بنیامین در حلقه یاران با تجربه

پیروزه روحانیون: اولین کنسرت بنیامین بهادری، خواننده‌ای که حتی پیش از اینکه آلبوم‌هایش اجازه انتشار بگیرند جوانان و نوجوانان بسیاری ترانه‌هایش را شنیده بودند و زمزمه می‌کردند، در شرایطی برگزار شد که همه اعضای گروه، حتی محسن رجب‌پور که از معدود سرمایه‌گذاران خصوصی موفق در عرصه موسیقی است برای خوب برگزار شدن آن نگرانی بسیاری داشتند.

در چهارمین شب جشنواره موسیقی فجر که به نظر می‌رسید فکری به حال سیستم فروش بلیت‌ها شده بود سالن اصلی همایش‌های برج میلاد تقریبا پر شده بود.

در چنین شرایطی، رنگ پریده و تشویش بنیامین در اولین قطعاتی که اجرا کرد خیلی دور از انتظار نبود. پس مدتی زمان لازم بود تا رنگ به رخسار این خواننده جوان برگردد و بتواند کنترل صحنه را در دست بگیرد. در این میان اعضا گروه هم برای روحیه دادن به او و کمک در کنترل برنامه تلاش بسیاری کردند.

اعضاء گروه افراد با تجربه‌ای بودند که پیش از این اجرای زنده را تجربه کرده بودند و می‌توانستند در صورت بروز مشکل صحنه را کنترل کنند و با تجربه‌ترین آن‌ها، بابک ریاحی‌پور (نوازنده گیتار باس) هم در نزدیک‌ترین نقطه به بنیامین ایستاده بود تا بعد از هر قطعه به او اطمینان دهد کارش را خوب اجرا کرده است.

اما با تمام این تلاش‌ها بعضی از واکنش‌های شتاب‌زده و غیرحرفه‌ای بنیامین ناشی از تشویش و حتی ذوق مواجه شدن با این همه هوادار بود؛ مثل زمان‌های بسیاری که خواندن بخش‌های زیادی از ترانه‌ها را به مخاطبانی که آن ترانه‌ها را از بر بودند و با صدای بلند با او همراهی می‌کردند واگذار می‌کرد و خودش از خواندن دست می‌کشید.

یا وقتی که نیمه‌های اجرای یک قطعه تصمیم می‌گرفت اجرا را متوقف کند و از مردم بخواهد اجازه بدهند کلمه «می‌میرم» را فقط او بخواند یا مثلا درباره قطعه توضیحاتی بدهد و بعد از وقفه‌ای چند دقیقه‌ای اجرای آن را دوباره از اول آغاز می‌کرد. این کار هم تمرکز نوازندگان را از بین می‌برد و هم شور مخاطبان را.

یکی دیگر از نقاط ضعف اجرای بنیامین پرحرفی‌های او در طول اجرا بود؛ جمله‌های طولانی و زائدی که می‌توانست در چند کلمه خلاصه شود و مخاطب را کمتر خسته کند. البته بخشی از این پرحرفی‌ها ناشی از دلهره های تجربه اول اجرا در حضور این همه مخاطب بود و بیشتر برای آرام کردن بنیامین ردیف می‌شدند تا توضیح یک نکته مهم.

در پایان کنسرت هم بنیامین که ترانه «دنیا دیگه مثل تو نداره» را برای بار دوم اجرا کرد با تمام شدن ترانه و پیش از پایان آهنگ از مردم خداحافظی و صحنه را ترک کرد. نوازندگان هم که ظاهرا آمادگی این ترک ناگهانی را نداشتند، پس از پایان قطعه چون لشکر شکست‌خورده یکی‌یکی صحنه را ترک کردند.

شاید بنیامین قصد داشت به نوعی در خروج از صحنه خلاقیت به خرج بدهد، اما وقتی او خواننده‌ای است که برای اولین بار اجرای عمومی را تجربه می‌کند باید بداند فرصت برای خلاقیت همیشه هست و لزومی ندارد در اولین اجرا همه را غافلگیر کند. اگر این اولین اجرای بنیامین نبود، بی‌شک می‌شد این حرکت او را به حساب خلاقیت گذاشت اما در این شرایط این حرکتش به نوعی فرار از صحنه و بی‌احترامی به مخاطبان تعبیر می‌شود.

یکی از ویژگی‌های اجرای بنیامین، ارتباط غیرکلامی او با ترانه‌هایش و ابراز آن به بهترین نحو بود که برای اولین تجربه اجرای عمومی یک خواننده جوان خیلی امیدوار کننده بود. بسیاری از خوانندگان ما بعد از سال‌ها اجرا هنوز موقع اجرا طول صحنه را دور می‌زنند یا نهایتا دستی هم تکان می‌دهند. اما این خواننده حس هر ترانه را طوری در چهره و حرکاتش منتقل می‌کرد که مخاطب را کاملا به واکنش وا می‌داشت.

همراهی گروه و محسن رجب‌پور در طول اجرا با بنیامین و به نوعی میدان دادن به او هم از دیگر نکات جالب و مثبت این کار گروهی نسبتا موفق بود به طوری که در مواقع خراب شدن کار (که در طول اجرا دو، سه باری اتفاق افتاد) اعضا سعی می‌کردند با تغییر ناگهانی موسیقی و لبخند به بنیامین آرامش بدهند و او را مطمئن کنند که اولین اجرا همیشه اتفاقات پیش‌بینی نشده‌ای را در پی دارد.

اما یکی از قابل‌توجه‌ترین بخش‌های کنسرت بنیامین، اجرای ترانه‌ای عاشقانه با ملودی ترانه معروف «بوی عیدی» اثر فرهاد مهراد بود که با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شد. استفاده از ملودی‌های آشنا اگرچه به منظور زنده کردن یاد هنرمند پدیدآورنده آن اثر صورت می‌گیرد اما به شرط آن که شأن اثر حفظ شود. شاید اگر شعر قوی‌تری برای این ملودی انتخاب می‌شد با مخاطبانی که با این ترانه خاطرات و حس‌های بسیار به یادماندنی دارند ارتباط بهتری برقرار می‌کرد.

بنیامین بهادری، خواننده جوانی که در فاصله کمی از اولین اجرای عمومی‌اش قرار است در تاجیکستان و لندن کنسرت داشته باشد باید با سرعت بیشتری نقاط قوت و ضعف اجرای زنده‌اش را پیدا کند تا بتواند در مسیر پیشرفتی که برایش فراهم شده درست حرکت کند.