بیمه زنان خانه دار از جکله طرح های حمایتی است که هنوز به اجرا نرسیده است.
بیمه زنان خانهدار برای اولین بار در سال 81 مطرح شد که مطابق طرح اولیه قرار بود با استفاده از اعتبارات مصوب سالانه یک میلیون زن خانهدار کشور تحت پوشش بیمه قرار بگیرند، اما این اتفاق نیفتاد.
دعوای کار کردن زنها در خارج از خانه و کمک خرجی بودن آنها در زندگی، احتمالا به اندازه مدرن شدن جامعه ایرانی سابقه دارد. اما چرا این دعوا تمام نمی شود؟
اگر از زن امروز بخواهیم تا در خانه بنشیند در جایی که جامعه خانهداری را ارزشمند نمیداند، زن با رونق فناوری در خانه بیکار است، تعداد فرزندان کم شده و... چند اتفاق میافتد؛ افزایش مصرف، افزایش احساس نارضایتی از زندگی
بعد از تمام سر وصداها، وزیر رفاه آب پاکی را روی دست کسانی که هنوز کمی به اجرایی شدن این طرح امیدوارند ریخت و گفت که تا مجلس این طرح را تبدیل به قانون نکند، دولت آن را اجرا نمیکند
صادق محصولی گفت: برای بیمه های اجتماعی مدل های مختلفی وجود دارد که زنان خانه دار می توانند از مدل 12درصد،14درصد،18درصد ویا 27درصد استفاده کرده و تحت پوشش بیمه تامین اجتماعی قرار بگیرند
در شرایطی که هنوز تکلیف چگونگی اجرا کردن این طرح معلوم نیست، خبری در مورد بیمهای به نام « کمککدبانو» منتشر شده است.
آیا فقط باید خانم ها را در این خصوص مقصر دانست؟ ایا آقایان مقصر نیستند.؟پدرانی که نیستند در این مورد نقش ندارند ؟یعنی چون خانم ها بیرون از منازل هستند طلاق بیشتر شده است؟
در سال های اخیر با روند روبه رشد شمار زنان سرپرست خانوار مواجه بوده ایم که یکی از مهمترین دلایل آن افزایش آمار طلاق بوده است.
رئیس جمهور در مورد بیمه زنان خانه دار به وزیر رفاه نامه نوشته است.
فرید براتی مدیرکل سابق دفتر امور زنان و خانواده بهزیستی، گفته است که سازمان تامیناجتماعی در برابر بیمه زنان نانآور مقاومت می کند.
برخی محققان معاینات دوره ای زنان برای تشخیص سرطان سینه را زیر سوال برده اند.
اینطور که معلوم است به رغم زیاد شدن تعداد دختران فراری، مسئولان بهزیستی و دیگر نهادهای مسئول، ترجیح می دهند که آمار درستی از تعداد آن ها در دست نداشته باشند.