امروزه کلاس‌های درسی خیلی از مدرسه‌های کشورهای مختلف جهان، به‎صورت مختلط برگزار می‌شوند و دختران و پسران در یک کلاس مشترک حاضر می‌شوند. با این‌حال در سال‌های اخیر بحث‌های زیادی درمورد درستی یا نادرستی این روش در محافل آموزشی اروپا و آمریکا شکل گرفته است. در این مورد نظرات مختلفی وجود دارد؛ بعضی مخالف این شیوه آموزشی هستند و برخی آن را بدون اشکال می‎بینند.

سارا مک‎کارتی‎ فرای، وزیر جدید آموزش و پرورش انگلستان، یکی از حامیان بازگشت مدارس از حالت مختلط به حالت تفکیک‌شده است، زیرا به باور او، با این روش دخترها رویکرد بیشتری به موارد درسی همانند علوم و مهندسی پیدا می‎کنند.

او در یکی از مصاحبه‎های خود گفته که بسیار علاقه‎مند به تشویق دختران به انتخاب واحدهای مربوط به علوم و مهندسی است و تصور می‎کنند که جداسازی پسرها و دختران در کلاس‎های درسی می‎تواند راه ‎حل این مسئله باشد. او عقیده دارد زمانی که واحد آموزشی به‎صورت جداگانه است دخترها در بعضی از دروس‎ همانند علوم، خیلی بهتر عمل می‎کنند زیرا در کلاس‎های تفکیک‌نشده، زمان پاسخ‎گویی به سوال‎های آموزگار، پسرها بیشتر جلب توجه کرده و دستشان را برای پاسخ‌دادن به سوالات بالا می‎برند و مجالی برای دختران که در این شرایط احساس دلهره و ترس دارند، باقی نمی‎گذارند.

ویکی تاک، رئیس انجمن مدارس دخترانه و مدیر کالج چلتنهام‌لیدیز نیز بازگشت به سوی مدارس جداگانه را پیش‌بینی می‎کند؛ پس از 4 دهه‎ای که در آن تعداد مدارس تفکیک‌شده متوسطه به‎تدریج از 2500 مدرسه در سال 1960 به 400 مدرسه در حال حاضر رسیده است. تاک می‌گوید: بیشتر مردم آگاهند که نحوه آموزش دخترها و پسرها متفاوت است و این به دلیل تفاوت ساختار عصبی و احساسی آنها در رشد و نمو مغزشان است.

مسئولان در حال مطالعه تغییرات حاصل از این حرکت آموزشی هستند. هم‎اکنون تنها تعدادی مدرسه مختلط در انگلیس حرکت جامع و فراگیری را در تفکیک کلاس‎های درسی خود آغاز کرده‎اند. مک‎کاتی عقیده دارد که رشته‎های علوم و مهندسی می‎تواند به روشی مورد پسند برای دختران ارائه شود. او می‎گوید: «اگر شما با دانش‎آموزان دخترتان در مورد انتخاب شغل صحبت کنید، بسیاری از آنها می‎گویند که تمایل دارند در آینده، حرفه‎های مربوط به مراقبت‎های بهداشتی همانند پرستاری را انتخاب کنند؛ ولی شما می‎توانید در مشاوره‎های انتخاب حرفه، رشته‎های علوم و مهندسی را آن‌قدر مطلوب برای آن‌ها توضیح دهید که بهتر بتوانند با این رشته‎ها ارتباط برقرار کنند؛ برای مثال، می‎توانید برای آن‌ها توضیح دهید که اگر از محیط زیست خود به‎خوبی مراقبت کنند، می‎توانند باعث نجات جان بسیاری از افراد شوند و یا این‌که که اگر به حوزه بهداشت و سلامت علاقه‎مندند، می‎توانند انکوباتوری طراحی کنند که با استفاده از آن جان بسیاری از نوزادان را نجات دهند.»

مک‎کاتی علاقه‎مند است حق تقدم به تشویق نوجوانان مناطق محروم داده شود که آنها نیز می‎توانند به دانشگاه به عنوان یک گزینه در زندگی بنگرند و از همان ابتدا که در مدارس ابتدایی هستند بذر ادامه تحصیل را بکارند.

در تحقیقی، از دانش‎آموزانی که در حال اتمام دوره ابتدایی بودند پرسیده شد که آیا به ادامه تحصیل فکر می‎کنند؟ 50 درصد از آنها پاسخ مثبت و 50 درصد پاسخ منفی دادند. زمان پیگیری این تحقیق دیده شد که نیمی از دانش‎آموزانی که تمایل به دانشگاه داشتند به این مقطع تحصیلی راه یافتند و هیچکدام از آنهایی که هدف رفتن به دانشگاه نداشتند نیز راه پیدا نکردند. مک‎کارتی عقیده دارد باید این گروه را به ادامه تحصیل در دانشگاه تشویق کرد تا به عنوان یک گزینه مهم به این مسیر بیندیشند.

او از یک ابتکار در مدرسه‎ای نزدیک محل خدمتش در محله‎ای محروم در مرکز شهر حمایت کرد؛ این مرکز، آموزشی اختصاصی را برای بچه‎هایی در نظر گرفته است که در درس‎هایشان قوی نیستند و انتظار نمی‎رود که نمره‎های آنها در ریاضی یا انگلیسی از A تاC شود. مک‎کارتی عقیده دارد که اگر پیش‎بینی می‎شود آنها قدرت یادگیری دارند و می‎توانند با کمی آموزش، واحدهای درسی را بگذرانند، می‎توان آنها را متقاعد کرد که چیزهای زیادی وجود دارد که بتوانند با کمی تلاش آنها را انجام دهند و با کمی کمک، آنها نیز می‎توانند به دانشگاه راه پیدا کنتد.

ترجمه: پروانه حجت - ایندیپندنت، 25 نوامبر

  دانلود