پنج شنبه 26 مهر 1397

حسینی، دیاکو

کارشناس ارشد روابط بین الملل ، زمینه تخصصى مسائل ژئوپولیتیک و سیاست خارجی قدرت های بزرگ،مدرس دانشگاه و پژوهشگر همکار در دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه و مرکز تحقیقات استراتژیک، کتاب های زیر چاپ : سیاست خارجی ایران در عصر جدید / مسائل نو در ژئوپولیتیک
  • تروریسم و تحریم ایران

    - تأسیس گروه اقدام در وزارت امور خارجه آمریکا ظاهراً واپسین گامی است که در راه تشدید تمرکز واشنگتن برای فشار بر ایران برداشته شده است، بدون آن که این امیدواری کاذب را در تهران ایجاد کرده باشد که ممکن است هماهنگی سیاست‌های مربوط به ایران در این نهاد جدید، به‌زودی تغییرات ملموسی در لحن و رفتار غیراقع‌بینانه ایالات متحده ایجاد کند.

  • انگیزه‌های ما برای مذاکره با آمریکا

    - مذاکرات ایران و آمریکا، نه پایان بلکه سرآغازی بر مانورهای سیاسی ایران در برابر آمریکا، متحدانش و همه طرفداران براندازی در مرحله‌ای جدید و بی‌سابقه خواهد بود.

  • چرا پوتین، ایران را با ترامپ معامله نمی‌کند؟

    - بدون آن‌که لازم باشد ایران امتیازی منحصربه‌فرد به روسیه بدهد و یا یک فرستاده ویژه را راهی مسکو کند، می‌توانیم مطمئن باشیم که ایران مورد معاملاتی روسیه و آمریکای ترامپ نخواهد بود، حداقل نه به آن شکل هراسناک و خیانت‌آلودی که در ذهن ایرانیان نقش بسته است.

  • آینده نفوذ اسرائیل در کردستان عراق

    - برپایی رفراندوم استقلال کردستان عراق، بسیاری از ناظران را نه تنها از آینده تجزیه عراق، افزایش احتمال جنگ داخلی جدید و سرایت بحران به کشورهای همسایه در منطقه هراسانده بلکه واهمه دیگری را از افزایش نفوذ اسرائیل در غرب آسیا ایجاد کرده است.

  • ضرورت بازسازی قدرت نرم ایران در منطقه و فراسوی آن

    - دنیای ما با بحران کانون‌های قدرت نرم همراه است و این باید فرصتی برای ایران در نظر گرفته شود که با بهبود دادن عملکرد فتح قلب‌ها و ذهن‌ها، به سوی تشکیل منطقه قوی‌تری گام بردارد که ظرفیت‌های خود را به منظور برپایی کانون قدرت نرم در قرن جدید بروز می‌دهد.

  • منطق استراتژیک بی‌ثباتی هسته‌ای در دوران ما

    - سه چرخ دنده را تصور کنید که به ترتیب یکی دیگری را به حرکت می اندازند. این تصویر فرضی، شکل ساده شده نحوه عملکرد "بی ثباتی هسته ای " است.

  • جهانِ بدون روحانی

    - بیایید برای لحظه ای جهان را در فردای بیست و نهم اردیبهشت تصور کنیم؛ جهانی که در آن روحانی رئیس جمهور ایران نیست. شاید بعضی خوانندگانی که فکر می کنند با نبودن روحانی، آب از آب تکان نخواهد خورد، من را به ساده لوحی و بزرگنمایی اثرات جهانی انتخابات ایران متهم کنند اما امیدوارم بعد از خواندن این یادداشت، حداقل نظرتان را درباره خودم تغییر داده باشم.

  • استراتژی تهاجمی و تدافعی قدرت نرم ایران

    - قدرت سخت ایران باید از اهداف ملی در بکارگیری قدرت نرم مانند عدالت جویی، برابری، آزادی خواهی و عدم مداخله در امور داخلی دیگران حمایت کند و بطور متقابل قدرت نرم ما باید بازتاب دهنده، متناسب و متکی به میزان توانایی ما در تجمیع منابع قدرت و ثروت جهانی باشد. بدون این نسبت، قدرت سخت ما متجاوزانه به نظر خواهد رسید و قدرت نرم ما مبالغه آمیز.

  • پیام ظریف در مونیخ

    - همان طور که دکتر ظریف پیش از این وعده داده بود، هیأت دیپلماتیک ایران در کنفرانس امنیتی مونیخ پیام تازه‌ای را به همراه داشت. پیام وزیر امور خارجه ایران یکی از شفاف‌ترین مواضع جمهوری اسلامی ایران پیرامون سرچشمه آشفتگی‌هایی است که منطقه و جهان را در بر گرفته و راه حل‌های واقع بینانه‌ای را برای برطرف کردن آنها پیشنهاد می‌دهد.

  • بحران در هویت سیاست خارجی آمریکا

    - به نظر نمی رسد که دستکم در شش ماه آینده قادر به ارزیابی درستی از جهت گیری دولت امریکا در قیاس با نقش بین المللی مورد پسند آن باشیم. در عوض، در این دوران کوتاه شاهد پالایش ها و تعدیل هایی در دولت ترامپ خواهیم بود که ممکن است که مطابق با منافع ملی ما باشد یا نباشد.