من نمیدانم چرا بعضیها وقتی رئیس میشوند، میخواهند درباره کار همه حتی آبدارچی مظلوم مجموعه تحت فرمانشان هم نظر بدهند. وزیر مسکن، وزیر مسکن است، پدربزرگ جامعه نیست که درباره نحوه زندگی همه نظر بدهد. این چیزها را باید پدرزن و مادرشوهر و اینها دربارهاش نظر بدهند نه وزیر مسکن. اگر همینطور پیش برود، ممکن است آقای وزیر عوض خانه ساختن برای مردم، مدل وان حمام و سینک ظرفشویی خانهها را هم کارشناسی کنند. روی حرفشان هم نمیشود حرف زد. وزیر مسکن گفته، اوسغلامحسین بنا نگفته است که!
اگر بنا باشد هر وزیری چون وزیر است، این طور نظر بدهد، بعید نیست نظرات اینگونه هم با تأکید از سایر وزرا صادر شود.
وزیر دارایی: اگر من وزیر دارایی هستم، میگویم داشتن دو بچه کافیه.
وزیر دفاع: اگر من وزیر دفاع هستم، میگویم استاداسدی باز هم باید در پست دفاع تیمملی بازی کند.
وزیر اطلاعات: اگر من وزیر اطلاعات هستم، میگویم روزنامه اطلاعات باید در قطع همشهری چاپ شود.
وزیر دادگستری: اگر من وزیر دادگستری هستم، میگویم سیفالله داد باید دوباره بشود معاون امور سینمایی.
وزیر ارشاد: اگر من وزیر ارشاد هستم، میگویم شاهنامه فردوسی باید از اول در بحر و رمل مثمن محذوف سروده شود.
وزیر بهداشت: اگر من وزیر بهداشت هستم، پس شما چرا دست و صورت نشسته و مسواکنزده داری با من حرف میزنی؟
وزیر صنایع و معادن: اگر من وزیر صنایع و معادن هستم، میگویم کسی نباید از صنعت استعاره مکنیه در شعر استفاده کند.
وزیر کشاورزی: اگر من وزیر کشاورزی هستم، میگویم زنهای مجرد غلط میکنند در خانهشان گلدان «حسنییوسف» داشته باشند.
وزیر راه و ترابری: اگر من وزیر راه و ترابری هستم، میگویم جوانها غلط میکنند با این لباسها توی خیابان راه بروند.
وزیر بازرگانی: اگر من وزیر بازرگانی هستم، میگویم مهندس بازرگان خائن بوده است.
وزیر نیرو: اگر من وزیر نیرو هستم، میگویم حسین رضازاده باز هم باید برود مسابقه بدهد.
نظر شما