حواشی مربوط به «پروفسور بوبوس» زمانی برای من آغاز شد که در اجرای سوم نمایش پس از تماشای کار به دنبال نویسنده ناشناس آن بروشورهای نمایش را ورق زدم و خلاف انتظارم از یک اجرای حرفه​ای متوجه شدم هیچ اطلاعاتی جز یک اسم و عنوان از این نویسنده ناشناس در بروشور موجود نیست.

این موضوع را به بی​اطلاعی خود ربط دادم و چون باید برای این نمایش نقدی می​نوشتم طبق ساختار حرفه​ای کار روزنامه​نگاری به سراغ جهان وسیع اینترنت رفتم و چند بار زبان فارسی و انگلیسی نام این نویسنده را جستجو کردم، اما هیچ نشانی از او پیدا نکردم.

در میان فهرست آثار مترجم بزرگ آقای رضا قیصریه هم نشانی از این نویسنده نبود. پس بدون اطلاع از نویسنده و سبک او نقدم را نوشتم و یافت نشدن اطلاعات در اینترنت را به حساب سواد کم انگلیسی خود گذاشتم، اما بر حسب وظیفه حرفه​ای خود و برای ارضای حس کنجکاوی روزنامه​نگاریم از چند استاد تئاتر سراغ الکس یا الکسی فایکو و این اثرش را گرفتم، اما دوستان تئاتری اظهار بی‌اطلاعی کردند.

بنابراین برحسب وظیفه حرفه​ای یک روزنامه​نگار برای یافتن نویسنده واقعی، این موضوع را از طریق چند دوست مترجم از جمله یک دوست دانشجو در فرانسه، یک مترجم انگلیسی و یک کارگردان تئاتر مسلط به سه زبان انگلیسی، فرانسه و آلمانی که اتفاقاً چند سال ​است از صحنه تئاتر ایران دور است، کمک خواستم و دوستان عزیز نیز هر کدام به طور جداگانه از طریق تلفن و پست الکترونیکی به من پاسخ دادند که چنین نویسنده​ای در اینترنت پیدا نشد جز نشانی از یک کاریکاتوریست کوبایی.

تا اینجا همه مستندات نشان دهنده واقعی نبودن نویسنده نمایشنامه بود، اما باز هم از نوشتن هرگونه مطلبی در این​باره خودداری کردم و با توجه به سابقه کارگردان نمایش، آتیلا پسیانی در پاسخگو نبودن و گفتگو نکردن با مطبوعات به  دنبال یافتن راه ارتباطی با آقای رضا قیصریه مترجم اثر برآمدم که پس از ناکامی در یافتن تلفن و برقراری تماس با ایشان، شنیدم ایشان در سفر به سر می​برند و احتمالاً در ایران نیستند.

سپس با محمد حیدری مدیر تئاتر شهر تماس گرفتم و موضوع را با این مسئول که به نوعی متولی این نمایش محسوب می​شد، در میان گذاشتم. مدیر تئاتر شهر نیز هیچ نشانی از نویسنده نداشت و نسبت به این موضوع اظهار بی​اطلاعی کرد و گفت پس از شنیدن توضیحات قانع کننده گروه پاسخ صحیح را به من اطلاع می​دهد و نبودن اطلاعات از نویسنده در بروشور نمایش را نادرست و قابل پیگیری از سوی خود دانست. با گذشت یک هفته، هیچ پاسخی از این مدیردریافت نکردم و تماس​های مکرر من، بی​پاسخ ماند.

ادامه این حاشیه زمانی آغاز شد که شایعه​های جذابی درباره این نمایش متفاوت آتیلا پسیانی در خانواده تئاتر شنیده شد و هر روز در اینترنت و  محافل تئاتری داستان جذابی برای این نمایش در حال اجرا، شکل می​گرفت. در این مدت بازهم سکوت کردم و به دنبال واقعیت از چند دوست مطبوعاتی دیگر هم  در این زمینه کمک خواستم، یکی از این دوستان نیز حرف من را تأیید کرد و گفت من نیز هیچ نشانی از نویسنده  در اینترنت پیدا نکردم.

پس از دوهفته که «پرفسور بوبوس» وارد فاز تاره​ای از حاشیه​ها شد، بر حسب مستندات و شواهدی که بدست آورده بودم، یادداشتی محتمل بر واقعی نبودن نویسنده نوشتم و اول خرداد ماه در سایت خبرآنلاین و به دنبال آن در چند روزنامه منتشر شد. در این یادداشت نیز تأکید کرده بودم «بر حسب این شواهد این طور به نظر می رسد که ...» و اصلا حکم قطعی در این باره صادر نکردم و تنها شواهد ومستندات خود را درباره این موضوع شرح دادم.

این مطلب با واکنش​های مختلف از طرف موافقان و مخالفان با این دیدگاه نیزمواجه شد، اما هیچ پاسخ یا واکنشی از سوی کارگردان نمایش یا مسئولان تئاتر داده نشد، جز یادداشتی از جناب آقای رضا قیصریه (مترجمی که فکر می​کردم در سفر به سر می​برند) در روزنامه شرق در تاریخ دوم خرداد. مطلبی با این مضمون که « این نویسنده وجود دارد و من سال‌ها پیش این متن را ترجمه و در اختیار آقای پسیانی قرار دادم و...»

طبق یک اصل حرفه​ای که در این 9 سال سابقه روزنامه​نگاری خود کسب کرده​ام، منتظر دریافت توضیحی روشن و دقیقی از طرف ایشان یا کارگردان نمایش، برای انتشار در رسانه خود بودم، اما امروز هیچ پاسخی از این دوستان به سایت خبرآنلاین یا روزنامه​های منتشر کننده این مطلب ارسال نشده، اما به فراخور آن، این پاسخ​ها در قالب سخنرانی کارگردان در نشست​ها یا به شکل یادداشت​هایی توسط برخی از اعضای سرشناس گروه بازتاب پیدا می​کرد و تمام اختلاف نظرهای شخصی کارگردان درباره  همه نقدها و مطالب نوشته شده من و دیگر دوستان درباره همه آثار و سوابق گروه بازی که اصلاً هم ربطی به یادداشت خبر آنلاین نداشت در این تریبون​ها، عنوان شد.

در تمام این مدت من نیز مثل همه تماشاگران  شاهد این ماجرا و بازتاب مطبوعاتیش  بودم، اما با توجه به غیر حرفه​ای بودن این نوع جوابیه دادن در ساختار رسانه​ای، دلیلی برای پاسخ دادن به اتهام‌های مختلفی که به من در این نامه​نگاری​های روزنامه​ای به عنوان «شایعه‌پرداز»، «دختر جوان»، « کوتوله​های مطبوعاتی» و... داده شد، ندیدم  و این اتفاقات را بازی​های تبلیغاتی و رسانه​ای برای نمایشی که متکی بر فروش گیشه است، پنداشتم که در شرایط کنونی امر طبیعی و پذیرفتنی است.

اما پس از انتشار خبری در یکی از خبرگزاری‌ها و ارائه لینک​هایی با محتوای وجود نشانی از نویسنده اثر و مراجعه​اش به این آدرس​ها که یکی از آنها اطلاعات نویسنده را در اختیارم گذاشت، در کمال تعجب متوجه خطای صورت گرفته شدم و پس از بررسی و پیگیری فهمیدم این خطا ناشی از متفاوت نوشتن دیکته نام نویسنده بوده، زیرا نام این نویسنده روسی است و با دو نوع دیکته متفاوت نوشته می شود و نام این نویسنده با دیکته در اینترنت Alexei faiko پاسخ می​دهد.

با توجه به خطای سهوی پیش آمده، لازم دیدم ضمن عذرخواهی از خوانندگان محترم، مترجم بزرگ این اثر آقای قیصریه و گروه اجرایی، برای روشن شدن اذهان نیز این توضیحات را بنویسم، اما ذکر نکته​ای را هم برای دوستان حرفه​ای مطبوعات و هنرمندان حرفه​ای‌تر این نمایش ضروری می​دانم.

برابر با قانون مطبوعات انتشار و چاپ هرگونه مطلب در قالب جوابیه، توضیح، اصلاحیه به یک نوشته یا خبر منتشر شده باید برای نخستین بار در همان ستون و صفحه روزنامه و رسانه باشد و از نظر حرفه​ای چاپ جوابیه مطالب مطبوعات دیگر بدون آنکه حتی  مطلب اولیه را چاپ کرده باشیم حرکت غیر حرفه​ای و ناپسندی است که به نوعی بی​احترامی به خوانندگان آن رسانه نیز محسوب می‌شود. امیدوارم با نوشتن این مطلب بتوانم به ماجرای حواشی «پروفسور بوبوس» پایان داده باشم.

  دانلود