طمانینه اش در نماز وصف کردنی نبود. ساده و صمیمی نماز میخواند. قرار داشتن مسجد امام صادق(ع) در خیابانی که دور تا دورش [زمانی] دانشگاه بود آن را به نگینی بدل کرده بود در چمبره دانشگاه علوم پزشکی، علوم، ادبیات و...
خیلی از قرارها قبل و بعد از نماز آنجا گذاشته می شد.
پیرمرد ساده و صمیمی از آن سوی خیابان که خانه اش بود به مسجد می آمد. اگر میخواستی سراغش بروی بهترین فرصت بود تا فاصله کمتر از 200متری خانه تا مسجد چند کلامی بگویی و بشنوی. فرق نمی کرد دانشجو بودی یا نوجوانی سمج و پر رو که در اصول اعتقادی به شک افتاده بودی. قانعت می کرد!
خیلی های دیگر به استخاره هایش اعتقاد عجیبی داشتند. دو سبد یکی برای نوشتن صورت استخاره و دیگری برداشتن پاسخ که روز بعد در سبد دوم قرار داده می شد بهانه ای بود که مردم برای گرفتن استخاره توسط حاج آقا به زحمت نیافتند. روی کاغذ اسمت و صورت استخاره ات را می نوشتی و روز بعد پاسخش را بر می داشتی.
درس و بحثش برای بی سواد و با سواد نکته هایی داشت و دست خالی از پای صحبت هایش برنمی خواستی.
حتی در میانه دعواهای سیاسی سالهای دهه 70 و 80 که بعضی ها روی در و دیوار اطراف مسجد شعارهای بی ربطی نوشته بودند به آرامی می آمد و می رفت. همین مشی، آقای زنجانی را تبدیل به معتمد همه کرده بود. سید جلیل القدری که حضورش برکتی برای مشهد بود.
چند وقت پیش مقدمه استاد محمدرضا حکیمی بر کتاب «متاله قرآنی» که تحقیقی درباره سیره و شخصیت و زندگی شیخ مجتبی قزوینی، از شخصیتهای مکتب تفکیک و تفسیر بیان الفرقان است را میخواندم. استاد محمدرضا حکیمی در این مقدمه به فهرستی از اساتید ماضی حوزه علمیه مشهد اشاره کرده بود. اساتیدی که هر کدامشان به دوام و غنای آن حوزه علمیه کمک های شایانی کرده بودند. با رفتن آقای زنجانی حوزه علمیه مشهد معلمی بزرگ را از دست داد.
داشتم فراموش می کردم؛ این معلم اخلاق، فقه و معرفت مرجع تقلیدی جلیل القدر بودند اما همه ایشان را به اسم «آقای زنجانی» می شناختند.
«الفبای فراق» استاد سید عباس که صالحی شرح کاملی در معرفی آیت الله زنجانی است را از دست ندهید!
همه ایشان را با سادگی و صمیمیتشان می شناختند و جوانانی که زمانه رابطه آنها را با دین شکرآب کرده بود در بزرگی این مرد شکی نداشتند و به نماز خواندن پشت سر ایشان مباهات می کردند. پیرمرد آئینه تمام نمای تجلی حقیقت اجداد طاهرینش در روزهای زندگی ما بر خاک بود.
نظر شما