سینمای وحشت فیلمنامه درخشان میخواهد و فضاسازی مناسب با آن. بهرامیان کوشیده که فضاسازی را خوب از آب درآورد. رفتن به ارمنستان هم کمک خوبی به این ایجاد فضاسازی میکند.
اما فیلمنامه، ظرایف لازم برای ایجاد وحشت ندارد. برای همین مانند فیلمهای وحشتگرای مشابه وطنی، بیش از ترس، لبخند بر لب میآورد. حضور مصطفی زمانی هم بیشتر ذوقزدگی کارگردان است از این که تماشاگر فقط برای دیدن یوزارسیف به سینما برود. وگرنه او نه توان بازیگری از خود نشان میدهد و نه مناسب است برای این نقش.
و دیگر آن که فیلم (مانند بیشتر فیلمهای ایرانی) با ظاهر نقد یک باور نادرست شروع میکند و از آنجایی که در انتها خوب جمع نمیشود، همان باور نادرست را تقویت میکند!
نظر شما