متن کامل نامه چنین است:
به نام حق
آقای پرستویی
سلام
می دانم و مطمئنم که می دانید من هم مثل شما از این شکل حرف زدن ها و نامه نگاری هایی که معلوم نیست اگر "خصوصی"است ،چرا منتشر می شود و اگر"عمومی" است و به اشتراک گذاشته می شود ،چرا شکل نامه شخصی به خود میگیرد،گریزانم و بیزار.
اما این بار وقتی دیدم دوستانی نیت کرده اند ودر راهی قدم گذاشتند که انتهایش در بهترین شکل می شود"تلاشی برای بزرگداشت"شما، کاری را که باید خیلی پیش از اینها مجله های تخصصی تر،همت میکردند و به انجام می رساندند، خیلی فکر کردم چه کنم که هم باشم در این راه(فکر کنید که بزرگداشت شما باشه و من نباشم) و هم به شکل کلیشه ای مرسوم نباشد که باا تکرار و مرور خاطرات مشترک بیشتر و اصلا کاملا برای خودم از بودن کنار شما اعتبار و اهمیت بخرم،تا اینکه مثلا گوشه هایی از شخصیت و رفتار عزیز شما رو به دیگران بشناسانم
که در واقع نیز در طول همه این 12 سال جز این نبوده که نعمت همراهی با شما کمترین ثمره اش ، اعتبار بوده است و لذت.
اما این که اینجا بشینم و بگویم که مثلا چه دیده ایم و چه از سر گذرانده ایم و شما چه درس های در هر لحظه به من هدیه داده ایدو من و این سینماچه نعمتی داشت ه ایم و داریم و به امید خدا و به کوری چشم بدخواهان، خواهیم داشت، به نظرم انچنان که باید، صادقانه و بی ریا نیست، بر خلاف همه این سالها و این ارتباط بی شک آسمانی و انسانی.
و باز همانطور که گفتم در آن صورت، بیشتر به خودم پرداخته ام تا به شما. که گفتن از شما و من، و این همه سال، مجالی بسیار فراتر و وسیعتر از این صفحه ها و مقاله ها می طلبد .
پس این چند خط را نوشتم تنهابرای ثبت در این جریده محترم و اعلام اینکه من هستم و دعا می کنم باشم هر جا تقدیری از شما باشد...اما گفتنی هارا می گذارم برای فرصتی دیگر، که صداقتش را بخواهید در اصل هرچه بوده و هست، آنچنان معتبر و بی جانشین و اصیل است - مثل خود خود شما- که"گفتن" هم ندارد ،
می دانید و می دانم .
همین مهم است و عزیز. ...
پس بیشتر وقتتان را نمی گیرم .منتظر فرصت هستم که ببینمتان،
به همه عزیزان سلام برسانید . ...فعلا خدانگهدار.
حبیب
دوهفتهنامه مشقآفتاب در شماره 37 خود ضمن ارائه یک پرونده به منظور بررسی فعالیتهای پرویز پرستویی، متن این نامه را نیز منتشر کرده است.
نظر شما