دوشنبه 7 اسفند 1396

خوش چهره، جلال

.
  • هدف مشترک مخالفان داخلی و خارجی دولت

    - دولت "حسن روحانی" همزمان و به‌طرزی هم‌پوشاننده از دو سو زیر فشار است. همه تلاش‌ها هم یک هدف مشترک را دنبال می‌کند؛ ناکارآمد کردن دولت در تعقیب اهدافی که سبب وثوق و اعتماد مردم پای صندوق‌های رأی شد.

  • صراحت و شجاعت در کلام رئیس‌جمهوری

    - سخنان کم‌سابقه رئیس‌جمهوری جنبه دیگر اهمیٌت تاریخی مراسم سی‌ونهمین سالگرد پیروزی انقلاب بود. جنس گفتار و رویکرد سخنران این مراسم، در ردیف شعارهای معمول و گل و بلبل خواندن اوضاع کشور نبود. رئیس‌جمهور روحانی با رویکردی واقع‌گرایانه به آن‌چه در چهار دهه گذشته تجربه شد و آن‌چه زمان در بستر خود آبستن رخدادهای آن است، کثرت‌گرایی را در چارچوبی مشارکت‌جویانه به عنوان راه منطقی توسعه و آبادانی ایران خواند.

  • ایده تا عمل در گفت‌وگوی ملی

    - عوامل خارجی، ملاحظات داخلی، لزوم انجام اصلاحات فوری و بازخوانی دوباره مفهوم پراکندگی و یا تمرکز قدرت، سبب شده تا جریان‌های سیاسی "گفت‌و‌گوی ملی" را به‌عنوان راهکاری مؤثر برای برون رفت کشور از مشکلات جاری مورد توجه دوباره قرار دهند.

  • بهانهٔ «غافل‌گیری» از سکه افتاده است

    - «غافل‌گیری» معنا ندارد. سال‌هاست بابت ناتوانی در برابر رخ‌داد‌های طبیعی و غیر آن، مثل باران و برف، سیل، زلزله، آتش‌سوزی و... آن‌چه از مسئولان می‌شنویم توجیه ناتوانی در مدیریت بحران با عنوان کسالت‌بار «غافل‌گیری» است.

  • زخم تازه بر پیکر مچاله سوریه

    - سوریه پس از داعش و سال‌ها جنگ داخلی، اکنون به مثابه کیکی شده که هریک از بازیگران منطقه‌ای و قدرت‌های جهانی، سهم خود را از آن طلب می‌کنند. این سهم‌خواهی نه فقط به اندازه قدرت نفوذ در ساختار نظام سیاسی و اقتصاد آینده این کشور‌، بلکه تا کیان و تمامیت ارضی سوریه دامن گسترده است.

  • تریبون‌دارانی که بخشی از مشکل می‌شوند

    - سرانجام باید پذیرفت که دوران تفسیر‌ و تحلیل‌های سرهم بندی‌ شده و ساده‌سازی صورت مسایل و تجویزهای دم‌‌دستی، سرآمده است. واقعیت‌ها برگونه‌ها سیلی می‌زند. رشد آگاهی‌ها و توسعه تکنولوژی‌های ارتباطاتی باید برخی تریبون‌داران رسمی را از این خیال از رونق افتاده به‌در آورد که مردم، شنوندگان منفعل و تابع محض سخنان ایشان نیستند. نادیده گرفتن فهم مردم، چنگ زدن بر اعتبار و شعور آنان است. این رویکرد نه تنها مانع حل خردمندانه مسایل می‌شود، بلکه بر خطر افزودن دامنه آن می‌افزاید.

  • فوریت پاسخ به مطالبات مردم

    - مجلس طرح دو فوریتی انتخاب مکانی برای بیان اعتراض‌های مردمی را تصویب کرد. اگرچه این اقدام راهکاری است برای قانونمند کردن اعتراض‌هایی مانند آنچه در هفته‌های اخیر انجام شد، اما توجه و پاسخ درخور به آن از اهمیتی فوری‌تر برخوردار است. آنچه در پی حوادث اخیر رخ داده و از تریبون‌های رسمی و نیز رسانه‌ملی بازتاب یافته، همچنان جنس پاسخ‌ها نشان از توقف در جدال‌های جناحی دارد؛ یعنی همانی که سرانجام خشم مردم را برانگیخت.

  • اعتراض مردمی که فراموش شده بودند

    - همه تلاش مخالفان دولت که تنها چند ماه از شروع به کار دور دوم آن گذشته، زخم زدن بر امیدمردم بوده است. ناامید کردن مردم با انواع لطایف و حیل انجام شد تا به این وسیله آنان را از انتخاب خود سرخورده کنند. مخالفان یا ساده اندیشانه و یا به عمد، مانع هرگونه اصلاح و تغییر در شریک شدن مردم در منافع عمومی شده‌اند. آنان چنین نمایانده‌اند که امید بستن به اصلاح و نوسازی ممکن نیست و هرچه هست بازی قدرت میان دو جناحی است که برای کسب موقعیت برتر در سهم‌بری از منافع رقابت می‌کنند.

  • انگیزه‌های عملیات روانی علیه دولت

    - دولت «حسن روحانی» در نخستین ماه‌های شروع دور دوم کار خود، مواجه با عملیات روانی پیچیده‌ای است که از دو سو آن را زیر فشار قرار داده که معلوم‌ترین اقدام مربوط به جریان‌های بیرون از نظام سیاسی است. آنان اصولاً در پی ازهم‌پاشی هستند. بنابراین ایجاد مانع و تبلیغ درباره تشدید تضادهای درونی و ناامید کردن مردم از آینده نظام سیاسی، بدیهی‌ترین اقدام از سوی این طیف از مخالفان است. اما جریان دیگری نیز به موازات مخالفان بیرونی، درصدد ناکام کردن دولت عمل می‌کند.

  • تردید در شعار «عبور از روحانی»

    - انتخاب دوباره «حسن روحانی» به عنوان رئیس‌جمهوری از سوی اکثریت قاطع مردم، نه از سر شور و نه صرفاً واکنش دفعی در تقابل با یک جریان سیاسی رقیب بود. انتخاب مردم در بیست و نهم اردیبهشت ۹۶ برخاسته از عقلانیتی آمیخته با شور امید به آینده‌ای بود که بتواند مصالح عمومی را در خدمت به نوسازی کشور تأمین کند.

آرشیو ماهانه
x