انتخابات به عنوان نماد دموکراسی دستاورد عظیم جامعه مدرن محسوب می شود که براین اساس ،مردم در تعیین سرنوشت خود مشارکت کرده و برای آینده خود تصمیم گیری نمایند . این دستاورد بزرگ زمانی اهمیت مضاعف پیدا می کند که تعداد بیشتری از مردم در آن شرکت کنند . به عبارت بهتر نهاد بر آمده از رای مردم با اقتدار بیشتری می تواند تصمیم گیری کند .
اگر این روند سیر نزولی را طی کند و میزان مشارکت مردم در انتخابات کمرنگ تر شود ،تصمیمات اتخاذ شده توسط این نهاد از پشتوانه کمتری برخوردار خواهد بود .در این میان سیاستمداران ایران تلاش دارند که همواره حضور مردم را انتخابات پررنگ تر کنند تا آن را نمودی از همراهی مردم با سیاست های موجود تلقی نمایند .
فعالان عرصه سیاست تلاش دارند تا مردم را به هر طریق ترغیب کنند تا در انتخابات شرکت نمایند . برای نیل به این اهداف در گام نخست اینگونه تبلیغ می کنند که این حضور تضمین کننده تغییر در زندگی آنها است . اگر در انتخابات شرکت کنند تغییر اساسی انتظار آنها را می کشد که دیر یا زود زندگی آنها را متحول خواهد کرد .
اگر این سیاست به نتیجه رسید و سیاستمداران توانستند نظرات خود را به مردم تزریق کنند و آنها را اقناع نمایند ،نیازی به طی مراحل دیگر نیست اما اگر روش نخست نتیجه نداد ،سیاستمداران مجبور می شوند راهکارهای دیگر را بیازمایند .
سیاستمداران در صورت عدم موفقیت در روش اول اینگونه تبلیغ می کنند که اگر افراد در انتخابات شرکت نکنند ،عواقب بدی در انتظار آنها خواهد بود بنابراین این شیوه می تواند تعداد زیادی از افراد را پای صندوق های رای بیاورند .
این شیوه در بیشتر موارد فوایدی را متوجه سیاستمداران می کند اما این افراد باید توجه داشته باشند که بالاخره مردم در انتخابات منافع خود را در نظر می گیرند و اگر به این مرحله برسند که شرکت در انتخابات برای آنها منافعی ندارد ،در انتخابات شرکت نمی کنند در آن مقطع زمانی دیگر هیچ تبلیغی نمی تواند آن را به شرکت در انتخابات ترغیب کند که سیاستمداران باید مراقب باشند افراد به این مرحله نرسند .
نظر شما