چنین حرکتی در ایامی که موسیقی و چهرههای شاخص موسیقی میتوانند در ترغیب به رأیدادن نقش گستردهای داشته باشند، عجیب و دور از واقعگرایی است.
هر چهار سال یکبار در ایام انتخابات ریاست جمهوری کشور ایران و به خصوص پایتخت آن فضای فرهنگی عجیبی را تجربه میکند و معمولاً مجال طرح مسائلی به وجود میآید که در زمانهای دیگر محلی از اعراب ندارند. روزگاری که امروز در حال سپری شدن است، هم در تب و تاب طرح این مسائل برهه تاریخی مهمی را رقم میزند اما در این میان انگار موسیقی جزو فرهنگ و هنر به حساب نمیآید. اغلب نظرها پیرامون صدور چنین دستوری از جانب ارشاد حول این نکته میگردد که مبادا موزیسینی از کاندیدای خاصی در اجرای خود حمایت کند.
این ممنوعیت در ادامه امریه وزیر ارشاد بود که چند ماه این مسئله را طرح کرد که هیچ هنرمندی نباید از کاندیدا مشخصی حمایت کند. وزیر این کار را دور از شأن یک هنرمند عنوان کرد. و جالب این که سهیل محمودی، شاعری که در برنامههای موسیقایی تلویزیون بارها او را در مسند مجری دیدهایم در واکنش به این امریه عنوان کرد این خواسته وزیر غیر منطقی است و بدین معنی است که از کاندیدای مورد نظر خودش حمایت کنیم. این ممنوعیت موسیقایی در حالی بر اهالی موسیقی ایران اعمال میشود که در آن سوی آبها چهرههای موسیقی نقش مهمی در انتخاباتهای مشابه دارند. چهرههای محبوب و مشهوری همچون «بروس اسپرینگسیتن»، «گروه یوتو»، «ویل اسمیت»، «گارت بروکس» و. . . نقش مهمی در انتخاب اوباما و از آن مهمتر در ترغیب حضور مردم در انتخابات داشتند.
این اتفاق طبیعی است آنان به موسیقی اعتماد دارند و یادشان نرفته است که موسیقی اعتراض در دهه 1960 تا چه حد در پایان دادن به جنگ ویتنام نقش داشت و این موسیقی در احقاق حقوق نادیده گرفته شده رنگینپوستان در ایالات متحده تا چه حد مؤثر بوده است. البته مردم ایران و مسئولان هم نباید یادشان رفته باشد که سرودها و موسیقی انقلابی ایران تا چه حد در تهییج مردم ایرانزمین برای مشارکت در انقلاب ایران نقش داشته است و همان چهرههایی که «سپیده» و «وطنم ایران» و. . . را سرودند و ساختند و اجرا کردند امروز حق ندارند در فضای انتخابات حضور داشته باشند.
کنسرتهای موسیقی لغو شدند و موزیسینها که مهجورترین گروه هنرمندان در ایران هستند باز هم مورد بیمهری قرار گرفتند. اما نکته جالب این است که ملودی درخشان و ملی «ای ایران» به عنوان قطعه تبلیغاتی انتخاباتی برای رئیسجمهور اصولگرا انتخاب شده و البته ترانه آن به جای شکوه ایران، شرح دلاوریها و کارهای برجسته رئیسجمهور در 4 سال گذشته است.
جدای از اینکه استفاده از این ملودی باعث دلگیری بسیاری از اهالی موسیقی شده، سؤال بزرگی که مطرح میشود این است که اگر موسیقی نباید در انتخابات حضور داشته باشد استفاده تبلیغاتی از این ملودی چه معنایی دارد؟ قطعهای که میتوان آن را محبوبترین و ملیترین آهنگ ایرانی در قلب ایرانیان دانست. قلبهایی که با همه مشکلات همیشه موسیقی را دوست داشتند.
نظر شما