دوشنبه 5 تیر 1396
جمعه 1 اردیبهشت 1396 - 11:38:32 چاپ

پول از شما، مدرن شدن از من!

وبلاگ > علیخواه، فردین - دانشجوی آلمانی‌ام که یک ترم مهمان دانشگاه ماست تعریف می‌کند که"وقتی به دانشجویان ایرانی می‌گویم که من برای گذران زندگی‌ام در آلمان مجبورم دو شغل پاره‌وقت داشته باشم باور نمی‌کنند.

تصورشان آن است که ما اروپایی‌ها در رفاه کامل هستیم". درباره آنچه می‌گوید بیشتر از او می‌پرسم. ادامه می‌دهد:"وقتی ما از خانواده؛ حتی برای تحصیل، جدا می‌شویم و زندگی مستقلی را آغاز می‌کنیم از لحاظ اقتصادی هم سعی می‌کنیم روی پای خودمان بایستیم. شاید برخی از جوانان کمک مختصری از خانواده‌هایشان دریافت کنند ولی عمدتاً سعی می‌کنند تا هزینه‌های زندگی‌شان را با مشاغل پاره‌وقت تأمین کنند". می‌پرسم "پس شما کی درس می‌خوانید؟

می‌گوید "تا نیمه‌های شب؛ ولی هر شب و نه فقط در پایان ترم!". توضیح می‌دهد: "هر چند ممکن است که این وضعیت؛ زندگیِ پراسترسی به نظر برسد ولی پس از فارغ‌التحصیلی آدمِ پرتجربه‌ای شده‌ایم که آمادۀ یک زندگی واقعی است، به‌هرحال زندگی است دیگر". می‌گوید: " بیرون رفتن با دوستان خرج دارد، رفتن به سینما خرج دارد و بهای بلیط به پول ایران می‌شود 50 هزار تومان، پس باید کار کرد".

آنچه او تعریف می‌کند را من هم در برخی از کشورهای اروپایی دیده بودم. در این کشورها متقاضی برخی از مشاغل پاره‌وقت عمدتاً دانشجویان هستند. مثلاً چمن‌زنی حیاط منازل، پیتزا دلیوری، گارسونی کافه‌ها، کارواش، و سگ گردانی از آن جمله‌اند. انجام این نوع مشاغل در دوران دانشجوئی امری عادی تلقی می‌شود و برای کسی عیب و عار نیست؛ و البته به کسی هم ارتباط ندارد! هر کس مسئول زندگی خودش است. در شهر لیسبونِ پرتغال با جوانی صحبت می‌کردم. می‌گفت که "اهل انگلیس، و دانشجوی مقطع دکتراست". پرسیدم که "در لیسبون چکار می‌کند؟". گفت" نوازنده است و قرار است در یک عروسی ساز بزند". او از اینکه دانشجوی مقطع دکترا بود و این کار را می‌کرد هیچ احساس بدی نداشت و این وضعیت را بسیار طبیعی تلقی می‌کرد. موضوعی که شاید برای من طبیعی نبود.


در دهه 1960 میلادی جنبش اجتماعی جوانان در کشورهای صنعتیِ غربی ظهور کرد. در آن سال‌ها جوانان به خیابان‌ها آمدند و حقوقشان را از جامعه مطالبه کردند و خواستار به رسمیت شناخته شدن و محترم شمردن استقلالشان شدند. طرف صحبت آن‌ها جامعه به معنای اعم کلمه شامل خانواده‌ها و دولت‌ها بود. در همین راستا، در کنار سایر وجوه استقلال یعنی استقلال مکانی(جدا شدن از خانواده)، استقلال اقتصادی هم ضروری بود. یعنی توجیه‌پذیر نبود که جوانان در همه وجوه خواستار محترم شمردن استقلال، سلیقه و رأی و نظرشان باشند ولی وابستگی اقتصادی‌شان به خانواده همچنان ادامه داشته باشد. استقلال در همه اشکالش باید رخ می‌داد و کار کردن یکی از راههای کسب استقلال اقتصادی بود. استقلال اقتصادی به آن‌ها کمک می‌کرد تا سایر وجوه استقلال را هم با جدیت بیشتری دنبال کنند.


این روزها برخی از دانشجویانم که ساکن شهرهای بزرگ هستند می‌گویند که از نظر مکانی از خانواده‌شان(که در همان شهر هستند) جدا شده‌اند و تنها زندگی می‌کنند. آنان معتقدند که در جامعه مدرن چاره‌ای جز جدائی گزینی و زندگی مستقل از خانواده وجود ندارد چراکه سبک زندگی و سلایق آنان با والدینشان متفاوت است. ولی وقتی از آن‌ها درباره نحوه تأمین مبلغ اجارۀ خانه سؤال می‌کنم می‌بینم که به طور کامل به خانواده وابسته‌اند.

اینان خواستار به رسمیت شناخته شدن استقلالشان هستند و این امر را به شکل‌های مختلف از جامعه مطالبه می‌کنند ولی حاضر نیستند که برای کسب استقلال در همه وجوه اش، کار کنند. اگر هم احیاناً قرار باشد کار کنند عمدتاً به دنبال کارهای پرمنزلت، شیک و تروتمیز هستند. از طرف دیگر، متأسفانه هنوز جامعه ایرانی هم به دانشجویان قلیلی که در دوره تحصیل کار می‌کنند نگاهی توأم با دلسوزی دارد. حتی برخی این وضعیت را بحران اجتماعی و نشانه بی‌لیاقتی دولت‌ها تلقی می‌کنند. به‌راستی چرا این نوع دلسوزی‌ها در جوامع دیگری که اتفاقاً وضع اقتصادی‌شان به مراتب بهتر از ماست دیده نمی‌شود؟

کلید واژه‌ها : جامعه‌شناسی -
3 دیدگاه
  • رضا
    جمعه 1 اردیبهشت 1396 - 12:20:30
    پاسخ
    2 0

    سلام ، بعععله من حرفهاي اين اقا رو تاييد ميكنم . و واقعا همين طوره بايد كار كنند و مهارت بدست بياورند حتي اگر شده براي مدتي در جاهاي خيريه مجاني ويا فقط براي خوراك و خرج اياب و ذهاب ، ولي توي ايران ما چي ، اخر هم خيليها براي پروژه پايان ترمشون ميرن توي سطح شهر پايان نامه ميخرند متاسفانه ، من خودم شاهد بودم و حتي براي اروپا هم از ايران ميارند پايان نامه رو

  • علی
    جمعه 1 اردیبهشت 1396 - 12:43:11
    پاسخ
    2 0

    بسیار یادداشت خوبی بود گسترش دانشگاه ها در ایران گرچه در رشد آگاهی های عمومی و توسعه ذهن و فکر افراد اثر گذاشته اما باور نادرستی را نیز گسترش داده که تحصیلات می باید به شغلی باکلاس ختم شود من در زمان دانشجویی مهندسی صنایع، در آژانس کار می کردم و از طرف هم کلاسی ها و حتی مسافران سرزنش می شدم. بعد تحصیل اما از نظر کاری از تمام دوستان جلوتر بودم چون موقعیت های شغلی بهتر از طریق مسافران آژانس پیدا کرده بودم

  • حقیقت 123456
    جمعه 1 اردیبهشت 1396 - 17:55:35
    پاسخ
    4 0

    اونجا هم کار هست و هم حقوق ها مناسب هستند. اینجا برای متخصصین باتجربه هم کار نیست، اون کارهائی هم که هستند از لحاظ شرایط پرداخت، بیمه، شرایط کاری بیشتر شبیه ارباب و برده داری هستند. وقتی مقایسه می کنید جامع مقایسه کنید.

ارسال دیدگاه

قوانین ارسال نظر
  • خبرآنلاین نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید
  • اگرچه تلاش می‌شود نظرات ظرف 2ساعت تعیین تکلیف شوند اما نظراتی که پس از ساعت 19 نوشته شود حداکثر تا 9 صبح روز بعد منتشر می‌شوند
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابه دارند، انتشار نمی‌یابند بنابراین توصيه مي‌شود از مثبت و منفی استفاده کنید.

0/700