همه نگران مهمترین صندلی فوتبال

 با نزدیک شدن به نیمه دوم سال، التهاب اهالی فوتبال برای مشخص شدن رئیس آینده فدراسیون برای 4 سال آینده بالا می‌رود. خیلی‌ها منتظرند ببینند نفر اول ورزش پرحاشیه فوتبال چه کسی خواهد شد.

با توجه به اتفاقات نه چندان خوشایندی که در 4 سال اخیر افتاد هیچ کس دوست ندارد دوباره سایه تعلیق و نابسامانی و شکست بر سر فوتبال بیفتد و به همین دلیل همه آرزو می‌کنند انتخاب این دوره، خارج از چارچوب‌های سازمانی و سلیقه‌های فردی و تنها به خاطر منافع فوتبال باشد. یک بار مدیران وقت سازمان ورزش در راه سلیقه‌های فردی تصمیم گرفتند و علاوه بر آنکه تمام آبروی مدیریتی یکی از مدیران خوب ورزش را در فوتبال ریختند، به فوتبال هم آسیب زدند.

نتیجه این شد که در این مدت یا شکست را تجریه کرده‌ایم یا بحران. مدیران فعلی وزارت ورزش این قدرت را دارند که هر تصمیمی برای فوتبال بگیرند.

تقریبا به همه  ثابت شده که انتخابات فدراسیون فوتبال مانند انتخابات فدراسیونهای دیگر و انتخابات کمیته ملی المپیک فقط رعایت وجه دمکراتیک کار است وگرنه کیست که نداند همه چیز فرمالیته است. برای اولین بار در انتخابات کمیته ملی المپیک بود که هاشمی طبا متوجه شد کاملا دمکراتیک و قانونی اما کاملا ناجوانمردانه و ناعادلانه برکنار شد.

 این ماجرا در مورد فدراسیون فوتبال هم صدق می‌کند و طبیعی است که وزارت ورزش می‌تواند با قدرتی که دارد، فرد مورد نظر خود را بگمارد؛ اما وزیر ورزش باید بداند حوادث تلخ این چند سال موجب شده همه آرزو داشته باشند فردی رئیس فدراسیون فوتبال شود که فقط دغدغه فوتبال را داشته باشد.

برخی مواقع برخی افراد فقط دغدغه این را دارند که مجموعه بالادستی خود را راضی نگه دارند و غیر از این، هیچ چیز برایشان اهمیت ندارد. برخی مواقع هم برخی افراد هستند که فقط شخص خودشان برایشان مهم است و همه چیز را به شکل ابزاری برای رسیدن به اهداف شخصی می‌بینند. هر دو این گروه فوتبال ما را نابود خواهند کرد. فوتبال ما در حال حاضر به فردی نیاز دارد که به فوتبال مملکت، برنامه‌های درازمدت، سازماندهی حرفه‌ای و پیاده کردن طرح‌های امتحان پس داده و مفید فکر کند و بسترسازی مناسب برای پیشرفت فوتبال در آینده را ممکن جلوه دهد.

این روزها، روزهای حساسی است چون ایده انتخاب رئیس بعدی در فکر و ذهن مدیران وزارت ورزش شکل می‌گیرد. خوب است این مدیران قبل از هر چیزی به آینده کشور فکر کنند. اینکه اگر انتخاب آنها انتخاب هوشیارانه‌ای باشد مانند ژاپن وکره ما را در مسیر ترقی و جهانی شدن قرار خواهد داد و اگر انتخاب آنها سلیقه‌ای یا برای ارضای حس خودخواهی برخی افراد صورت بگیرد، فوتبال را نابود خواهد کرد. آن چنان که 4 سال بعد، از همین فوتبال نصفه و نیمه هم اثری باقی نخواهد ماند. همین حساسیت، باعث می‌شود از مدیران وزارت ورزش توقع داشته باشیم فقط برای مردم تصمیم بگیرند.