این مدرس دانشگاه در یادداشتش نوشته است :" آموزش روزنامه نگاری ما با مشکلات متعددی روبروست. نخست آنکه در ترم دانشگاهی من اعتقادی به استاد- شاگردی ندارم. این روشی است که به تجربه دریافته ام. با احترام به تمامی دانشجویانی که بنده افتخار آشنایی با آنها را در کلاس درس داشتهام، میخواهم بگویم به معنایی که شما مد نظرتان است من اعتقادی به استاد- شاگردی در ترم دانشگاهی ندارم.
کار روزنامهنگاری ذوقی است و علاقهمندی و استعداد در آن حرف اول را میزند. البته بستر مناسب هم که همان محیط تحریریه باشد لازم است. جامعه و فرهنگ عمومی را هم به آن اضافه کنید. من فکر میکنم دانشجویان را باید به دو گروه تقسیم کنیم دانشجویی که قبل از شروع به آموزش فی النفسه روزنامهنگار است و دانشجویی که نیست. ممکن است اکنون سوال این باشد که پس نقش معلم چیست؟ نقش معلم این است که به آن دانشجوی اولی بگویم چگونه میتواند سریعتر به جمع حرفهایها بپویندد و به دومی هم نمرهای بدهد که بالاخره صندلیش را به دانشجوی بعدی که پشت در منتظر ایستاده است، بدهد و برود پی کارش!"
او در بخش دیگری از یادداشتش می نویسد : واحدهای درسی موجود باید مورد بازنگری اساسی قرار گیرد. روزنامهنگاری شهروندی در دنیا دچار تحول میشود، در کشور خودمان و دانشگاههایش آب از آب تکان نمیخورد. روزنامهنگاری بحران، روزنامهنگاری آنلاین، روزنامه نگاری شهروندی و ... در نظام آموزشی ما کجا قرار دارند؟ اخلاق روزنامه نگاری در کجا باید به دانشجو آموزش داده شود. حتی به عقیده من در نظام جذب استاد بهتر است تجدید نظر شود و از حالت مدرک محوری خارج شود تا پای افراد با تجربه به کلاسهای دانشگاهی باز شود و گپ میان محیط علمی و عملی به حداقل برسد.
متن کامل را اینجا بخوانید.
نظر شما