جمعه 27 مهر 1397

خوش چهره، جلال

.
  • دولت و اذهان پرسشگر

    - دولت این روزها رویکرد تازه‌ای را آغاز کرده است. مهم‌ترین آن برگزاری نشست با اهالی فن در حوزه‌های سیاست و اقتصاداست. در این نشست‌ها رئیس دولت نقدها را می‌شنود، پاسخ می‌گوید و می‌کوشد به اذهان پرسش‌گر مردم در باره چگونگی برون‌رفت از مشکلات پاسخ دهد. نشست با دانشجویان یکی از آن جمله است.

  • حاشیه و متن تصویب سی‌اف‌تی

    - تصویب آخرین لایحه از لوایح چهارگانه مربوط به FATF در جلسه علنی یکشنبه گذشته مجلس که مربوط به الحاق ایران به "کنوانسیون مقابله با تأمین مالی تروریسم" (CFT) است، حاوی نکاتی بدیع در سپهر سیاسی و تصمیم‌سازی نظام حاکمیتی در کشور است. برخلاف معمول، این‌بار حاشیه اتفاق بیش از متن آن حائز اهمیت و تأمل است. این رویداد نشان از رویکردی واقع‌گرایانه در شیوه تصمیم‌سازی است که در آن احتجاج و فرصت برابر میان موافقان و مخالفان یک تصمیم فراهم شد و سرانجام نظر مستدل به کرسی نشست.

  • بازگشت به دیپلماسی فعال

    - دوباره و به رغم واکنش‌های منفی مخالفان، نقش دیپلماسی در روابط خارجی ایران در هفته‌های اخیر پر رنگ شده است. "حسن روحانی" و "محمدجواد ظریف" در تلاش برای ایجاد هم‌سویی روانی و عملی با برجام و بالتبع آن کمرنگ کردن سیاست‌های تهاجمی دولت ترامپ علیه ایران در جامعه جهانی، بروز موفقی داشته‌اند. اگرچه هنوز نمی‌توان درباره نتایج این تلاش پیش بینی روشن داشت ولی توافق گروه ۴+۱ برای ایجاد راهکار عملی در کنترل و کم‌اثرسازی تحریم‌های ۴ نوامبر ایالات متحده برجسته‌ترین نتیجه آن است.

  • ایران و آمریکا؛ توقف در نقطه صفر

    - هشتاد و سومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هیچ تغییری در روابط ایران و امریکا نخواهد داشت. ممکن است به رغم همه اتهام‌زنی‌ها علیه یکدیگر، دو طرف احتیاط‌های لازم را برای پرهیز از گسترده‌تر شدن منازعه به‌کار گیرند. با این حال اگر قرار است اتفاقی در این رابطه رخ دهد باید آن را در فرایند تحولاتی جست‌وجو کرد که هنوز امکان آن در چشم‌انداز وجود ندارد.

  • فصل عافیت‌طلبی گذشته است

    - بازار انتقاد از دولت این روزها سکه است. راست و چپ، دولت را آماج حملات خود قرار داده‌اند. حسن روحانی هیچ‌گاه مانند این روزها هدف تند مخالفان و منتقدانش قرار نداشته است. بهانه انتقادها هم کم نیست؛ گرانی، رکود، بیکاری، افزایش آسیب‌های اجتماعی، سیاست خارجی، تحریم‌ها، گسترش بی‌اعتمادی مردم، اعتراضات اجتماعی و... . گویی تقدیر و یا سیاست این بوده که از فردای انتخاب دوبارهٔ حسن روحانی به ریاست‌جمهوری در اردیبهشت ۹۶، هر روز بردامنه مخالفت‌ها با دولت افزوده شود.

  • مجلس عراق در تعلیق

    - قرار بود دوشنبه (12 شهریور) نخستین نشست مجلس عراق تشکیل شود و در آن ضمن انتخاب رئیس، فرایند تشکیل دولت آینده این کشور آغاز شود. اما شمار نمایندگان حاضر به حد نصاب نرسید و جلسه تا 15 سپتامبر (24 شهریور) به تعویق افتاد. به‌این ترتیب بازهم سرنوشت انتخابات پرحاشیه 12 می(22 اردیبهشت امسال) در تعلیق ماند. بعید نیست جلسه آینده هم دچار همین سرنوشت شود.

  • بزنگاه سرنوشت برای دولت دوازدهم

    - مجلس امروز کانون توجه افکار عمومی است. رئیس‌جمهور روحانی قرار است به ۶ سؤال نمایندگان پاسخ دهد. در هفته‌ها و روزهای اخیر ۲ چهره کابینه و رئیس بانک مرکزی حذف شدند. حالا نوبت رئیس‌جمهوری است که در کارزاری که فراهم آمده، مقابل منتقدان و مخالفانش برای بقا و یا قبول شکست خودنمایی کند.

  • جای خالی ایدهٔ قدرتمند

    - مسئله بزرگ در اوضاع کنونی، فقدان ایده منسجم و فراگیر برای برون رفت از مشکلاتی است که اکنون همه طبقات اجتماعی را دربرگرفته است. محدود کردن بار مسئولیت‌پذیری تنها در بیان مشکلات چاره کار نیست، بلکه لازم است برنامه روشن، واقع‌گرا و مفهوم در این باره ارائه کرد. اعتماد و مشارکت عمومی در هم‌سویی با برنامه‌ها و وعده‌های اعلامی نیز در این‌ صورت ممکن خواهد بود.

  • تنهایی خبرنگار

    - پرسش‌گری جانمایه خبرنگاری است. رمز‌گشایی کارویژه خبرنگار است. هنر خبرنگار، کشف چرایی و چگونگی رخدادهاست. او نمی‌تواند و نباید افکار عمومی را نادیده بگیرد. کار خبرنگار ارائه نقش میانجی میان مردم و نظام سیاسی در خدمت به حل مسائل و برون‌رفت از مشکلات است. خبرنگار، کارگزار رقیبان سیاسی برای چانه‌زنی نیست. خبرنگار، وظیفه ایجاد مصالحه میان رقیبان را ندارد بلکه رسالتش، کشف پاسخ به شبهات و تردیدهایی است که در بزنگاه‌هایی مانند اوضاع این‌روزها نزد افکارعمومی ایجاد شده و گاه می‌تواند تا آسیب زدن به وحدت ملی دامن‌گستر شود.

  • افکار عمومی پاسخ می‌خواهد

    - افکار‌عمومی پاسخ می‌خواهد. این حق مردم است که بدانند چرا پول‌ملی در ماه‌های اخیر چنان آسیب دید که حداقل ظرف یک روز ۱۶ درصد کاهش یافت؟ این حق مردم است که بدانند چگونه اوضاع به اینجا رسیده است. تبعات افزایش قیمت دلار و کاهش ارزش پول ملی به رقابت‌ها میان جناح‌های سیاسی محدود نمی‌شود بلکه دامنه آن تا سفره‌های مردم زبانه کشیده است. همچنین مردم با نگرانی می‌خواهند بدانند این وضع تا کجا و چه زمان ادامه دارد؟

آرشیو ماهانه