بیست سال است به علت جنگ های داخلی ، کشور مهم سومالی در اذهان سیاستمداران و سران دنیای اسلام به زیر غبار فرو رفته و دیده نمی شود. اگر فرض را بر این بگذاریم که رفتارها را منافع سیاسی تنظمیم می کند و امروزه سومالی هیچ منفعتی ندارد ، این فراموشی توجیه دارد . اما زمانی که پای اخلاق و شریعت در میان آید ، لازم است سومالی اولویت بالایی یابد و ملت آن ، عضو این امت بشمار آید .
قحطی و خشک سالی بی سابقه ، درست به قلب هدف زده و منطقه جنوب این کشور را که قطب کشاورزی شناخته می شود ، هدف قرار داده است. ماه مبارک رمضان در پیش است و مردم سومالی با انگیزه بالایی که در دینداری داشته ، همیشه در این ماه ، روزه دار بوده است.
اما اکنون ، نان ندارد که سحر به امیدش برخیزند. گرسنگی پیش و پس از افطار یکسان شده ، سینه مادران خشکیده و روزانه ده ها کودک در مقابل چشمان بدون اشک پدر و مادر در اثر گرسنگی و در الله اکبر افطار و سحر جان می دهند . نه از خیریه ای اسلامی خبری است و نه از دوربین خبرنگار فلان شبکه ای - نه اینکه مراسم و آداب و رسوم رمضان را به تصویر کشد - که مرگ را مستند کند! سومالی محتاج خیرات و صدقات است ، اما بیش از آن عصایی می خواهد، که بر آن تکیه کند... تا که دیده شود .
نظر شما