این سطور ، نوشته کسی است که فقط یک بار، آن هم برای تماشای یک فیلم نود دقیقه ای، در سالن خانه سینما بوده است. از مدیران خانه سینما هم هیچ پرونده ای زیر بغلش نیست و حتی اسم خیلی از آنها را نمی داند.
خیلی از حرفهای منتقدان به سینماگران را هم قبول دارد.راستش،همه حرفهای اخیر و جنجالی فرج الله سلحشور را هم بی ربط نمی داند.
به همان اندازه ای که فهمش قد می دهد،این را درک می کند که سینمای امروز ایران در طراز انقلاب و نظام جمهوری اسلامی و بخصوص فرهنگ اسلامی ایران نیست.
ژست روشنفکری آن هم از نوع غربزده اش را در سینمای ملی مان نمی پسندد.
اما...
اما این ویژگی های سراسر منفی، بلای آسمانی نیست که همین یکی دو سه هفته نازل شده باشد. اگر اشکالات و انحرافاتی در سینمای ایران وجود دارد - که دارد- و اگر تقصیرش به گردن خانه سینما(به عنوان تشکل اهالی این صنف)است،ربطی به امروز و دیروز ندارد. سونامی هم رخ نداده که اقیانوسی را برآشوبد و کوههایی را بلرزاند تا به گوش همه برسد که: آی! مراقب باشید که سیل بنیان کن آمده و عنقریب است که دین و دنیامان را با این چند حلقه فیلم بربایند...
به حساب تقویم، 8 هفته مانده است به انتخابات. و از همین الان ، رقابت ها کلید خورده است و نشاط سیاسی شروع شده. نشاط انتخاباتی خودش به اندازه کافی شوک آور هست و اگر به فضای جامعه، شوک منفی وارد شود، التهاب ایجاد می کند.
آسمان به زمین می آید اگر این دعوا بر سر خانه سینما 2 ماه عقب بیفتد؟سالهاست این جماعت خانه سینمایی تحمل شده اند،و شاید در هیچیک از این سالها، کمتر از الان بحث انگیز نبوده اند.چه شده که بولدوزر خراب کردن خانه سینما ، همین دم انتخابات به راه افتاده است؟
فرض می کنم که این خانه سینمایی ها قصد دارند امسال و در جشنواره فیلم فجر، توطئه کنند و بعد از آن جشنی بگیرند و عنادشان با نظام را آشکار کنند. مگر پارسال و پیرارسال و در سالهای دولت اصلاحات و... نکردند؟ امسال و در آستانه انتخابات نهمین مجلس، ناگهان وحی آمده و حکم انحلال نازل شده است؟
نویسنده این سطور از پشت پرده وقایع، هیچ چیز نمی داند. اما این را از ظاهر قضایا می فهمد که دعوا بر سر قدرت است. یک طرفش مسئولان سینمایی دولت اند و طرف دیگرش، سینماگرانی که بعضی شان تا چند صباح پیش ، زاویه چندانی با همین مسئولین نداشته اند.
وقت برای جنگ قدرت هست.وزارت ارشاد می تواند دو ماه دندان سر جگر بگذارد و آن وقت، خانه سینما را برسر صاحبانش خراب کند. خیلی راحت!
البته شاید دوستان وزارت ارشاد نگرانند که مبادا سینماگرها بروند سراغ آقای رئیس جمهور و از او استمداد کنند. و ایشان هم به عنوان یک منجی پا وسط بگذارد و بدون هیچ انگیزه سیاسی، آن هم دم انتخابات(!)حال وزارت ارشاد را بگیرد و به سینمایی ها حال بدهد.
اصلا چطور است فکر کنیم همه این دعواها یک سناریوی سینمایی برای همین اتفاقی است که در پاراگراف قبل نوشتم؟!
نظر شما