بیست سال پیش در چنین روزی، هیجان هواداران اوج گرفته بود که آیا بالاخره طلسم ناکامی ها می شکند و پرسپولیس به قهرمانی آسیا دست پیدا خواهد کرد؟!
26 مهر ماه سال 1370 بود که پرسپولیس باید بازی برگشت فینال جام در جام آسیا را برابر المحرق بحرین برگزار می کرد. بازی رفت در تاریخ 12 مهر ماه در شهر منامه به تساوی بدون گل رسیده بود. روز بازی در ورزشگاه جای سوزن انداختن نبود. گفته می شود بسیاری از هواداران وقتی متوجه شدند بازی پخش نخواهد شد به سمت ورزشگاه حرکت کردند که پشت درهای بسته ماندند.
پرسپولیس که پیش از این سابقه پخش نشدن دربی 16 شهریور سال 1352، موسوم به بازی شش تایی ها را داشت، این بار نه به دلیل مسابقات کشتی تیم ملی، بلکه به خاطر تبلیغات روی پیراهن بازی اش پخش نشد.ورزشگاه برای ورود سرخپوشان لحظه شماری می کرد تا اینکه محمد پنجعلی با بازوبند کاپیتانی ظاهر شد و پشت سر او سعید عزیزیان، مرتضی فنونی زاده، مجتبی محرمی، حسین عبدی، محمد حسن انصاری فرد، حمید درخشان، محسن عاشوری، مرتضی کرمانی مقدم، ناصر محمدخانی و فرشاد پیوس وارد زمین شدند. پرسپولیس آن روز فقط یک تعویض داشت که در جریان آن سعید نعیم آبادی به جای محرمی وارد زمین شد. مجتبی محرمی آن روز دفاع راست بود تا محمد حسن انصاری فرد در دفاع چپ بازی کند. علی پروین که قبل از آن، ایران را به قهرمانی بازیهای آسیایی پکن رسانده بود در حالیکه محمد مایلی کهن به عنوان مربی و محمود خوردبین به عنوان سرپرست وی را همراهی می کردند، برای اولین قهرمانی باشگاهی در آسیا لحظه شماری می کرد.
محمد حسن انصاری فرد تنها گلزن آن بازی می گوید: هر کاری می کردیم ولی توپ گل نمی شد. آن روزها، روزنامه ها نوشته بودند که منچستر یونایتد این دروازه بان را می خواهد. همه توپ ها را می گرفت تا آن لحظه که حمید درخشان یک پاس خوب داد، من هم با تمام قدرت شوت زدم و دست دروازه بان المحرق حتی به آن توپ هم خورد اما توپ به زیر طاق رسید و بالاخره گل زدیم.
گل در دقیقه 70 به ثمر رسید. هر چند برخی از دقیقه 52 سخن گفته بودند اما خبرنگاری که آن روز در ورزشگاه بود از دقیقه 70 می گوید. محمد پنجعلی هم آن را تاکید می کند و می گوید: اوایل نیمه دوم نبود، اواسط نیمه بود که گل زدیم. انصاری فرد از راه دور گل زد (بین 25 تا 30 متر) به خاطر همین، هنگام شادی کل حواسمان نبود که در زمین خودمان هستیم. روی سر و کله هم بودیم که داور دستور شروع بازی داد. بازیکن تیم المحرق جلوی هجده قدم ما رسیده بود که متوجه شدیم، فریاد زدم «بچه ها رفت» و با تمام توانم شروع به دویدن می کردم، همینطور می دویدم و به خدا التماس می کردم که گل نشود. چون اگر یک بر یک می شدیم آنها قهرمان بودند و خدا را شکر که توپ را به بیرون زد.
پرسپولیس برای رسیدن به فینال در اولین بازی آن دوره پنجاب پاکستان را در مجموع دو بازی رفت و برگشت 13 بر 2 مغلوب کرده بود. تیم رئال دوو دومین حریفی بود که مقابل پرسپولیس حاضر نشد و در نیمه نهایی هم اآنها لهلال را در مجموع دو بازی با تک گل کرمانی مقدم شکست داده بودند.
فوتبال ایران در آن مقطع دوران رویایی داشت. بعد از قهرمانی تیم ملی در پکن هر دو نماینده ایران در رقابت های باشگاهی آسیا هم به قهرمانی رسیده بودند.
251 43
نظر شما