موسیقی؛ ابر هنر یک هفته ای

در نخستین نشریه جشنواره موسیقی فجر سه پیام از وزیر ارشاد،معاون هنری ارشاد و مدیر کل دفتر موسیقی آمده بود؛ با مدیرکل سخنی در میان نیست که او خود از اهالی بزم و طرب است هرچند بیشتر تمایل دارد تا در کسوت دولتمردان درآید؛ بی هیچ مقدمه ای فرازی از پیام آن دو مسئول اجرایی می آورم تا بعد.
در پیام شاعرانه دکتر حسینی جمله ای چنین می خوانیم: "برای شما موسیقی دانان چه از این ابرهنر بگویم که راه گزافه نپویم! هنری که نه تنها انسان بلکه تمامی موجودات از آن تاثیر می پذیرند."
و اما معاون امور هنری وزارت فرهنگ، یعنی آقای شاه آبادی که از زمان صدارتش تا زمان صدور این پیام، کلامی از موسیقی سخن نگفته و یا دست کم این بنده نشنیده است، چنین آورده : "...هنر موهبتی الهی ، رازی آسمانی و حقیقتی تکلیف آور است...موسیقی ایرانی هنری حکیمانه و حکمتی هنرمندانه است.نگرش  در تاریخ هنر ایران زمین ، انسان را بر این مطلب آگاه می کند که دانش و بینش موسیقی در ارکان بنای غزل پارسی نیز به گستردگی موج می زند."
نمی دانم ما باید این پیام های زیبا و دلربا را باور کنیم ویا اخبار و حوادثی که این سالها پیرامون ما در حوزه موسیقی اتفاق می افتد؟
کاش همین بزرگواران به ما می گفتند در طول سال چند بار به کنسرت می روند و یا چند آلبوم موسیقی ابتیاع می فرمایند ویا در کل چقدر گوش جانشان را از این موهبتی که خود ستوده اند مشحون می کنند.
سال 2002 به همراه چهار همکار روزنامه نگار به دعوت وزارت فرهنگ سوئیس میهمان دولتمردان این کشور بودم؛ در جلسه ای که برای یک ساعت به عنوان روزنامه نگاران خارجی در دفتر ملاقات رئیس جمهور دوره ای سوئیس حضور داشتیم سخن از موسیقی به میان آمد و ایشان گفت استفاده از برنامه های هنری( موسیقی و نمایش و...) بدون وقفه در برنامه کاری شخصی او قرار دارد ودر توضیح بیشتر گفت همانند یک شهروند عادی بلیت می خرد و به نمایش ها و کنسرت های مختلف می رود. آن زمان هرگز به فکرم نرسید از ایشان سوال کنم که ایا پیامی هم برای اینگونه هنرها و رخدادهای سالانه می دهد یا نه اما مطمئنم که اگر هم می پرسیدم منظورم را دقیق متوجه نمی شد.
به هرحال ما به همین پیام های خوش و شیرین دل خوش خواهیم شد باشد که این بار با حلوای موسیقی دهنمان شیرین شود.