حضور مرد گمشده در مراسم چهلمش / تا برادرم را در آغوش گرفتم،از هوش رفت!

روزنامه جوان نوشت: چند روز قبل اعضای خانواده‌ای در یکی از محلات شرقی تهران مشغول برگزاری مراسم چهلم فرزند ۴۵‌ساله‌شان به نام ابراهیم بودند که ناگهان وی را در میان مراسم عزاداری مشاهده کردند.

یک لحظه سکوت سنگینی مراسم عزاداری را فرا گرفت و به طوریکه اعضای خانواده با دیدن این صحنه دقایقی از هوش رفتند. از سوی دیگر ترس و دلهره در چهره یکایک مهمان‌ها نمایان بود به طوریکه انگار روح دیده بودند. هیچ کسی را توانایی گفتن حرفی نبود و فقط همه مات و مبهوت به ابراهیم خیره شده بودند و با خود فکر می‌کردند که چطور مرده‌ای پس از ۴۰ روز زنده از گور بیرون آمده است. اما دقایقی بعد همه متوجه شدند این روح ابراهیم نیست بلکه جسم زنده‌اش است که در مراسم چهلمین روز فوتش حاضر شده است.

به گفته یکی از اعضای خانواده ابراهیم، ماجرا از این قرار بود که ابراهیم اواخر تیرماه امسال به طرز مرموزی گمشده‌بود تا اینکه حدود ۴۰‌روز قبل به اشتباه جسد مرد دیگری را از پزشکی قانونی به جای جسد ابراهیم تحویل می‌گیرند و در بهشت زهرا دفن می‌کنند.

برای برادرم سنگ قبر سفارش دادم
برادر ابراهیم درباره این حادثه عجیب گفت: برادرم ابراهیم شغل آزاد داشت و همراه همسر و فرزندش در خانه‌ای حوالی یکی از خیابان‌های شرقی تهران زندگی می‌کرد.
روز سه شنبه ۱۸‌تیرماه امسال همسر برادرم با من تماس گرفت و گفت ابراهیم به خانه برنگشته است و تلفن همراهش هم خاموش است. ما ابتدا به خانه دوستان و بستگان سر زدیم، اما هیچ کسی از او خبری نداشت. در حالی که به شدت نگران بودیم به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی رفتیم، اما آنجا هم ردی از برادرم پیدا نکردیم که در نهایت به اداره پلیس رفتیم و از آن‌ها برای پیدا کردن برادرم درخواست کمک کردیم.
پرونده ما به دستور قاضی واحدی، بازپرس شعبه یازدهم دادسرای امور جنایی تهران برای رسیدگی در اختیار کارآگاهان پلیس‌آگاهی قرار گرفت.
پس از این مأموران تحقیقات خود را آغاز کردند و از بستگان و دوستانش تحقیق کردند، اما هیچ ردی از او نیافتند.
وی ادامه داد: مدتی گذشت تا اینکه حدود ۴۰‌روز قبل مأموران به ما خبر دادند جسد مردی شبیه برادرم پس از کشف به پزشکی قانونی منتقل شده است و از ما خواستند برای شناسایی به پزشکی قانونی برویم. وقتی به پزشکی قانونی رفتیم آن‌ها عکس جسدی را به ما نشان دادند که شباهت زیادی به ابراهیم داشت. حتی نشانه‌هایی که ابراهیم در صورت و بدنش داشت با عکس گرفته شده یکی بود به طوریکه ما اعلام کردیم جسد متعلق به ابراهیم است و در ادامه پزشکی قانونی محل دفن برادرمان را به ما نشان داد. پس از این با چاپ اعلامیه‌ای به بستگان و دوستان فوت ابراهیم را اعلام کردیم و برای او مراسم ختم و هفتم گرفتیم و حتی برای قبرش سنگ قبرهم سفارش دادیم. همه ما در عزای ابراهیم سیاه‌پوش شدیم و شب و روزمان گریه شده‌بود و در دوری ابراهیم می‌سوختیم تا اینکه چهلم ابراهیم فرا رسید.

وقتی برادر مرده‌ام را زنده دیدم از هوش رفتم
برای مراسم چهلم اعلامیه چاپ کردیم و بنرهای تسلیت که بستگان آورده بودند به در و دیوار خانه چسباندیم. آن روز مداح در حال مدیحه سرایی بود و من هم در فراغ برادرم اشک می‌ریختم که ناگهان در میان مجلس چشمم به ابراهیم افتاد. ابتدا فکر کردم خواب می‌بینم، اما چند سیلی که به صورتم زدم متوجه شدم، بیدارم. بعد احتمال دادم که خیالاتی شده‌ام، اما دیدم که همه سکوت کرده‌اند و به ابراهیم خیره شده‌اند. شوکه شده بودیم که مادرم فریادی زد و از هوش رفت و من و فرزند و همسر ابراهیم هم لحظاتی بعد از هوش رفتیم. وقتی به هوش آمدیم تازه متوجه شدیم که ابراهیم در این مدت که ما فکر می‌کردیم فوت کرده است در کارگاهی حوالی پاکدشت کار می‌کرده است.

ابراهیم هم درباره ماجرای گمشدنش گفت: مدتی بود که بیکار شده‌بودم و به دنبال کار بودم. هر روز از طریق آگهی‌های روزنامه برای کار به شرکت‌ها و کارگاه مراجعه می‌کردم، اما فایده‌ای نداشت و شب دست خالی به خانه بر می‌گشتم. پیش خانواده‌ام همیشه خجالت زده‌بودم به طوریکه برای خرج زندگی مجبور بودم از دیگران پول قرض بگیرم تا اینکه روزی تصمیم گرفتم تا کار پیدا نکنم به خانه‌ام بر نگردم. آن روز تلفن همراهم را خاموش کردم و برای پیدا کردن کاری به پاکدشت رفتم. چند روزی دنبال کار بودم و در نهایت در کارگاه تولیدی اطراف پاکدشت شروع به کار کردم. من شب‌ها همانجا می‌خوابیدم و با خودم قرار گذاشتم پس از اینکه مقداری پول پس‌انداز کردم به خانه برگردم. روزهای سختی را دور از خانواده گذراندم، اما تحمل می‌کردم تا اینکه دلم برای فرزندم و دیگر اعضای خانواده‌ام به شدت تنگ شد و تصمیم گرفتم به خانه برگردم.

اهالی محل مرا روح می‌دیدند
وقتی به محل آمدم بچه‌های محل بادیدن من فرار می‌کردند و اهالی محل هم به من خیره می‌شدند و در گوشی پچ‌پچ می‌کردند. به رفتارهای آن‌ها توجهی نکردم، اما وقتی وارد کوچه‌مان شدم با صحنه عجیبی روبه‌رو شدم. کوچه سیاه‌پوش شده‌بود و عکس من روی بنرهای ترحیم زیادی چاپ شده بود. در حالی که به شدت شوکه شده‌بودم وارد خانه‌مان شدم که دیدم خانواده‌ام و همه بستگانم سیاه‌پوش هستند و برای من عزاداری می‌کنند. به سراغ برادرم رفتم تا او را در آغوش بگیرم که از هوش رفت.

وی در پایان گفت: من تصمیم اشتباهی گرفتم و در این مدت خانواده‌ام در فراغ من خیلی عذاب کشیدند. بدین ترتیب پرونده مرد گمشده به دستور قاضی واحدی برای همیشه بسته شد.
17302
کد خبر 1308566

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 0 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 23
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • ۰۷:۲۴ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    عجب آدم.. یا موادیه ....یا مواد فروش ...حتما توی کار خلافه ...احمق...
  • یک شهروند IR ۰۸:۳۱ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    2 0
    پس جنازه برای کدوم بدبخت بوده ؟
  • IR ۰۸:۳۳ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    ماجرا کلا مشکوکه........نمی دونم چرا حس می کنم ابراهیم داره دروغ میگه..........
  • IR ۰۸:۳۵ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    مردها همین طورین ! بی خیال و بی تفاوت نسبت به اعضای خانواده
  • IR ۰۸:۴۷ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    2 0
    پس اوني كه تو قبره چي ميشه؟اينم پزشكي قانوني ما.
  • IR ۰۹:۰۳ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    چه خبر خوبی
  • IR ۰۹:۳۵ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    این الان چی بود دقیقا سریال ایرانی؟ یعنی این کاراگاهان و اداره بازپرسی جنایی و اینا هیچکدوم به این قضیه مشکوک نشدن؟ یهو برداری موبایلتو خاموش کنی زن و بچتو بزاری بری چون شرمندشون بودی؟ اونم چهل روز؟ اصلا هم به این فکر نکنی اونا چی میکشن تو این چند وقت؟ بعد دقیقا روز چهلمت پاشی بیای تو مراسم ختمت؟ بخدا اگه سریال ایرانی بود همه کارگردانشو فحش میدادن
  • فرشته IR ۰۹:۴۰ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    این آقا خیلی بیشعور و بی خیال تشریف دارند دفعه ی دیگه که واقعی مُرد دیگه مردنش برای خانواده عادی شده چون قبلا ررمایش اجرا کرده بودند
  • AT ۱۰:۳۰ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    فراق درسته نه فراغ. یک ویراستار خبره استخدام کنید
  • IR ۱۰:۳۵ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    به افسانه بیشترشبیه است تا واقعیت. دست نظام پزشکی و آگاهی هم درد نکنه .!
  • RO ۱۱:۱۳ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    عجب
  • AE ۱۱:۲۴ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    دیووونه
  • رستا IR ۱۲:۰۸ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    کاشکی همه داداشایی که از این دنیا رفتن اینجوری برگردن ، چه میشد اگه میشد
  • ممد IR ۱۳:۱۱ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    خیلی باحال بود کلی خندیدم
  • IR ۱۳:۳۴ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    چه قدر عجیب
  • IR ۱۴:۱۷ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    خاک بر سرت.خوبه کسی تا سروکلت پیدا بشه سکته نکرده.بیخبر رفتی.دیوانه کله پوک
  • محمد IR ۱۵:۲۵ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    ببخشیدا ولی چه آدم بیشعوری بوده آخه این چه کاریه؟؟؟خب حداقل جریان رو میگفتی بعد میرفتی یه مدت نمیومدی نه اینکه بی خبر بری. ولی از یه لحاظ هم چقدر حس خوبی داره عزیزی که از دست دادی تو مراسم ختمش بیاد جلو روت بگه من زندم من چقدرررر حس خوبیه وقتی این متن رو خوندم موهای بدنم سیخ شد.
  • IR ۱۶:۵۰ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    آگه من جای هرکدوم ازاعضای خونوادش بودم همونجا میکشتمش این اگه زن وبچه حالیش بود اینقدر حماقت به خرج نمی‌داد که چهل روز بدون اینکه به خونوادش خبر بده بره گم وگور شه
  • سیروس میرزایی IR ۱۸:۰۳ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    1 0
    سلام وعلیکم انشاالله داغ هیچ کسی نبینید پدر و مادرم خواهرم پدربزرگ و مادربزرگم بیشتر عزیزانم از این دنیا رفته اند الحمدالله برادرت پیدا شده است انشاالله همیشه زنده باشد
  • کیومرث بیژه RO ۲۲:۴۴ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    واقعا منکه گریم گرفت اون خانواده چه سختی کشیدن وآرزو داشتن زنده بود که...
  • IR ۲۳:۰۹ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۷
    0 0
    خدا لعنتت نکنه..چی کشیدن بدبختا ...خخخخخخ
  • Elahe1366 IR ۰۹:۲۲ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۸
    0 0
    خدا لعنت کنه همچین مردایی رو که باعث عذاب خانوادشون میشن
  • IR ۱۱:۴۴ - ۱۳۹۸/۰۷/۱۸
    0 0
    چق بی فکرکرده.اصلامغز توکله اش نیس.کاش واقعامی مرد.هه