در پی مخالفت با نامگذاری معبر و میدانی به نام استاد برجسته ی علوم ارتباطات جناب آقای دکتر "کاظم معتمدنژاد"، بیاییم این نامه واره را که برای اعضای محترم شورای شهر اسلامی تهران نگارش شده است، چندباره بازخوانی کنیم که از این دست دردها بسیار داشته ایم و هنوز هم!
"ارجمند بزرگوار
عضو محترم شورای شهر اسلامی تهران
با اهدای سلام
احتراما اندکی تأمل باید! تو را صبر شاید!
ارجمندم! این همه بزرگراه و خیابان و میدان و کوچه و بن بست، نه در این شهر که در هر شهر و دیار و کوی و برزن سرزمین این مرز و بوم، به نام نامی بزرگترین ها و بهترین هایی نامگذاری شده است؛ که اگر جسم و فیزیک ایشان، الآن، در میان ما بود، جایی برای خودنماییِ چون این بنده، نبود تا در دفاع از زندگان بزرگ این قوم، قلم بزنم. به هوش باشیم!
نکونامم! مرده آنست که نامش به نکویی نبرند.
کمی عمیق باش! تفکر کن!
جوانان به طرز نگاه شما نیک می نگرند.
و
یقین بدان؛
اگر شهید بزرگوار "باکری" یا که شهید بزرگوار "علم الهدی" و بسیاری از شهدای نامدار و گمنام این مهد دانش و لحد شهادت، الآن، اینجا، در کنار بنده و شما بزرگوار، حی و حاضر بودند و همکلام می شدند و حقِ رأی داشتند، حتما با نامگذاری یکی از بهترین میدان های کلان شهر تهران، به نام استادِ بنامِ ارتباطات جناب آقای "کاظم معتمدنژاد" موافقت می کردند و حتی شهری با محور ارتباطی گسترده و چندسویه با دگر شهرها را به نام استاد می نامیدند.
مگر نه این که شهدا رفتند تا ما به یمن سفره ی گسترده ی ایشان که "عند ربهم یرزقون" نشسته اند و حی و حاضر؛ ناظرِ اعمال و رفتار ما هستند، از ایشان درس مهرافشانی بگیریم.
گرانسنگم! درس پس می دهم؛ می دانیم که خداوند متعال اگر در نخستین آیه ی شریفه ی سوره ی مبارکه ی "قلم" که بعد از سوره ی مبارکه ی "علق" بر پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم نازل شده، "به قلم و آنچه می نویسند"، قسم یاد می کند، به خاطر فزونیِ قدر و منزلت معلم و صاحب قلم است که؛ "مداد العلماء افضل من دماء الشهدا"
...
این را هم بیفزایم که استاد عالی قدر، بسیار تواضع دارد و حرف دلش این است که؛ می خواهم گمنام بمانم!
اما
بر شاگردانِ درس و مشق و دانشگاه و مکتب و کتاب استاد، تکلیف است که نگذارند!
و در پایان؛
این بنده امیدوار است که مدیون شهیدان بزرگواری چون شهید مصطفی چمران نباشد."
با تجدید احترام
کوچکترین شاگرد کتاب های استاد
نظر شما