در پی صحبتهای اخیر، رئیس انجمن مستندسازان درباره انصراف بهمن کیارستمی از تقدیر در جشنمستندسازان، این مستندساز یادداشتی را منتشر کرد و توضیحاتی را در این زمینه ارائه داد.
بهمن کیارستمی در این متن با عنوان «توضیح در باب پشیمانی» آورده است: «در صفحه فرهنگ و هنر ایسنا خواندم که آقای محمدرضا مقدسیان رئیس محترم انجمن مستندسازان گفتهاند که تصمیم بر این بوده که در جشن خانهسینما بنده را مورد تقدیر قرار دهند و این تصمیم به اطلاع من رسیده و من هم پذیرفتهام. اما پس از چند روز به دلایل نامشخصی پشیمان شدهام و از انجام آن سر باز زدهام. لازم دانستم من باب این پشیمانی چند خط توضیح دهم تا خدای نکرده کدورتی در دل رییس عزیزمان و دیگر دستاندرکاران نماند.ضمناً اینروزها که از داخل و خارج تحریم به جانمان افتاده، بنده نیز به اشتباه در زمره تحریمکنندگان قرار نگیرم.»
در ادامه این متن آمده: «القصه: از شکسته نفسی که بگذریم، بنده حقیقتاً خودم را در این سن و سال و حال و احوال شایسته تقدیر نمیدانم. از آن مهمتر به یک بیماری هم دچارم به نام «دموفوبیا». خیلیها هم دارند این مرض لاعلاج را که از جمعیت میترسند. ولی این بیماریام آنقدر حاد نیست که پا روی هیچ صحنه و منبری نگذارم. یک مرض دیگر اما دارم که قاعدتاً اسمش باید «کَمِرا فوبیا» باشد به معنی دوربین هراسی که اتفاقاً بسیار هم حاد است. برای همین وقتی دوستان گفتند که حتماً باید برای شب موعود، یک «کلیپ» هم از بنده تهیه کنند، گفتم که آقا ما این یکی رو دیگه نیستیم، دوستان هم گفتند که تقدیر، خشک و خالی و بیکلیپ نمیشود... پس اصلاً تقدیر بیتقدیر. »
کیارستمی در بخش پایان این یادداشت آورده است: «بالاخره همه جای دنیا هر مراسمی قاعده و قانونی دارد و قصد نگارنده نیز نکوهش نحوه اجرای این مراسم نیست، برای همین ترجیح میدهم این چند خط آخر را صرف توضیحی کنم درباره سؤ تفاهمی که این روزها راجع به مقوله «تحریم» پیش آمده. چند روز پیش مصاحبهای از قول اینجانب در سایتی چاپ شده بود با این مضمون که گفتهام باید جشنواره سینما حقیقت بعدی را تحریم کرد. نمیدانم این مغلطه از ترجمه بوده یا خباثت رسانههای بیگانه، اما به هرحال فکر میکنم این توضیح لازم باشد که بنده به هیچ وجه فکر نمیکنم باید در این اوضاع جشنوارهی سینما حقیقت یا جشن خانه سینما یا هر جشن و جشنواره داخلی دیگری را تحریم کرد تا صحنه از ما غیر خودیها خالی شود و خودیها بزنند و برقصند. بلکه من نیز جزو آن عدهام که میگویند الان بیش از هر دوران دیگری وقت فعالیت صنفی و تشکیلاتی است و چه جبههای بهتر از جشن و جشنواره.»
در پایان این متن آمده: «به هر حال من که از ته دل خوشحالم که میتوانم با خیال راحت و بدون دلشوره در این جشن شرکت کنم و برای دوست عزیزم مهرداد اسکویی از آن پایین کف و سوت بزنم. انشاالله که رئیس محترم انجمن مستندسازان، آقای مقدسیان هم از من ناراضی نباشد و همه آخر و عاقبتمان به خیر شود.»
نظر شما