دوشنبه 1 مرداد 1397

خوش چهره، جلال

.
  • گمانه‌ها درباره دیدار هلسینکی

    - آیا دیدار پوتین-ترامپ در هلسینکی به رخدادهای بزرگ در جامعه جهانی می‌انجامد؟ آیا این دیدار تکرار تجربه کنفرانس یالتا در سال ۱۹۴۵ است که به استقرار نظام جدید پس از جنگ جهانی دوم انجامید؟ آیا حتی می‌شود این دیدار دوجانبه که نخستین آن پس از آغاز دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ است را به دیدار نخست «رونالد ریگان» و «میخائیل گورباچف» شبیه کرد که فرایند بعدی آن به پایان جنگ سرد انجامید؟ آیا این دیدار قرار است به تغییراتی در آرایش سیاسی منطقه خاورمیانه بینجامد؟ آیا اروپا پس از دیدار و توافقات رهبران دو کشور به قدرت حاشیه میان ابرقدرت‌های شرق و غرب تبدیل می‌شود؟ سرانجام این‌که آیا قرار است بلوک‌بندی‌های تازه در جغرافیای سیاسی جهان شکل بگیرد؟ در این میان نقش و جایگاه ایران چه خواهد شد؟

  • انتخاب سخت

    - پرسش کلیدی این است: ایران چگونه و با همراهی چه کسانی می‌تواند دربرابر سیاست‌های آمریکا به‌طور مؤثر ایستادگی کند؟ آیا ائتلاف‌های تاکتیکی با برخی قدرت‌های جهانی از جمله اروپا و یا روسیه و چین، قادر است به سیاست‌های خصمانه آمریکا مهار بزند؟ نتایج اجلاس جمعه گذشته در وین به‌گونه‌ای روشنگرانه پاسخ به پرسش بالاست. بیانیه پایانی اجلاس گروه ۱+۴ این مهم را محل تردید قرار داد که منافع بلندمدت هریک از اعضای گروه یاد شده بتواند تأمین‌کننده مخالفت با آمریکا باشد.

  • چرخش مخالفان دولت

    - چرخش یک‌باره مخالفان شناخته شده دولت از مواضع گذشته خود را می‌شود به فال نیک گرفت، اگر زمان از دست رفته، مانع ایجاد فرصت‌ها و موقعیت‌های تازه نشود. آنان در همه زمان سپری شده هرآن‌چه از دستشان برمی‌آمد را برای خنثی کردن دولت برخاسته از آراء مردم به‌کار گرفتند. برای اقدام‌ها و دستاوردهای کلان دولت در عرصه‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی نمره‌ای تقریباً هیچ قائل شدند. امید را هدف گرفتند و ناامیدی و ترس از آینده را به جان و فکر جامعه القا کردند. حال نیک دریافته‌اند که استمرار روش گذشته چشمان آنان را نیز دودآلود خواهد کرد.

  • رابطه آسیب‌دیده دولت و رسانه‌ها

    - آخرین نشست سالانه رئیس‌جمهوری با اصحاب مطبوعات که به مناسبت ماه مبارک رمضان برگزار شد، تفاوت ماهوی زیادی با نشست‌های پیشین داشت. چهارشنبه گذشته نمایندگان مدیران مسئول، سردبیران و جامعه رسانه‌ای کشور انتقادهای صریحی را از دولت دوازدهم بیان کردند که ماحصل آن، گسترش یأس و نامیدی در جامعه و ناتوانی دولت در پاسخ به مطالبات فزاینده مردم بود.

  • کره‌شمالی؛ عبور از گذشته

    - شاید "کیم‌جونگ اون" چنین نتیجه گرفته است که با افول قدرت ایدئولوژی و شدت‌گیری ملی‌گرایی در فضای عمومی جامعه جهانی و به‌ویژه منطقه شرق آسیا، از انقلابی‌گری مدت‌دار دست کشیده و بکوشد از کره‌شمالی کشوری قدرتمند بسازد. شاید او بر این تصور است که اگر همانند ژاپن و کره‌جنوبی امنیت خود را با آمریکا پیوند زند، مطمئن‌تر از گذشته می‌تواند نظام سیاسی منحصربه‌فرد خود را مصون از بلایای ناشی از تهدیدها و آسیب‌ها کند.

  • اروپا عصبانی است

    - همه تلاش اروپاییان در پی خروج آمریکا از برجام، یک پیام ویژه برای واشنگتن دارد؛ این‌که توهم قدرت نمی‌تواند و نباید توجیه‌گر یک‌جانبه‌گرایی شود. بی‌راه نیست اگر گفته شود، بیش از آن‌که اروپاییان نگران بازگشت به نقطه صفر در پرونده هسته‌ای باشند، از رفتار مغرورانه و اعتبارشکن واشنگتن نسبت به خود عصبانی هستند. دولت‌های اروپایی اکنون دفاع از اعتبار خود را در دستور کار قرار داده‌اند. از همین‌جا کانون تحلیل دیپلماسی اروپا معنی خاص خود را می‌یابد.

  • بی‌رودربایستی با مخالفان دولت

    - وقت تنگ است. لازم است بی‌رودربایستی با مخالفان روحانی سخن گفت. آنان از هیچ تلاشی برای زمین‌گیر کردن دولت روحانی فروگذار نبوده و نیستند. اگر مخالفت‌ها تنها با هدف رقابت سیاسی-انتخاباتی و در چارچوب تعریف شده و قانونمند انجام شود، امری بدیهی است ولی هدف، ناکام گذاشتن دولت او در پی انتخابات کم‌سابقه سال گذشته است. بنابراین اهداف و ابزار مخالفت‌ها در قاعده‌ای است که ایده ناکام کردن دولت را در انجام مأموریتش در سه سال و اندی آینده دنبال می‌کند.

  • شلتاق اسرائیل زیر چتر واشنگتن

    - اسرائیل یکه‌تازی می‌کند. از پایان آخرین جنگ اعراب و اسرائیل در دهه 1970 تا‌کنون، رژیم اسرائیل هیچ‌گاه چنین بی‌پرده شلتاق نمی‌کرد. اگرچه جنگ‌های لبنان، عزه و انتفاضه فلسطینیان در سال‌های دهه 90 میلادی درنوع خود نمایشی از توسعه‌طلبی اشغالگرانه رژیم اسرائیل بود، اما پهنه خاورمیانه و خاصه سرزمین‌های فلسطینی چنین عرصه جولان اسرائیلی‌ها نبود.

  • هم‌سویی نامبارک علیه مردم‌سالاری

    - مخالفان داخلی و خارجی برجام برای شکست دولت اعتدال، هم‌سوتر از گذشته عمل می‌کنند. آنان علاوه‌بر همه تلاش‌های سال‌های اخیر در ناکام کردن دولت و بالتبع آن مردم از بهره‌مندی از پیامدهای برجام، اکنون با تشدید اقدام‌های ایذایی و تهدیدها علیه برجام، ریزش از شمار هواداران دولت منتخب را در دستور کار قرار داده‌اند.

  • بازی ترامپ، دیپلماسی تهران

    - برخلاف همه گمانه‌ها درباره خروج ایالات متحده از برجام در ۲۲ اردیبهشت (۱۲ ماه مه) نویسنده این سطور براین نظر است که ترامپ هم‌چنان به بازی کج‌دار و مریز خود ادامه می‌دهد. بنابراین برجام با همان اصرار برقید و بندهایی که پیشتر نیز به آنها اشاره می‌شد، از جانب «دونالد ترامپ» تأئید می‌شود.

آرشیو ماهانه