بازیگری که 35 دقیقه به ستون چسبید

به گزارش خبرآنلاین، این منتقد سینما که برای بررسی نمایش «زمستان66» در کافه خبر حضور یافته بود با اشاره به استفاده از الگوهای چند صدایی در نمایشنامه نویسی یادآور شد:« بعضی از الگوی چند صدایی استفاده نمی‌کنند، بعضی نصفه و نیمه استفاده می‌کنند، بعضی دیگر قایمکی استفاده می‌کنند. گاهی یک نمایشنامه ایرانی می‌بینیم که دیالوگ‌های یک نمایشنامه دیگر یا رمان دیگری را می‌گوید، بدون این‌که اشاره‌ای به این موضوع کرده باشد.»

 

او ادامه داد: «این‌که آقای یعقوبی از طریق یک موقعیت در یک صحنه یا تلفیق‌ دیالوگ‌ها در یک موقعیت باهم قاب‌های مشخصی در صحنه می‌سازد و کاری می‌کند که تماشاگر به جای غرق شدن در یک دیالوگ، کل ابعاد صحنه را به خاطر بسپارد، خود سینما است. و یا دیالوگ‌های محاوره که شخصیت‌ها استفاده می‌کنند و با شکستن دیالوگ‌ها ریتم عمومی روی صحنه حاکم می‌کنند، دیالوگ سینما است. دیالوگ سینمایی این است که کلمه‌ای را به شکل دیگر استفاده کنید و تصوری که از موضوع دارید با موقعیت تطبیق دهید. مثلا درصحنه ی پایانی ِ «نوشتن در تاریکی» همین که شخصیت‌ها دور تا دور نشسته‌اند و دارند حرف می‌زنند، انگار دوربین دارد 360 درجه می‌چرخد، وقتی این صحنه را می‌بینم می‌گویم باید 360 درجه بچرخم تا همه دیالوگ‌هایشان را بشنوم، بشنوم یعنی این‌که بفهمم.»

عقیقی همچنین با اشاره به یک ضدتئاتر که چندی پیش بر روی صحنه رفت توضیح داد: «یک ضد تئاتر می‌بینی که در طول نمایش 35 دقیقه بازیگرانش دارند دیالوگ می‌گویند و بازیگر زنش به ستون چسبیده وهیچ چیز نمی‌گوید و به این نتیجه می‌رسی که اگر ستون را برداری هیچ اتفاقی نمی‌افتد.»

 

مشروح کامل این نشست را اینجا بخوانید.