شنبه 28 مهر 1397

رستمی، محمدرضا

.
  • فرهاد آئیش؛ ستایش دراماتیک یک زندگی روزمره

    - برای نوشتن از هنر فرهاد آئیش می‌توان مسیرهای مختلفی را آزمود، مثلاً از لحظه‌ای شروع کرد که او در قالب «نگراسف» شخصیت نمایشنامه ژان پل سارتر روی صفحه‌ی تلویزیون ظاهر شد و لحظاتی تکان‌دهنده را برای مخاطب تله‌تئاتر محمد رحمانیان رقم زد.

  • چرا سینمای بنی‌اعتماد را دوست داریم؟ / سفر به فراسوی خیر و شر

    - رخشان بنی‌اعتماد از تعریف می‌گریزد، هم خودش و هم سینمایش. شاید این گزاره منطقی به نظر نرسد اما واقعیت دارد، دلیل این مساله بیش از آن که به نا کارآمدی سیستم های طبقه بندی محصولات فرهنگی ربط داشته باشد، ناشی از سفر رخشان بنی اعتماد به فراسوی خیر و شر است؛ جایی که انسان با تمامی ضعف‌ها و قوت‌هایش ایستاده است و در موقعیت‌های مختلف می تواند کنش‌هایی را نشان دهد که فاصله بعیدی با دوقطبی خیر و شر دارد.

  • زجری که مرتضی احمدی کشید

    - نمی‌دانم مدیران فرهنگی که در دولت نهم و دهم مانع چاپ آثار نوشتاری مرتضی احمدی شدند، حالا با شنیدن خبر درگذشت او به چه فکر می‌کنند؟ آیا یادشان می‌آید که چرا و به چه دلیلی، سدی در راه رسیدن گنجینه‌ی نقش بسته در ذهن این هنرمند به دست مردم و جوانان مشتاق فرهنگ و هنر این سرزمین شدند؟ آثار و نوشته‌های او هم از دید این مدیران، آیا ربطی به فتنه داشت؟ یا نه با خواندن آن نوشته‌ها ممکن بود نسلی دچار مشکل شود و خدای‌ناکرده از صراط مستقیم خارج شود؟

  • شاهکاری که وزیر احمدی‌نژاد خلق کرد

    - وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت محمود احمدی‌نژاد باز هم از عملکرد فرهنگی دولت یازدهم انتقاد کرد. او دوباره با اسم رمز «فتنه» به وزارتخانه‌ای حمله کرد که 4 سال سکان هدایتش را در دست داشت. 4 سالی که در آن انواع و اقسام اتفاقات ریز و درشت در زیرمجموعه او رخ داد، اما سید محمد حسینی آن‌قدر درگیر سفر به اقصی نقاط ایران و جهان بود که نه وقت چندانی برای رسیدگی به فریادهای اهالی فرهنگ و هنر داشت و نه گوشی برای شنیدن صدای ناشرانی که از ترس مدیران مهرورز و عدالت‌طلب دولت دهم در گلو خفه‌شده بود.

  • ارقام محرمانه‌ای که در این دولت فاش شد

    - رانت و فساد اقتصادی محصول چه شرایطی هستند و چگونه می‌شود زمینه شکل‌گیری آن‌ها را از بین برد؟ آیا سردادن شعارهای عدالت‌طلبانه برای مبارزه با فساد و برچیدن بساط رانت‌خواری کافی است؟ آیا می‌شود با «بگم بگم» و گل‌آلود کردن فضا چنین معضلاتی راریشه‌کن کرد؟ پاسخ این پرسش‌ها را می‌توان در بین سخنانی یافت که رئیس‌جمهور روحانی در همایش مبارزه با فساد اداری بر زبان آورد. آنجا که او رانت و فساد را محصول ایجاد فضایی تاریک و تقسیم پول و امکانات در تاریکخانه‌ها دانست و از مدیران دولت یازدهم خواست نورافکن‌ها را روشن کنند تا تاریکی از بین برود و همه‌چیز در مقابل دیده مردم و رسانه‌ها رقم بخورد.

  • مک کارتیسم رسانه‌ای در ایران

    - یک روز پس از آن که سینماگران ایرانی کمپینی به راه انداختند تا از مذاکرات هسته ای حمایت کنند، و خطاب به طرف‌های غربی بگویند «هر توافقی با ایران بهتر از عدم توافق» است. سید رضا میرکریمی، یکی از 6 کارگردان حاضر در کمپین، سخنانی را بر زبان آورد که قابل تامل بود؛« متاسفانه این روزها بساط اقرارگیری و تفتیش عقاید راه افتاده که شایسته جامعه ما نیست.»

  • آیا معاون سپاه باید برای حوزه نشر هم تصمیم بگیرد؟

    - هر کس می تواند نظر شخصی خودش را داشته باشد و آن را بیان کند، هر نظری هم در جای خودش قابل احترام است و شنیدن و خواندنش نه به کسی آسیبی می زند و نه باعث اتفاقی می شود. اما کسانی که هم شخصیت حقیقی دارند و هم شخصیت حقوقی قطعا در گفتار و رفتار باید به تفاوت خود با مردم و ابعادی که اظهار نظرهای آن ها پیدا می کند، واقف باشند.

  • توهین صدا و سیما به شعور مخاطبان، هنرمندان و سینماگران

    - کسانی که از شبکه نمایش صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران شاهد پخش مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر بودند، یکی از به یاد ماندنی‌ترین رویکردهای رسانه ملی را دیدند. رویکردی که بی شک باید ثبت و ضبط شود و در دانشکده‌های علوم ارتباطات تدریس شود تا دانشجویان دریابند که چگونه می‌شود با استفاده از این روش همزمان هم به شعور مخاطبان یک رسانه توهین کرد و هم به هنرمندان و سینماگران یک کشور.

  • محمد رحمانیان آبروی جشنواره تئاتر فجر را خرید / اجرای متن بیضایی در تیمارستان

    - اول: سی و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر ناامید کننده بود؛ نه به خاطر مشکلات اجرایی و ضعف‌هایش در برگزاری (که سر جای خودش باید به آن پرداخت) بلکه به دلیل پایین آمدن سطح کیفی تئاتر در این دیار.

  • فیلتر فیس‌بوک چه نفعی دارد؟

    - «فیس‌بوک» در ایران فیلتر است، مثل سایر شبکه‌های اجتماعی که فیلتر شده‌اند.

آرشیو ماهانه