نه برنده انتخابات کافر است نه بازنده آن

 آن ها خود را هیچ وقت بازیگر میدان سیاست نمی دیده اند که حالا بخواهند به قاعده ای تن در دهند. این حرف ها را به معنای جانبداری از یک گروه و یا مخالفت با گروه دیگری مگذارید. می خواهم بگویم در مناسبت سیاسی  درست همان است که مدعیان می گویند اما آن چه باعث می شود خود به آن چه می گویند عامل نباشند نگاهی است که به این عرصه دارند. نگاهی که شاید در جای دیگری کاملا درست باشد اما وقتی به رقابت های سیاسی راه پیدا می کند ممکن است نتایج دهشتناکی به بار آورد. دیدم یکی از بازندگان در توجیه نتایج انتخاباتی نوشته بود ما درحق خود پراکنده ایم و آن ها در باطل خود منسجم. سخن از آن مولی الموحدین علی(ع) است، اما سخنانی از این دست به تعبیرخود شهسوار آفرینش مصداق تام و تمام" کلمته حق  یراد بهاالباطل" است. این مشابهت سازی های تاریخی در این سال ها یکی از مصائب همیشگی ما بوده. اهل ظاهر قرآن را می خواند و آن وقت فکر می کند "علی الکفار رحماء بینهم" در حق او نازل شده. وآن وقت کافر کیست؟ اهل ظاهر خیلی اهل تامل و حوصله نیست، سریع می خواهد تکلیف همه چیز را روشن کند تا خدای ناکرده از بهشت وعده داده شده عقب نماند، بنابراین اولین کسی که هم چون او نیندیشد می شود کفار و هم پالکی ها می شوند بینهم. آخر مرد مومن آن جان گرامی به دارودسته معاویه گفت : باطل. یعنی کسانی که به روی قرآن ناطق تیغ کشیدند، آن وقت تو به کسانی که می خواهند به نامزد مورد تایید شده شورای نگهبان رای بدهند می گویی باطل. وآن وقت تو حقی؟ تو که همه اولیا و انبیاء و امامان و شهدا را خرج چهارتا رای می کنی حقی  و هر که چون تو نمی کند باطل است؟ طبیعی است که با چنین نگاهی عوض این که به خود بیایی و در رفتار گذشته ات تامل کنی، در بستر بیماری بیفتی و افسردگی بگیری و فکر کنی  همه عالم وآدم کافرند و تو بین آنان غریب افتاده ای و...الخ. مخلص کلام این که: نه آن که باخته کافراست و نه آن که برده. معنای برد یک شخص به معنای غلبه کفر جهانی نیست، به این معناست که عده بسیاری از مردم این سرزمین موافق سیاست های موجود نیستند. فقط همین.