فن مذاکره با عرب بسیار متفاوت از فن مذاکره با غیر عرب است . بسیاری از تصمیم گیری ها ی برای عرب ، حتی اگر امیری با جایگاه سیاسی در کشورش باشد ، برپایه برداشتی است که به شکل شخصی از طرف مقابل دارد .عرب مذاکراتِ درحاشیه سفره و کنار قلیان – ارگیله - را بر مذاکرات رسمی ترجیح می دهد ! عرب دوست دارد شخص مذاکره کننده ، بزرگ باشد و در عین بزرگی ، او را تکریم کرده باشد . احساس یک عرب بیش از حساب گری او ، در تصمیم گیری هایش دخالت دارد ، و وفادارایش هم بر همین پایه است . عرب را نباید درمذاکرات رنجاند و یا بگونه ای تحقیر آمیز با او سخن گفت . عرب نباید احساس کند ، تنها با زبان دیپلماتیک با او سخن گفته شده است ، حاشیه ها برای عرب بر متن ، ارجح است . اینکه مثلا کشوری خارجی ، زمینی به امیری عرب می دهد تا برای خود ویلا بسازد در اصل ،دپیلماسی نان و نمک در حال انجام است !
عرب را نباید در رسانه های رسمی تحقیر کرد ، اینها همه در تصمیمم گیری های او ، سر بزنگاه ، و در عرصه ای جهانی خود را هویدا می کند .عربی که احساس حقارت کند ، برای سالیان سال ، اگر لب را هم فرو بسته باشد ، کینه ای پنهان در دل دارد . برخی از خاندانهای عربی اگر درزمان شاه هم از جانب ایران تحقیر شده باشند ، این احساس را به نسل های پس از خود انتقال داده اند ، و منتظرند روزی اگر امکان یابد ، تلافی کنند ، هر چند رژیم و نظام سیاسی عوض شده باشد !... در نمونه ای نزدیک تر، شاید عجیب باشد که خواسته مصری ها ، چه پیش از انقلابشان ، و چه پس از انقلابشان ، در خصوص خیابان خالد استانبولی تهران ، یکی باشد ، و هر دو خواهان تغییر نام خیابان باشند ! و ما هم هنوز متعجب از این خواسته ! خوب یا بد آن ، چیز دیگری است . مهم آن است که گویا مصری ها احساس تحقیر شدن دارند! در نمونه ای دیگر نباید تصور کرد که فیلتر کردن شبکه ای عربی و یا بستن دفتر رسانه ای عربی و یا بیرون کردن خبرنگار فلان شبکه وابستگی به امیر یا حاکمیتی عربی ، شبیه بیرون کردن خبرنگاران فلان شبکه یا بنگاه خبرپراکنی اروپایی است ...آنها جایی دیگر تلافی خواهند کرد که هزینه ای سنگین تری باید دارد و خود بی خبریم که چرا چنین هزینه ای را در حال پرداخت کردیم !
دوستی عرب هم ( البته اگر احساس دوستی کند ) دیرینه خواهد ماند و وفاداری خود را باز هم سر بزنگاه ها ، آشکار خواهد ساخت . در روزگاری درایران نام خیابان مهمی جردن ( اردن ) نهاده شد و... و شاه تا اخر عمر از خاندان هاشمی آن کشور ، به شکلی غیر قابل باور در تاریخ وفاداری دید .
درنمونه ای دیگر ، رفتار کنونی برخی از کشورها مثل قطر، علیه بشار اسد را نباید فقط حمل بر آمریکایی یا اسرائیلی بودن آنها کرد ، تمام ماجرا این نیست ، بسیاری از این مواضع ، معطوف به رفتاری است که سوری ها و یا اسدِ پدر( حافظ اسد ) با این کشورها داشته اند و آنها در بزنگاه امروز ، حال تسویه حساب با پسر ، بشار ، اند ! ... و جالب آنکه بخشی از حمایت های آقای سید حسن نصر الله از آقای بشارهم بر اساس وفای عربی است ، و ایشان در آخرین سخنانش گفت ؛ اگر می خواهید ، رفتار من را حمل بر وفایم به بشار بدانید ، مانعی نیست! این سخن برای اعراب ، معنا دار تر از هر توجیه دیپلماتیک بود . این وفا ، وفای - نان و نمک - است و نه وفای مذهب و یا مواضع سیاسی و امثال آن !
این ویژگی مخصوص عرب ها نیست ، برای مثال ؛ وفای شخصیتی کرد مثل آقای طالبانی رئیس جمهور عراق به ایران هم ؛ وفای نان و نمک است ، و نه دیپلماسی قیل و قال !
در هر شخص یا نظام سیاسی که روح و سنت های عشیره و قبیله حاکم است ، این رفتار ظهور دارد و دایره و معنای صداقت ، بسیار وسیع تر و عمیق تر از کلام است!
نظر شما