چاپلوسی به نام جار الشیطان

در این مقاله آمده است: عجیب نیست که یک مزدور کهنه کار، در لباس خبرنگار یا سیاستمدار خود را پنهان کند اما عجیب این است که یکی از آنان ( مزدوران)، مزدوری خود را منکر شود و خود را در برابر افکار عمومی به عنوان روزنامه نگاری صادق و پاک معرفی نماید. این امر درارتباط با مزدوری که وارد جهان روزنامه نگاری و رسانه شده و به احمد جارالله معروف است، صدق می‌کند.

این مقاله می‌افزاید: کیست که این مرد را که در دهه هفتاد اجیر شاه بود، نشناسد. او همان شخصی است که از دیدارش با شاه منفور با عباراتی حاکی از چاپلوسی ومدح وثنا سخن می‌گفت و سخنان توهین آمیزش را به کویت مبنی بر اینکه کویت صحرا وشن است و ایران وشاه به شن نیازی ندارند، توجیه می‌کرد.

او به طور ناگهانی و بعد از سقوط شاه در دهه هشتاد به خدمت صدام درآمد ودهها مقاله در حمایت از دیکتاتور عراق نوشت و اورا شوالیه عرب و پرچمدار قوم (عرب ) نامید. او افتخار می‌کرد که دستکم یک شب در ماه را با صدام در کاخ‌های ساحلی ریاست جمهوری، می‌گذراند.

در پی اشغال کویت هم او مدتی به سکوت فرو رفت اما بعد از آزادی این کشور باهدف اجرای برنامه‌های آمریکا و انگلیس برای ایجاد فتنه میان کویتی ها از یکسو و فحش وناسزا گویی به کسانی که مخالف سیاست استعمارگران در منطقه هستند از دیگر سو، وارد عمل شد.

جای تاسف است که چنین فردی توانسته است جایگاهی را برای خود در میان رسانه‌های کویت باز کند. کسی که کلمات زشت وناپسندی که شایسته خود اوست را به مقامات ایرانی نسبت می‌دهد.

این مقاله می‌افزاید: شکی نیست که اقدام جار الله برای انتشار مقاله ای پوچ وموهن، آن هم پیش از سفر امیر کشور کویت به ایران شک وتردید رادر خصوص مقاصد واقعی این مزدور دوجانبه بر می‌انگیزد، به ویژه آن که این اقدامش با سیاست رسمی کویت ومواضع عقلانی رهبرانش و تاکید آنان بر وحدت و دور شدن از بحران ها، در تناقض است.

این نگرانی وجود دارد که او مورد سواستفاده برخی گروه‌ها برای ضربه وارد کردن به روابط دوستانه و رو به رشد دو کشور قرار گرفته است، به ویژه آن که مقاله ی او حاوی عباراتی ناشایست و به دور از موازین مرتبط با آزادی مطبوعات است
سیاستمداران کویتی باید این شیوه پست را برای خطاب قرار دادن دیگران، به ویژه همسایگان، محکوم کنند چون این روش منافع دو کشور را تامین نمی‌کند و ما اطمینان داریم که امثال جار الله با یک چنین اسم بی‌مسمایی به اهداف خود نخواهند رسید و به خاطر نداشتن وجدان روزنامه نگاری همچنان در میان محافل رسانه‌ای منفور خواهند ماند.

  دانلود