به گزارش خبرآنلاین اهم اظهارات این استاد دانشگاه و کارشناس امور بین الملل بدین شرح است :
• وقتی وزارت خارجه ای وجود دارد و در امر سیاست خارجی بین ادارات مشترک تقسیم کار صورت گرفته باشد و مسئولان و کارشناسانی که در حوزه های متفاوت تخصص دارند گزارش و پیشنهادهای خود برای تصمیم گیری نهایی به مقامات تصمیم گیرنده ارسال می کنند این انتصاب موازی کاری است.
• در حقیقت وزارت خارجه تصمیم می گیرد و نهایتا مقامات مسئول و مربوطه را تعیین می کند که چه روندی در سیاست خارجی کشور باید وجود داشته باشد.
• این روندی است که در اکثر کشورها وجود دارد از طرف دیگر اقدامی که صورت گرفته نوعی عدم اعتماد و اطمینان به وزارت خارجه محسوب می شود.
• از طرف دیگر افرادی که برای این مناصب تعیین شده اند سابقه فعالیت های دیپلماتیک ندارند.در دنیای امروز همه اطلاعات سیاسی دارند اما رویدادهایی در شرایط ویژه پیش می آید که نیاز به آگاهی فنی ، تکنیکی و حقوقی دارد و باید براساس آن عمل کرد و گر نه همه امروز از آگاهی سیاسی به صورت نسبی برخوردارند.
• اما جدا از این مسئله این سمت در صلاحیت کسانی است که در یک پیچ و خم های سیاسی می توانند راهگشای مشکل باشند که به تجارب و تخصص آن افراد باز می گردد از این رو تصمیم اتخاذ شده یک رویه بی سابقه است و اشخاصی که انتخاب شده اند فاقد تجارب دیپلماتیک به معنای اخص خودش هستند.
• در حال حاضر در وزارت خارجه بسیاری از سفرایی که از محل ماموریت خود باز می گردند و فاقد پست هستند به عنوان مشاور وزیر مشغول به کار می شوند اما با هیچ کدام از آن ها مشورتی صورت نمی گیرد چرا که تصمیماتی که توسط مسئولان گرفته می شود حاکی از این است که مشورتی با کارشناسان و مشاوران نمی شود. این مشکلاتی است که متاسفانه وجود دارد به همین دلیل در برخی موارد فقدان وحدت استراتژیک احساس می شود.
نظر شما