در آستانه برگزاری چهارمین جشن سینمای مستند ایران، جشنواره «سینما حقیقت»، به سراغ دستاندرکاران و پیشکسوتان عرصه سینمای مستند رفتیم تا نظر آنها را در خصوص این جشنواره و همچنین وضعیت فعلی سینمای مستند کشور جویا شویم.
کاوه بهرامی مقدم، مستندساز، با بیان این مطلب که برگزاری هر جشنوارهای میتواند یک دستاورد فرهنگی برای کشور ما باشد، به خبرآنلاین گفت: «جشنواره سینما حقیقت این پتانسیل را دارد تا به عنوان جشنوارهای تخصصی، در جهت احیا و شکوفایی فرهنگ سینمای مستند در ایران گام بردارد. امروز و در آستانه برگزاری چهارمین جشنواره سینما حقیقت میتوانیم بگوییم این جشنواره توانسته سال به سال از نقصهای خود بکاهد. امسال با دستهبندی موضوعات در جشنواره کار ارزشمندی صورت گرفت و یکی از برکات موضوعی شدن بخشهای مختلف جشنواره، شناسنامهدار شدن تولیدات سینمای مستند ایران است.»
بهرامی مقدم در ادامه افزود: «امروز اگر بخواهیم از چیزی ایراد بگیریم در درجه اول باید به نبود یک ساز و کار سیستماتیک برای اکران فیلمهای مستند اشاره کنیم. البته اگر نگاهی ریشهای به این قضیه داشته باشیم باید بگوییم ما در عرصه فرهنگ هنوز متولی خاصی برای سینمای مستند نداریم. حمایتهای مقطعی همیشه وجود داشتهاند، اما این دردی را از سینمای مستند دوا نمیکند.»
کارگردان مستند «من با خدا حرف میزنم» با اشاره به ضعف سینمای مستند ایران در بخش برنامهریزی، گفت: «سینمای مستند ما قطعاً به حمایتهای مدیریتی و برنامهریزیهای کلان و قابل اجرا نیاز دارد و ما هنوز با این هدف فاصله داریم. یکی دیگر از نیازهای ما در عرصه سینمای مستند رسیدن به ساختاری منسجم در تفکر، پژوهش، تولید و نمایش، آن هم به شکلی مستمر و فراگیر است.»
این مستندساز با اشاره به اینکه مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به عنوان متولی حمایت از صنعت سینمای مستند کشور، در تحقق این هدف میتواند نقشی تاثیرگذار ایفا کند، اضافه کرد: «نمود همه تلاشها و تجربههای این مرکز در طی سالهایی که از پایه گذاری آن میگذرد را میتوان همین جشنواره سینما حقیقت نام برد که امروز چهارمین دوره آن را در پیش رو داریم. البته هنوز آن توقع آرمانی از سینمای مستند در کشور ما برآورده نشده است و جا دارد که این مرکز تلاش بیشتری در جهت رشد و بالندگی سینمای مستند ایران از خود نشان دهد.»
بهرامی مقدم در انتها خاطر نشان ساخت: «واقعیت این است که مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی طی سالهای گذشته بخشی از فعالیتهای خود را معطوف به منظرگاههایی غیر از حوزه تخصصی خود کرد؛ به عقیده من اگر همه توان و تلاش این مرکز در بخش سینمای مستند صرف شود، نتایج بهتری به بار خواهد آمد. دوستان مرکز گسترش این را به یاد داشته باشند که یک ده آباد قطعاً بهتر از صد شهر خراب است.»
نظر شما