را در اختیار رابرت ویلسون گذاشته، ادامه می‌دهد: «قصه‌های زندگی او در این اثر عمومی شده‌ و شکل تازه و خاصی گرفته‌اند، به‌طوری‌که همه می‌توانند با آن رابطه برقرار کنند. در واقع برخورد رابرت ویسلون با این اتفاقات واقعا قابل توجه است. آنچه ‌بوجود آمده برای همه ارزش دیدن دارد؛ مباحث بنیادینی مثل ارتباطات خانوادگی، رابطه‌ی زن و مرد، رابطه‌ی یک کودک جنگ با جهان پیرامونش و ... که حتی اگر کسی مارینا آبراموویچ را نشناسد و قصه‌های زندگی او را نداند، می‌تواند با آن ارتباط برقرارکند. ویسلون این موضوعات را به رنگ و فرم و حرکتی دیدنی و قابل توجه تبدیل ‌کرده ، انگار یک تابلوی نقاشی عجیب کشیده است.»


اهمیت مرگ

تا پیش از این کار، آبراموویچ هر چند سال یکبار بیوگرافی خود را برای ساخته شدن در قالب اثری هنری به دست کسی سپرده بود و در این روند هر بار زندگی تازه‌ای برایش شکل گرفته بود. آثار هنری تولید شده مستند‌هایی از زندگی او نبودند، بلکه آثاری جداگانه و مستقل بودند که با استفاده از قصه ها و جریانات زندگی ‌او شکل گرفته بودند و آبراموویچ 65 ساله این بار خواست، مرگش دستمایه‌ی کار قرار بگیرد.
امید هاشمی در این رابطه می‌گوید: «مارینا معتقد است که علاوه بر چگونگی زندگی یک هنرمند چگونگی مرگش نیز دارای اهمیت دارد. به اعتقاد وی مراسم خاکسپاری یک هنرمند آخرین اثر هنری او خواهد بود. با همین باور، مارینا از رابرت ویلسون تقاضا کرد که مراسم تدفین و مرگش را بسازد، ویلسون در کنار مرگ، زندگی آبراموویچ را نیز نشان داد.»


او اضافه می‌کند: «مارینا آبراموویچ در بلگراد متولد شده ، 25 سال در آمستردام زندگی کرده و اکنون در نیویورک زندگی می‌کند و به همین دلیل خواست در این اثر در یک زمان در بلگراد، آمستردام و نیویورک دفن شود. در واقع این اثر راهی بود تا مارینا در مراسم تدفین خود حضور داشته باشد.»
 

 یک استراتژی 
«طی مسیر» عنوان نمایشگاه عکس اوست، مسیری که قطعا ارتباط و همکاری‌اش با آبراموویچ شکل خاصی به آن داده است.
 هاشمی به انتخاب این عنوان با توجه به تاثیر این ارتباط اشاره می‌کند و می‌گوید :« از زمانی‌که من کار با مارینا را شروع کردم، در حال طی کردن مسیری هستم؛ از منچستر تا مادرید، هند، ایتالیا و پاریس و ... این مسیر همواره در حال طی شدن است بدون اینکه او من را هل بدهد یا مسیر را برایم مشخص کند. این نمایشگاه نیز یک استراتژی در بخشی از همین مسیر  است. همزمان که از او آموزش می‌بینم خودم هم مسیری را طی می𤪍کنم، او به من یاد می‌دهد که چگونه خودم را و در ادامه‌ی آن مسیرم را پیدا کنم. منظورم از طی مسیر، طی مدت زمان مسیر نیست بلکه نوع و مقطع آن مد نظر است که چگونگی کارهای آینده من آن را مشخص می‌کند.» 

 

امید هاشمی، دانشجوی دکترا در رشته « زیبایی شناسی، علوم و تکنولوژی هنر» در دانشگاه پاریس 8 است که برای موضوع دکترا گرایش «پرفوزمنس آرت» را انتخاب کرده است. «من اینجام» ، «بیا صحبت کنیم»، «خارج شدن از کادر»، «پاک کردن گذشته»، «گرامیداشت تمام دهان هایی که چیزی برای گفتن دارند»، «چشمان هنرمند» برخی از کارهای او هستند.
وی سال گذشته با دو اجرای « من یک مجسمه زنده ام» و «بی پروا» به ایران آمد.
 

5757

ارسال دیدگاه

قوانین ارسال نظر
  • خبرآنلاین نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید
  • اگرچه تلاش می‌شود نظرات ظرف 2ساعت تعیین تکلیف شوند اما نظراتی که پس از ساعت 19 نوشته شود حداکثر تا 9 صبح روز بعد منتشر می‌شوند
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابه دارند، انتشار نمی‌یابند بنابراین توصيه مي‌شود از مثبت و منفی استفاده کنید.

0/700

x