نوسان فشارخون در جشنواره تئاتر

 فروغ سجادی : پشت درماندن که دیگر مثل تأخیر در اجراها ، نمک جشنواره​هایمان است ،اگر یک سال نصیب​مان نشود ، فشارمان می​افتد .فشارمان بیشترمی​افتد، وقتی که پس از سه روز تازه می​فهمیم مفهوم اجرای ویژه اهالی رسانه چه بوده و ما چه فکر کردیم ؟! وقتی که یکی ازسایت​های زیر مجموعه جشنواره برایمان روشن می​کند که همه چیز یک بازی بود، برای برنده شدن عده​ای و باختن ما.

گفتند وما هم مثل یک میرزا بنویس نوشتیم :«اجرایی ویژه از15 نمایش پرمخاطب برای اهالی رسانه و هنرمندانی که به دلیل ازدحام نمی توانند از برخی اجراها دیدن کنند.»می گذریم ازهرچه برما گذشت در این سه روز اول جشنواره ...

به رسم میزبانی به سراغ مهمانان خارجی می رویم ،چقدر خوشحال می شویم وقتی می ​ینیم بیشتر مهمانان جشنواره​مان ،هموطنان فارسی زبانی هستند که سال​ها درغربت بوده​اند و این جشنواره فرصتی برایاشان فراهم کرده تا با وطن و آشنایان دیداری تازه کنند، از خوشحالی فشارمان بالامی رود.

هوس یک گفتگوی ناب با مهمان ویژه جشنواره استاد تئاتر آلمان،پیتر اشتاین دهان​مان را آب می​اندازد و فکر می​کنیم حالا که کسی به ذهنش نرسیده تا برای ما نشست مطبوعاتی با استاد بزرگ تئاتر اروپا دست و پا کند، ما پیش دستی کنیم و برویم تا ببینیم پاسخ چند پرسشی که در این چند روزه مغزمان را فشارمی​دهد چیست؟ پاسخ پرسش هایمان یک جمله است:«استاد فردا بر می​گردند.»

این بار فشارمان پایین می​رود،حرص می​خوریم از این که زودتر نرفتیم وکنجکاوی خبرنگاری برایمان باقی ماند،از این هم ناچار می گذریم.

 باید فشارخونمان متعادل شود تاپایان جشنواره یک هفته دیگر مانده​است، پس به رسم وجدان به تالارهای کوچک شهر که در انحصار گروه​های شهرستانی هستند ،سری می​زنیم،حیرت می​کنیم ازاجراهای خالی اما پر بارترشان از اجراهای پایتخت! فشارمان آرام بالامی رود ، ماهم به سالن بالاتر شهر می رویم ، استقبال از یک اجرا کولاک می کند و سرمایش چهره تماشاگرانی را می​گیرد که در شلوغی سومین روز جشنواره خود را به این تالار رسانده​اند ، اما به خاطر سهل انگاری مدیران و میزبانان​شان باید همه راه آمده را بازگردند با بلیت​هایی مهمانی که مهر صندلی ندارند و همه حقارت​های بازمانده از یک روز دیگرتئاتردیدن. آنقدر حرص خورده​ایم و می​خوریم تا فشارمان همزمان با نورنمایش مقابلمان ،بالا و پایین برود!  بالا،پایین!

 52