سه شنبه 1 خرداد 1397
پنجشنبه 10 مهر 1393 - 13:37:50 چاپ

باستان‌گرایی، خرافه و سکس در ادبیات داستانی پیش از انقلاب

وبلاگ > خبر وبلاگ - هدایت الله بهبودی در مطلب تازه خود در وبلاگ نخبگان خبرآنلاین به واکنش های ادبی در مواجهه با انقلاب اسلامی پرداخته است.
این پژوهشگر تاریخ معاصر در بخشی از یادداشت نوشته است:

«با وقوع انقلاب اسلامی واکنش‌های ادبی (در قالب داستان) عمدتاً از سوی نویسندگانی که پیشینه حرفه‌ای‌شان به دهه‌های چهل و پنجاه می‌رسید، آغاز شد. این نسل متقدم، استعداد خویش را در فضایی پرورش داده بود که ادبیات داستانی‌اش با سه ضلع: باستان‌گرایی (تمایل افراطی به تاریخ ایران باستان و برخورد مذموم با ورود اسلام به این کشور)، خرافه (مترادف دانستن اصل دین با خرافات و تفکیک نکردن این دو از یکدیگر) و سکس شکل گرفته بود. البته مضامین دیگری نیز در این دو دهه پای خود را به ادبیات داستانی باز کرده بود که عمدتاً از سوی نویسندگان چپ‌گرا صورت می‌گرفت و ادبیات سیاسی این دوره را از خود متأثر کرده بود؛ یعنی همان ظلم‌ستیزی.»
این عضو وبلاگ نخبگان خبرآنلاین درباره برخورد نویسندگان نوپا با مقوله انقلاب اسلامی می نویسد:
«دیگر واکنش ادبی پس از انقلاب اسلامی از سوی نویسندگان نوپا، جوان، کم‌تجربه، اما با شور انقلابی صورت گرفت. اینان که به مثلث ادبی دهه‌های پیش بی‌اعتنا بودند و تنفس‌های ادبی‌شان - هر چند خُرد و اندک - در آن فضا نبود، هم به دلیل گروه سنی‌ای که در آن واقع بودند و هم نداشتن تجربه‌های سترگ در نگارش داستان‌های بلند، به خلق ادبیات کودک و نوجوان پرداختند و با گذشت سال‌ها (با در نظر گرفتن ریزش و تلفات طبیعی در عرصه آزمون و خطا) دست‌آورد گران‌سنگی در طول دو دهه پس از انقلاب از خود به جای گذاشتند. در کنار این تلاش، مدتی است که دوره آزمون و خطا برای نگارش رمان انقلاب از سوی گروه اخیر که اکنون به دوران پختگی خویش رسیده است، آغاز شده، اما متأسفانه به دلیل فاصله زمانی سی و اند ساله(فاصله امروز با سال 1357) توان کسب تجربه‌های ملموس و گران قیمت رویدادهای آن زمان از بین رفته و یا محدود شده است...ما در بررسی ادبیات داستانی انقلاب عمدتاً با دو دسته از آثار ادبی روبه‌رو هستیم: رمان‌هایی که به جهت ساخت و قالب نگارشی حرفه‌ای هستند اما حکایت‌گر راستگوی انقلاب نیستند. و رمان‌هایی که ساختار حرفه‌ای نداشته، اما تلاش فراوانی در راستگویی به خرج داده‌اند. (البته این تقسیم‌بندی مطلق نیست، یعنی ادیبان متقدمی که راستگویی به خرج داده‌اند و ادیبان متأخری که حرفه‌ای نوشته‌اند در بین اینان وجود دارند.»
برای خواندن متن کامل این مطلب، لطفا اینجا را کلیک کنید.

3 دیدگاه
  • بی نام
    پنجشنبه 10 مهر 1393 - 13:48:50
    پاسخ
    13 0

    بی خیال بهترین نویسندگان ما اون زمان شکل گرفتند از دولت آبادی بگیرید تا سیمین بهبهانی و جلال و دهها نویسنده بزرگ چطور همه حول این سه محور قلم میزدند ، یه ادعای پوچ به معنای واقعی

  • بی نام
    پنجشنبه 10 مهر 1393 - 13:53:12
    پاسخ
    9 0

    با احترام اول اینکه کدام نویسنده بعد از انقلاب را سراغ دارید که مثل نویسندگان قبل از انقلاب شناخته شده اند؟ دوم اینکه اد بیات داستانی روی گرده همانها چرخید و الان در دهه نود کدام اثر ادبی درخشان را می توانید معرفی کنید که تنه به تنه بوف کور و شازده احتجاب و سنگ صبور و ... بزند؟ شما نقد ایدیولوژیک کرده اید نه ادبی.

  • بی نام
    پنجشنبه 10 مهر 1393 - 18:23:30
    پاسخ
    7 0

    اگر اجازه داده میشد ادبیات راه خودش را پیدا کند و نویسندگان به چاپ آزاد آثارشان بپردازند، الان ادبیات ایران هم حرف برای گفتن داشت.

ارسال دیدگاه

قوانین ارسال نظر
  • خبرآنلاین نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید
  • اگرچه تلاش می‌شود نظرات ظرف 2ساعت تعیین تکلیف شوند اما نظراتی که پس از ساعت 19 نوشته شود حداکثر تا 9 صبح روز بعد منتشر می‌شوند
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابه دارند، انتشار نمی‌یابند بنابراین توصيه مي‌شود از مثبت و منفی استفاده کنید.

0/700

وبگردی