آیدین آغداشلو در گفتوگو با خبرنگار هنرهای تجسمی فارس درباره دائمی شدن موزه هنرهای معاصر تهران چنین گفت: «از سالها پیش در مقالاتی که مینوشتم، اشاره میکردم که موزه هنرهای معاصر تهران از بدو تاسیس، یعنی قبل از انقلاب تقریباً هیچ وقت یک موزه ثابت و دائمی برای عرضه آثار گنجینهاش و یا هنر معاصر ایران نبوده است. بنابراین خوشحالم و از اجرای این طرح استقبال میکنم».
وی افزود: «گمان میکنم، اگر این کار درست انجام شود، برای اولین بار تهران صاحب یک موزه هنر معاصر خواهد شد، اما در این میان اما و اگرهای فراوانی وجود دارد، از جمله این که تنظیمکنندگان (کیوریتر) این موزه از چه سطح تخصصی برخوردارند که اگر از متخصصانی که حتماً در ایران وجود دارند، استفاده بهجا و غیر سیاسی بشود این کار سامان میگیرد. (بدیهی است که منظورم مطلقاً خودم نیست)».
آغداشلو با اشاره به فضای نمایشگاهی موزه هنرهای معاصر تهران تصریح کرد: «نکته دیگر با در نظر گرفتن مشکل فضای محدود موزه باید دید که چه بخشی از این فضا به مجموعه آثار گنجینه و چه بخشی به مجموعه هنرهای معاصر ایران میتواند اختصاص یابد. بنابراین برنامهریزی این چنین پیچیده مستلزم برخورداری از تخصص و برنامهریزی در سطح بالایی است».
این هنرمند نقاش در ادامه به برپایی نمایشگاههای موقت در کنار نمایش دائمی آثار گنجینه اشاره کرد و گفت: «در کنار نمایشگاههای ثابت موزه، میتوان تالاری را نیز به نمایشگاههای موقت و نمایش نمونههایی از هنر معاصر جهان به صورت مدعو اختصاص داد».
آغداشلو همچنین گفت: «اجرای این طرح کار بسیار درستی است، اما نمیدانم با چه نوع برنامهریزی اجرا خواهد شد و اگر فضای محدود و مجموعه عظیم آثار گنجینه موزه را هم در نظر بگیریم، پیچیدهتر هم خواهد شد».
آغداشلو به الگوی موزههای معتبر جهان اشاره داشت و افزود: «الگوی این موزهها با نمایشگاههای دائمی و ثابت، تقریباًً در همه جای دنیا وجود دارد و اگر برنامهریزی درستی انجام شود، میتواند بسیار مفید و مثمر ثمر باشد و موزه هنرهای معاصر تهران از حالت نابسامان فعلی - برپایی نمایشگاههای نگارگری، گل و مرغ، خوشنویسی، مد لباس، طراحی پارچه و بیینالهای ریز و درشت - بیرون بیاید و نام و شأن حقیقی یک موزه معتبر را که هنر یک صد صال اخیر ایران را به نمایش میگذارد، پیدا کند. شأنی که مدتی است از آن دریغ شده است».
آیدین آغداشلو کارشناس هنر درباره مدت زمان تازگی آثار گنجینه برای بازدیدکنندگان و لزوم تغییر و تعویض آثار هم توضیح داد: «این موضوع بستگی به برنامهریزی طراحان موزه دارد، میتواند مانند موزه هنرهای مدرن نیویورک، مهمترین نمونههای هنری را به صورت ثابت حفظ کند و نمونههای دیگر را به تدریج جایگزین کند تا تازگی آثار موزه برای بینندگان باقی بماند».
آغداشلو تصریح کرد: «مجموعه آثار خارجی موزه هنرهای معاصر تهران، این امکان را دارد که حداقل تا دو دهه به این ترتیب تازه شود و نمونههای متغیر در کنار شاهکارهای بزرگ و ثبیت شده قرار گیرد، مانند کاری که در موزه «اورسی» پاریس مرتباً انجام میشود. گنجینه آثار ایرانی موزه هنرهای معاصر تهران نیز تا چند دهه این امکان را دارد که برای بازدیدکنندگان تازه باشد. اما بدیهی است طراحی موزه، حرف نهایی را در این میان خواهد زد و من به شخصه چون مدتهاست از موزه بازدید نکردهام و تقریباً هیچ کس را در آن جا نمیشناسم، نمیتوانم درباره طراحان این طرح، درست اظهار نظر کنم».
آغداشلو درباره لزوم خرید آثار خارجی و ایرانی برای موزه هنرهای معاصر تهران نیز گفت: «موزه چنین بودجهای را برای خرید آثار خارجی در اختیار ندارد. اما در زمینه خرید آثار هنرمندان جوان، نوگرا و پیشتاز معاصر ایران، بودجه هنگفتی لازم نیست و با خرید برنامهریزی شده، آیندهنگر و هوشمندانه که از علم و اطلاع طراحان موزه باید بهره برند، میتوان این کار را به تدریج انجام داد که البته این کار با تخصصی در حد بالا، بیتعصب و فرقهگرایی باید انجام شود».
آغداشلو افزود: «نیاز به خرید آثار خارجی هم داریم، چون در جهانی با فرهنگی پویا و با داد و ستدی مداوم سروکار داریم، اما این که آیا بودجهای برای برآوردن چنین نیازی در اختیار داریم یا نه، گمان نمی کنم چنین بودجهای متصور باشد».
این هنرمند نقاش و کارشناس آثار هنری در خاتمه تأکید کرد: «یادمان باشد که مجموعه آثار گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران تا سال 1979 میلادی گردآوری شده است و ما تقریباً هیچ اثری از هنر معاصر جهان که متعلق به سالهای پس از آن باشد، در اختیار نداریم».
نظر شما