سه شنبه 3 بهمن 1396

خوش چهره، جلال

.
  • زخم تازه بر پیکر مچاله سوریه

    - سوریه پس از داعش و سال‌ها جنگ داخلی، اکنون به مثابه کیکی شده که هریک از بازیگران منطقه‌ای و قدرت‌های جهانی، سهم خود را از آن طلب می‌کنند. این سهم‌خواهی نه فقط به اندازه قدرت نفوذ در ساختار نظام سیاسی و اقتصاد آینده این کشور‌، بلکه تا کیان و تمامیت ارضی سوریه دامن گسترده است.

  • تریبون‌دارانی که بخشی از مشکل می‌شوند

    - سرانجام باید پذیرفت که دوران تفسیر‌ و تحلیل‌های سرهم بندی‌ شده و ساده‌سازی صورت مسایل و تجویزهای دم‌‌دستی، سرآمده است. واقعیت‌ها برگونه‌ها سیلی می‌زند. رشد آگاهی‌ها و توسعه تکنولوژی‌های ارتباطاتی باید برخی تریبون‌داران رسمی را از این خیال از رونق افتاده به‌در آورد که مردم، شنوندگان منفعل و تابع محض سخنان ایشان نیستند. نادیده گرفتن فهم مردم، چنگ زدن بر اعتبار و شعور آنان است. این رویکرد نه تنها مانع حل خردمندانه مسایل می‌شود، بلکه بر خطر افزودن دامنه آن می‌افزاید.

  • فوریت پاسخ به مطالبات مردم

    - مجلس طرح دو فوریتی انتخاب مکانی برای بیان اعتراض‌های مردمی را تصویب کرد. اگرچه این اقدام راهکاری است برای قانونمند کردن اعتراض‌هایی مانند آنچه در هفته‌های اخیر انجام شد، اما توجه و پاسخ درخور به آن از اهمیتی فوری‌تر برخوردار است. آنچه در پی حوادث اخیر رخ داده و از تریبون‌های رسمی و نیز رسانه‌ملی بازتاب یافته، همچنان جنس پاسخ‌ها نشان از توقف در جدال‌های جناحی دارد؛ یعنی همانی که سرانجام خشم مردم را برانگیخت.

  • اعتراض مردمی که فراموش شده بودند

    - همه تلاش مخالفان دولت که تنها چند ماه از شروع به کار دور دوم آن گذشته، زخم زدن بر امیدمردم بوده است. ناامید کردن مردم با انواع لطایف و حیل انجام شد تا به این وسیله آنان را از انتخاب خود سرخورده کنند. مخالفان یا ساده اندیشانه و یا به عمد، مانع هرگونه اصلاح و تغییر در شریک شدن مردم در منافع عمومی شده‌اند. آنان چنین نمایانده‌اند که امید بستن به اصلاح و نوسازی ممکن نیست و هرچه هست بازی قدرت میان دو جناحی است که برای کسب موقعیت برتر در سهم‌بری از منافع رقابت می‌کنند.

  • انگیزه‌های عملیات روانی علیه دولت

    - دولت «حسن روحانی» در نخستین ماه‌های شروع دور دوم کار خود، مواجه با عملیات روانی پیچیده‌ای است که از دو سو آن را زیر فشار قرار داده که معلوم‌ترین اقدام مربوط به جریان‌های بیرون از نظام سیاسی است. آنان اصولاً در پی ازهم‌پاشی هستند. بنابراین ایجاد مانع و تبلیغ درباره تشدید تضادهای درونی و ناامید کردن مردم از آینده نظام سیاسی، بدیهی‌ترین اقدام از سوی این طیف از مخالفان است. اما جریان دیگری نیز به موازات مخالفان بیرونی، درصدد ناکام کردن دولت عمل می‌کند.

  • تردید در شعار «عبور از روحانی»

    - انتخاب دوباره «حسن روحانی» به عنوان رئیس‌جمهوری از سوی اکثریت قاطع مردم، نه از سر شور و نه صرفاً واکنش دفعی در تقابل با یک جریان سیاسی رقیب بود. انتخاب مردم در بیست و نهم اردیبهشت ۹۶ برخاسته از عقلانیتی آمیخته با شور امید به آینده‌ای بود که بتواند مصالح عمومی را در خدمت به نوسازی کشور تأمین کند.

  • هزینه اختلاف‌ها در جهان اسلام

    - حالا بهتر می‌توان درک کرد، طالبان، القاعده، داعش و جبهه‌النصره‌، درگیری‌های قومی و مذهبی و... چه اندازه در انفعال افکار عمومی مردم خاورمیانه در دفاع از ارزش‌های دینی خود مؤثر بوده‌اند. اعلام به‌رسمیت شناختن «بیت‌المقدس» به‌عنوان پایتخت رژیم اسرائیل از سوی «دونالد‌ ترامپ» رئیس‌جمهوری ایالات متحده، بیش از هرچیز با اطمینان خاطر از این مهم بود که دولت‌های عربی که در واقع باید جلودار اعتراض‌ها علیه این اقدام باشند، کمترین واکنش لازم را خواهند داشت.

  • مشغله مسئولان فضیلت نیست

    - یکی از سایت‌های خبری به تازگی ابتکار جالبی را انجام داد؛ اگرچه بازتاب آن در هیاهوی رخدادهای سیاسی و طبیعی پرتعداد در کشور گم شد و چندان مورد توجه قرار نگرفت. این سایت خبری دو تحقیق میدانی را میان نمایندگان مجلس انجام داد. موضوعات این تحقیقات نیز ساده، ملموس اما تأثیر‌گذار بر افکار عمومی بود؛ نخست این‌که «نمایندگان مجلس آیا قیمت کالاهای اساسی مورد نیاز مردم را می‌دانند؟» دوم، «نمایندگان مجلس چه‌اندازه کتاب می‌خوانند؟»

  • سعودی‌ها به در بسته می‌زنند

    - سعودی‌ها علیه تهران هرچه می‌زنند به در بسته می‌خورد. این وضع بیش از آن‌که ناشی از هنر تهران باشد به ناپختگی رفتاری سعودی‌ها مربوط است. آنان عجولانه می‌خواهند رهبر ائتلافی باشند که تهران را به نقطه صفر پیش از برجام بازگرداند. اما در اینجا با چند مشکل اصلی روبرویند؛ ...

  • تلخ‌تر از زلزله

    - گویی به اخبار تلخ عادت کرده‌ایم؛ مدت‌هاست خبرخوش ندارم. قهر زمین در غرب ایران و مرگ صدها نفر از هموطنانمان در کرمانشاه، ایلام ، قصر شیرین، سرپل ذهاب و... بربارغم‌هامان افزوده است. مصیبتی بزرگ که تحملش سخت است؛ مثل همه دیگر غم‌هایی که اخبارش بردلمان نشانده است. آیا نمی‌خواهد پایان یابد این دور بسته که هربار از جانمان می‌کاهد؟

آرشیو ماهانه
x