بلای قاطعیت

از یک طرف مسئولین و مدیران انتصابی از سوی نظام تجربه کافی برای مدیریت دررده های بالاترحکومتی رانداشتند و ازسوی دیگر عناصر نفوذی گروهکی سعی میکردند

حتی الامکان تصمیم گیری هاراباچالش مواجه کنند تا باعدم اجرای تصمیمات ناتوانی مسئولین تازه منصوب شده رابه رخ بکشند.

خوب دراین شرایط مدیران سیاستی رابه پیش گرفتند که اسمش را"قاطعیت" گذاشتند. تکیه شان براین بود که اول" مشورت" بعد" تصمیم " ودرنهایت "اجرای قاطعانه".

 این سیاست در آن دوران درست بوداما مشکل از اینجاشروع شد که کم کم مشورت تغییر ماهیت داد و گروه مشاورین محدود و هم "رای " شدند و بعضا هم "گروه "و هم" جناح" و سپس هم باند!

دراین شرایط قاطعیت در بعضی ازسازمانها و مدیریتها رنگ خودرایی گرفت و مرغها دارای یک پاشدند.درحالی که ممکن  است اصلا موضوع مورد مناقشه مرغ نباشد و علاوه بردوپا دهها پاداشته باشد.

درد بزرگی است که ما مدیریت رادر تصمیم قاطعانه خلاصه کنیم و دیگران رااصلا به بازی نگیریم.

من قاطع هستم. جلسه می گذارم تا رئیس دانشگاه آزادراانتخاب کنم و باجمع آوری چندرایی که در زمان تصویب اساسنامه ساز وکار آن رادیده ام فرد مورد نظرم رابه میدان میفرستم.

فردی راکه من فرستاده ام نیازی به رعایت قانون ندارد چون من گفته ام. اصلاچرابرنامه اش را ارائه بدهد؟

چالشی راایجاد میکنم به خیال این که  معادله ای "برد-برد" ایجاد کرده ام . اگررئیس هیات امنا حکم راامضا کند که بازی  برده ام ودرغیر اینصورت هم جوسازی و تخریب و......باز

هم دشمنی بزرگ وفرضی برای خودم مطرح میکنم تا "برد" داشته باشم.

نظارت برقانون اساسی راامروز قاطعانه تعطیل میکنم و چندسال بعد قاطعانه احیا میکنم. تاابزاری راازدست دیگران خارج کنم ودرموقع نیاز دوباره از آن استفاده کنم.

یکی از دوستان درمواردی که خودرایی داشت می گفت:"we are this" مااینیم دیگه!!

مادر مملکت وقتی باجمعیت 70 میلیون نفری روبرو هستیم باید بازیهای سیاسی را درامورداخلی فراموش کنیم وبگذاریم برای خارجیها و دشمنانمان.

قاطعیت را هم دربرابر دشمن به کار می بریم و دراجرای قانون نه دراجرای منویات خودمان.......منافع ملی برهمه چیز مقدم است.

زمان آن رسیده است که قاطعیت در تصمیم گیری رادوباره تعریف کنیم. یابهتربگویم قاطعیت درتصمیم رامنوط به طی شدن فرایند صحیح تصمیم گیری کنیم.