دکترای انتقاد

علی جوادی:  فردی که مدام از فدراسیون صفایی خرده می‌گرفت و حضور فردی غیر فوتبالی را در فدراسیون فوتبال مایه خفت اهالی فوتبال می‌دانست سرانجام به فدراسیون دعوت شد تا رودرروی مدیر غیر فوتبالی نشسته و به پیشنهادی برای کار در فدراسیون پاسخ مثبت بدهد. این، آغاز همکاری دکترای فیزیولوژی ورزشی و استاد نمونه دانشگاه شهید بهشتی با فدراسیون فوتبال و زمینه‌ساز مدیریت او بر پرحاشیه‌ترین فدراسیون ورزشی کشور بود. مردی که در زمان حضورش در فدراسیون به هیچ کس اجازه دخالت در کارش را نداد تا سرانجام به همین دلیل به شکلی غیرطبیعی از مسندش جدا شود. محمد دادکان به دلیل آموزه‌های پدرش نتوانست با مدیری کار کند که او را مطیع می‌خواست. او زمانی که در آلمان حضور داشت از فدراسیون عزل شد تا سه سال را به سکوت سر کند.

البته این سکوت دیروز به سر آمد تا او دوباره خود را به چشم مدیران ورزش کشور بیاورد. پسر قدیمی پامنار تهران مانند هم‌محله‌ای دوست‌داشتنی‌اش محمد طالقانی مدتها زندگی دور از مدیریت ورزش را تجربه کرد با این تفاوت که طالقانی دیگر نمی‌خواهد دراین وادی قدم بگذارد اما او دوستانی دارد که برایش ریش گرو می‌گذارند و دلی دارد که هنوز برای فدراسیون فوتبال می‌زند. او فدراسیون فوتبال را با تمام وجودش دوست دارد. در ساختمانی که خودش آن را خرید، خاطره‌های بسیار دارد و می‌خواهد دوباره فرمانروای آن ساختمان سیاه و سنگی باشد. مردی که دیروز در شبکه دو به انتقاد از فدراسیون فوتبال و مدیریت چهار سال اخیر ورزش کشور پرداخت البته آن استاد سابق نبود که در بدو ورودش به فدراسیون فوتبال نداند نرفتن ما به جام جهانی هیچ چیزی را تغییر نمی‌دهد و فاجعه تلقی نمی‌شود. او نرفتن ما به جام جهانی را سیاسی و اجتماعی و بادیدی بین‌المللی بررسی کرد تا نشان دهد این بار اگر روی صندلی شماره یک فدراسیون بنشیند، متفاوت مدیریت می‌کند. صحبت‌های دیروز دادکان نشان داد او بیش از هر زمان دیگری به آنچه که دوستش دارد، نزدیک است.