به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، روز ۲۴ می ۱۸۸۳ [ ۳ خرداد ۱۲۶۲]، پس از ۱۴ سال، پل بروکلین بر فراز رودخانه ایست افتتاح شد و برای نخستین بار در تاریخ، دو شهر بزرگ نیویورک و بروکلین را به هم متصل کرد. هزاران نفر از ساکنان بروکلین و جزیره منهتن برای تماشای مراسم افتتاحیه که با حضور رئیسجمهور چستر آلن آرتور و فرماندار نیویورک، گروور کلیولند، برگزار شد، گرد هم آمدند. پل بروکلین که توسط جان اِی. روبلینگ فقید طراحی شده بود، بزرگترین پل معلقی بود که تا آن تاریخ ساخته شده بود.
جان روبلینگ که در سال ۱۸۰۶ در آلمان متولد شد، پیشگامی بزرگ در طراحی پلهای معلق فولادی بود. او در برلین در رشته مهندسی صنایع تحصیل کرد و در ۲۵ سالگی به غرب پنسیلوانیا مهاجرت کرد، جایی که تلاش کرد تا از راه کشاورزی امرار معاش کند اما در این کار ناموفق بود. او بعدها به هریسبورگ، مرکز ایالت، نقلمکان کرد و در آنجا به عنوان مهندس عمران مشغول به کار شد. او استفاده از کابلهای سیمی را ترویج کرد و یک کارخانه موفق کابلسازی تأسیس نمود.
در همین دوران، به عنوان طراح پلهای معلق شهرتی به دست آورد؛ پلهایی که در آن زمان کاربرد زیادی داشتند اما به دلیل فروپاشی در برابر بادهای شدید یا بارهای سنگین، بدنام بودند. روبلینگ عامل یک پیشرفت بزرگ در فناوری پلهای معلق شد: افزودن یک خرپای مشبک (web truss) به دو طرف مسیر پل که پایداری سازه را بهشدت افزایش میداد. با استفاده از این الگو، روبلینگ با موفقیت بر روی «تنگه نیاگارا» در آبشار نیاگارا (نیویورک) و «رودخانه اوهایو» در سینسیناتی (اوهایو) پل زد. براساس همین دستاوردها بود که ایالت نیویورک طرح روبلینگ را برای پلی به طول ۱۵۹۵ فوت که بروکلین را به منهتن متصل میکرد، پذیرفت و او را به عنوان مهندس ارشد منصوب کرد. این پل قرار بود نخستین پل معلق فولادی جهان باشد.
درست پیش از آغاز ساختوساز در سال ۱۸۶۹، روبلینگ هنگام برداشتن چند اندازهگیری نهایی با قطبنما در عرض رودخانه ایست، بهشدت آسیب دید. قایقی با پنجههای یکی از پاهای او برخورد کرد و سه هفته بعد او بر اثر کزاز درگذشت. او نخستین نفر از بیش از دو دوجین انسانی بود که در حین ساخت این پل جان خود را از دست دادند. پسر ۳۲ سالهاش، واشینگتن اِی. روبلینگ، به عنوان مهندس ارشد جایگزین او شد. واشینگتن پیشتر در ساخت چندین پل با پدرش همکاری کرده و در طراحی پل بروکلین نیز به او کمک کرده بود.
دو پیِ گرانیتیِ پل بروکلین بر روی صندوقههای چوبی (کیسون) یا محفظههای ضدآب ساخته شدند که در سمت بروکلین تا عمق ۴۴ فوتی و در سمت نیویورک تا عمق ۷۸ فوتی در بستر رودخانه فرو رفتند. هوای فشرده، کیسونها را تحت فشار قرار میداد و امکان ساختوساز در زیر آب را فراهم میکرد. در آن زمان، اطلاعات کمی درباره خطرات کار در چنین شرایطی وجود داشت و بیش از صد کارگر دچار بیماری تراکم (compression sickness) شدند. بیماری تراکم یا «بِندز» (the bends) به دلیل ایجاد حبابهای نیتروژن در جریان خون ناشی از کاهش سریع فشار (رفع فشار) به وجود میآید. چندین نفر جان باختند و خودِ واشینگتن روبلینگ نیز در سال ۱۸۷۲ بر اثر این بیماری زمینگیر شد. سایر کارگران نیز بر اثر حوادث ساختوسازِ معمولتری مانند ریزش سازه و آتشسوزی جان خود را از دست دادند.
روبلینگ با کمک همسرش «امیلی»، به هدایت عملیات ساختوساز از خانهاش ادامه داد. درواقع، امیلی چنان تبحری در این پروژه و ساختوساز پیدا کرد که عملاً نقش مهندس ارشد و سخنگوی همسرش را برعهده گرفت. در سال ۱۸۷۷، واشینگتن و امیلی به خانهای نقلمکان کردند که به پل دید داشت. وضعیت جسمانی روبلینگ بهتدریج بهبود یافت، اما او تا پایان عمر تا حدی فلج ماند. در ۲۴ مه ۱۸۸۳، امیلی روبلینگ به عنوان نخستین نفر از پل تکمیلشده عبور کرد، در حالی که خروسی، به نشانه پیروزی، در دامانش داشت. در کمتر از ۲۴ ساعت، تخمین زده میشود که ۲۵۰ هزار نفر از روی پل بروکلین عبور کردند و از پیادهراه وسیعی که جان روبلینگ منحصراً برای لذت بردن عابران پیاده طراحی کرده بود، استفاده کردند.
پل بروکلین، با طول بیسابقه و دو برج باشکوهش، «هشتمین عجایب جهان» نامیده شد. اتصالی که این پل میان مراکز جمعیتی بزرگ بروکلین و منهتن ایجاد کرد، مسیر شهر نیویورک را برای همیشه تغییر داد. در سال ۱۸۹۸، شهر بروکلین به طور رسمی با شهر نیویورک، استتن آیلند و چند شهرک کشاورزی ادغام شد و «نیویورک بزرگ» را تشکیل داد.
۲۵۹
نظر شما