از زبان دیگران با ما سخن می گویند

امروز که پس از مدتی احساس خسنگی در چشم­هایم می­کردم سری به یکی از چشم پزشکان متدین و از دوستان جهادی و از بهترین و قدیمی­ترین متخصصان عمل لیزیک در کشور است زدم حین معاینه از دکتر عبارت جالبی شنیدم که گمان می­کنم از آن دسته عبارات­هایی است که در یادداشت قبل نوشتم  که خداوند متعال گاهی بر زبان بعضی­ها جاری می­کند تا ما از زبان دیگران نصیحت شویم.!

دکتر طاهر زاده می گفت: حالت طبیعی چشم سالم  در بدن انسان این است که هرچند وجود دارد ولی نباید حس شود. وقتی چشمی احساس خستگی و سنگینی کرد آدم تازه می فهمد چشم دارد.

دکتر می­گفت: آدم زبان دارد ولی آن را حس نمی­کند دندان دارد ولی آن را حس نمی­کند چشم سالم در انسان هم همینطور است که آن را دارد ولی حسش نمی­کند.

این جمله امروز فکر مرا خیلی به خودش مشغول کرد. کاش ما آدم­ها خودمان را نمی­دیدیم.

دیروز که کتاب اصطلاحات وتعبیرات عرفانی از دکتر سید جعفر سجادی استاد دانشکده الهیات دانشگاه تهران را ورقی می­زدم در معنای اخلاص وخلوص به تعاریف زیبایی برخوردم

در معنای اخلاص نوشته بود:

اخلاص به معنای اخراج هرچه غیر خداست از خود و خلوص به معنای خروج آنچه که برای خدا نیست.

در معنای عمل خالص نیز در بیان زیبایی از عارفی آمده بود:

عمل خالص آن است که آن را از فرط خلوص نه فرشته­ای ببیند که ثبت کند ونه شیطانی تا در او طمع کند!

مخلص آن است که مدح و ذم در نظر او یکسان باشد

انسان مخلص درست مثل یک  آدم مرده است که اگر او را مدح و ثنا گویند و یا دشنام دهند چون از خود فارغ شده و قالب نفس را تهی کرده است این دو حالت متضاد برای او یکسان است!

خود این خود! هم به قول حافظ آخرین حجاب است که باید از میان برخاسته شود.

حافظ تو خود حجاب خودی از میان برخیز!

به قول ابوسعید ابوالخیر: خدایش بیامرزد که برخیزد و قدمی پیش نهد!

مهم همین برخاستن است و قدم پیش نهادن

عرفا نیز گفته­اند همین احساس بودن تو در محضر حق خود یک گناه است: وجودک ذنب !

عبد وسالک جز حق نباید ببیند. چون چیزی جز او وجود ندارد.

 بر خلاف ترجمه  ناقص رایج الله اکبر، خدا بزرگتر از هرچیزی نیست!

 اساسا چیزی وجود ندارد که خدا از او بزرگتر باشد هرچه هست همه اوست!

 تا انسان خود را می­بیند مخلص نیست حتی اگر بین عمل او و خدا هیچ انگیزه ثواب و عقابی نباشد طمع بهشت وترس دوزخی نباشد.

 در تعبیر زیبایی این معنا به بیان دیگری آمده است که:

یک قدم بر فرق خود نه دیگری بر فرق دوست!

سالها پیش از حکیم بزرگوار آیت الله جوادی آملی شنیدم که می­گفت: کمال اخلاص آن است که مخلص از اخلاص خود خلاص بشود!

سخت است ولی می­شود خود را ندید. درست مثل شهدا که جنس شان مثل ما بود ولی در اثرخود ندیدن و تصفیه  نفس شان به گونه ای دیگر شدند

اخیرا از وصیتنامه شهیدی مطلبی شنیدم که هنوز از شنیدن آن درحیرتم.

این شهید عزیز در وصیت نامه اش نوشته بود: به جای او 5 روز نماز مستحبی غفیله بخوانند که از او قضا شده است!

سلامی بی­پایان بر این سرگشتگان و واصلان عالم بی خودی

 ببین که سرانجام آتش محبت چه که با شهدا نکرد و اگرچه هیچ از آنها باقی نگذاشت.  ولی کسی جز آنها رنگ بقا نگرفت!

ومگر نه این است که نام سید آنان حضرت حسین بن علی بن ابیطالب (ع) به هرچه که خورد به آن رنگ خلود وجاودانگی بخشید؟

الهی

ز آن پیشتر که عالم فانی شود خراب                       ما را زجام باده گلگون خراب کن