مسعود اطیابی: از تجربه کردن نمی‌ترسم

علی اناری: سال 88 سالی خوش یمن و پر برکت برای سیدمسعود اطیابی بود. دومین فیلم او «خروس جنگی»، با فروشی مناسب در رده پرفروش‌های سال قرار گرفت و از دیگر سو، سومین فیلم کارنامه فیلمسازی‌اش در میان خیل عظیم متقاضیان، موفق به کسب جواز حضور در بخش مسابقه بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر شد.

اطیابی که فارغ‌التحصیل دوره مدیریت تولید از دانشگاه سوره است با اولین فیلمش«مصائب دوشیزه»، علی‌رغم ساختار نسبتا کم نقص اثر، آنچنان که باید و شاید نتوانست خود را نشان داده و به رخ بکشد. او امروز پس از سه سال بار دیگر با فیلمی که خود نو و تازه‌اش می‌نامد به جشنواره آمده تا توانایی‌ها، داشته‌ها و حتی نداشته‌هایش را در مصاف با دیگر سینماگران ایرانی به مقابله بگذارد. «صبح روز هفتم» تلاشی دوباره است از سوی سینماگری که ادعا می‌کند تجربه کردن را دوست داشته و از آن نمی‌هراسد.

«صبح روز هفتم» از چه چیز حکایت دارد؟
فیلم از فرصتی می‌گوید که خداوند در اختیار انسان قرار داده تا خود راه خیر و شر را انتخاب کند. از آزادی و حق انتخابی حکایت دارد که حتی ملائکه از داشتن آن محروم هستند و اینکه انسان این قدرت را دارد تا سرنوشت خود را بدست بگیرد و تقدیرش را رقم بزند، مگر آن تقدیر نهایی که غیر قابل تغییر است.

هسته اولیه فیلمنامه «صبح روز هفتم» چگونه شکل گرفت.
فیلمنامه اولیه «صبح روز هفتم» در واقع برای تله فیلم نوشته شده بود. بار اول که ساخت آن به شکل فیلم تلویزیونی پیشنهاد شد از ساخت آن امتناع کردم؛ اما بعد از اصرار دوستان فیلمنامه را دوباره خواندم و به این نتیجه رسیدم قصه مفاهیمی دارد که احتمال بروز آن در تولید تلویزیونی بسیار پایین است. به همین دلیل پیشنهاد سینمایی شدن کار را مطرح کردم که با چند جلسه گفت و گو با مدیر شبکه جهانی سحر و البته پذیرفتن تامین بخشی از سرمایه، «صبح روز هفتم» تبدیل به یک پروژه سینمایی شد.

فرآیند تبدیل ورسیون تلویزیونی به سینمایی چگونه طی شد؟
ما این کار را به نویسندگان اولیه کار یعنی آقای جهانبخش ایمانی و خانم آرزو محمدنژاد سپردیم. بعد از بازنویسی هم آقای حسین کیانی دیالوگ‌نویسی فیلمنامه را بر عهده گرفت. البته در این مرحله من کاملا با آقای کیانی هماهنگ بودم و دیالوگ‌ها بر اساس تعاملی که بین من و او شکل گرفته بود نوشته می‌شد.

سوژه فیلم یعنی اینکه یک دزد تواب و از زندان آزاد شده، بر اثر فشار جامعه و زندگی دوباره به دزدی روی آورد کمی تکراری نیست؟
ابداَ تکراری نیست. حداقل در ایران یک چنین چیزی تا به حال ساخته نشده و اتفاقا به نظر من نو و تازه بودن فیلم است که می‌تواند توجه مخاطبان جشنواره را به خود جلب کند. شاید یک یا دو نمونه خارجی داشته باشیم که در جزئیات شبیه «صبح روز هفتم» هستند اما کلیت‌شان کاملا بی ربط و دور از این فیلم است. «صبح روز هفتم» کاملا منطبق بر مفاهیم دینی ماست و ساختارش علی‌رغم اینکه کلاسیک است کاملا ایرانی به نظر می‌رسد.

سهیل نفیسی در اولین حرکت خود به عنوان آهنگساز فیلم برای «صبح روز هفتم» موسیقی نوشت. حضور او را چگونه تعریف می‌کنید؟
بله آقای نفیسی و البته بسیاری دیگر از عوامل اصلی فیلم مانند فیلمبردار، صدابردار و تدوینگر در «صبح روز هفتم» اولین تجربه حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشتند. البته من هم ناراضی نیستم و امروز می‌توانم ادعا کنم که تجربه خوبی بود. آقای نفیسی هم خیلی خوب از عهده کار برآمد. شاید مهم‌ترین بخش کار این بود که او وقتی فیلم را دید کاملا آن را درک کرد و بعد از دو یا سه جلسه صحبت کاملا به آن چیزی که در بخش موسیقی مد نظرمان بود رسیدیم.

ظاهرا برای فیلم طراحی صدای خاصی را تدارک دیده‌اید و این یعنی صدا در فیلم شما نقشی اساسی بازی می‌کند. درست است؟
بله کاملا درست است. خب ما با آدمی طرف هستیم که زندگی‌اش در یک روز به خصوص گیر کرده و جلو نمی‌رود. قرار است هر روز وقایع روز قبل برای این شخص تکرار شود. این تکرار طبیعتا در صدا هم اتفاق می‌افتد و این لزوم یک طراحی مناسب و دقیق را به ما گوشزد می‌کرد. عوامل صدای فیلم از صدابرداران گرفته تا صداگذاران همه سعی خود را کردند تا این خواسته به شکلی مطلوب اجرا شود.

از «مصائب دوشیزه» به «خروس جنگی» رسیدید و در ادامه به «صبح روز هفتم». قصد دارید همچنان به تجربه کردن گونه‌های مختلف سینمایی ادامه بدهید؟
بدون هیچ شک و شبهه‌ای باید اقرار کنم که بله. از تجربه کردن ژانرهای مختلف نمی‌ترسم و این تجربه را در هر شکلش لذت بخش می‌دانم. البته یک اصل را همیشه رعایت می‌کنم. سمت هر کدام که بروم، از معناگرا گرفته تا کمدی، ساختار اصلی کار را بر اساس روایت شخصی خودم بنا می‌کنم.