تخصصی که همه در آن متخصصند!

شاید در گرایش های حرفه ای سینما هیچ تخصصی مظلوم تر و توسری خور تر از طراحی صحنه و لباس نباشد. هرکس که مبل خانه اش را جابجا کرده باشد، خود را طراح صحنه می داند و هرکس به مجرد آن که بتواند یک دست لباس را ست کند، سر از طراحی لباس پروژه ای سینمایی در می آورد. از آن بدتر سایر عوامل پشت و مقابل دوربین هستند که از آبدارچی تا کارگردان خود را در زمینه طراحی صحنه و لباس صاحب نظر و حتی صاحب سبک می دانند.
در جایی که لباس بازیگران توسط خود آن ها تامین و استفاده از لباس های شخصی آن ها در پروژه ها تبدیل به عرف رایج می شود؛ در جایی که طراح صحنه به علت عدم همکاری گروه تولید و عدم اختصاص بودجه لازم، مجبور است به خاطر حفظ آبروی حرفه ای خود، بسیاری از اکسسوارهای لازم را از منزل خود و دوستانش فراهم کند و در صحنه قرار دهد. در جایی که طراح صحنه و لباس تبدیل به مباشر گروه تولید و تدارکات می شود و حضورش تنها به دلیل راه انداختن کار آن ها منظور می شود و در جایی که هرکس و ناکسی به خود حق می دهد در کار طراحی صحنه و لباس نظر داده ( در حالت خوشبینانه) و فضولی کند، بی شک هرکس و در هر قد و اندازه ای می تواند طراح صحنه و لباس شود و پس از یکی دو کار کاملا سطحی و پیش پا افتاده، اسم طراح حرفه ای را بر روی خود بگذارد. در این میان بازیگران سوپراستار نیز که جای خود دارند و راحت تر این مسیر حرفه ای شدن را طی می کنند!
سهم تهیه کنندگان و البته مدیران تولید را در ایجاد چنین معضلی به هیچ وجه نباید نادیده گرفت. در جایی که امروزه عنوان مدیر تولید در سینمای حرفه ای جهان به کارگردان تولید تغییر یافته است، در سینمای ایران شاهد نزول و افت این تخصص هستیم. در حالی که کارگردانی تولید، تخصصی پیچیده است که نیازمند سواد آکادمیک و تجربه فراوان سینمائیست، برخی مدیران تولید برای رسیدن به این جایگاه مسیر جالبی را طی می کنند. مسیری که عمیقا با تخصص، سواد و دانش روز سینما فاصله دارد. نتیجه چنین فرایندی کاملا روشن است. وقتی راس مجموعه تولید یک پروژه تصویری در جای خود قرار نمی گیرد، سایر اجزاء نیز به اشتباه انتخاب شده و اهمیت حرفه ای و تخصصی خود را از دست می دهند. این گونه است که بازیگر، طراح صحه می شود؛ طراح صحنه مسئول خرید می شود؛ راننده، مدیر تدارکات می شود؛ خدمات پروژه ،گریمور می شود و ...