نبود تاب و تحمل نقد مسئلهای است که مدتها در سینمای ایران مشاهده شده است و وضعیتی نیست که متعلق به امروز سینمای ایران باشد.
اما نبود تحمل نقد به این معنا نیست که باید مقابل تمامی نقدهایی که در مورد فیلمهای صورت میگیرد بایستیم و اجازه ندهیم این جریان رشد کند. سینمای ایران با وجود برنامه «هفت» نوع تازهای از نقد را تجربه میکند. اهالی سینمای ایران نیز همانند فعالان سایر مشاغل درمورد اینکه نسبت به کارهایشان انتقاد صورت بگیرد و ایرادهای کارشان شمرده شود، موضع چندان مثبتی ندارند.
در این میان برنامهای همانند «هفت» در کنار تاثیراتی که میتواند بر سینمای ایران بگذارد، قابلیت آن را دارد که با اصرار در نقد فیلمهای سینمایی و بررسی آثار، آستانه تحمل سینماگران را در پذیرش نقد آثارشان بالا ببرد. درصورتیکه این آستانه تحمل بالا برود برنامه «هفت» نیز میتواند بهتر عمل کند و تاثیرات مثبتش در سینمای ایران بیشتر دیده شود.
از یک سو آستانه پذیرش نقد در میان سینماگران پایین است و از سوی دیگر برنامه «هفت» هنوز در ابتدای راه قرار دارد. بخش اجرایی برنامه اشکالاتی دارد که قطعاً به مرور زمان و با کسب تجربیاتی در جریان اجرا برطرف خواهد شد. در صورتیکه آستانه تحمل سینماگران بالا برود و برخی اشکالات اجرایی برنامه مرتفع شود، شاهد موفقیتهای چشمگیر برنامه خواهیم بود.
انتقادی که نسبت به ثابت بودن منتقد برنامه صورت میگیرد عملاً نمیتواند وارد باشد، زیرا تلویحاً معنی این حرف آن است: «فردی فیلم مرا نقد کند که با آن موافق باشد.» این شکل بدی نیست که منتقدی ثابت در برنامه حضور داشته باشد. این نوع از کار در برنامههای نقد خارجی دیده میشود و شکلی کارشناسانه است.
نقد فیلمهای روی پرده به دلیل جذابیتی که میتواند داشته باشد مناسب به نظر میرسد، اما پیشنهاد من در مورد نقد فیلمها این بود که بعد از گذشت سه چهار هفته از اکران اتفاق بیفتد که در حال حاضر نیز چنین عمل میشود و به نظر نمیرسد بعد از این مدت نقد در برنامه بتواند میزان فروش فیلمی را کاهش دهد.
نظر شما