بوی عیدی، بوی انحراف، بوی کاغذرنگی

به همین دلیل یکی از کاندیداهای محترم فرار به جلو کرده و قبل از اینکه از او تست «بو» بگیرند خودش بوی خودش را به اطلاع عموم رسانده است. من نمی‌دانم سازوکار بررسی بوی کاندیداها چیست اما شما خودتان تصور کنید که یک گروه کاملاً محترم از طرف شورای نگهبان مأمور می‌شوند تا کاندیداهای مورد نظر را از زوایای گوناگون بو کنند. انصافاً تصاویر بدیعی پدید می‌آید که زبان از گفتن و قلم از نوشتنش قاصر است. کاندیدایی که خودش به بوی انحراف ندادنش اعتراف کرده، احمدزاده‌کرمانی، رئیس سازمان میراث فرهنگی و معاون سابق احمدی‌نژاد است البته اصل بر برائت است اما من‌باب تذکار چند نکته را در باب بو، خدمت ایشان و سایر کاندیداهای ریاست‌جمهوری عرض می‌کنم.
1- این انحراف لامصب یک‌طوری است که خود آدم متوجه بویش نمی‌شود. مثل وقتی که شخصی ادکلن می‌زند و خودش متوجه بویش نمی‌شود و مجبور است هی به دیگران بگوید: «ببین من بوی عطر می‌دم یا نه؟»
2- گاهی وقت‌ها ممکن است آدم بر اثر مصافحه یا معانقه بوی عطر طرف را بگیرد. مثل وقتی که مادر چاوز به خانه رفت و رگ غیرت بچه‌هایش باد کرد که چرا بوی عطر ناشناس می‌دهد.
3- گاهی هم ممکن است یک چیزی توی جیب آدم پیدا شود که بو بدهد. حالا آن چیز یا مال خود شخص است یا در جیبش گذاشته‌اند. در این شرایط هرقدر هم آدم قسم بخورد که آنچه پیدا شده قره‌قوروت است، کسی باور نمی‌کند.
4- بهترین کار برای گم شدن بو مبارزه منفی است. اگر آدم چند وقتی حمام نرود و کفش از پایش درنیاورد، اوضاع یک‌طوری می‌شود که هر بویی را خنثی می‌کند.
5- اگر هیچ راهی جواب نداد، بهتر است بو را گردن دیگری بیندازید و بگویید: «کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!» فقط دقت کنید که این شیوه وقتی دو نفر بیشتر نباشید جواب نمی‌دهد. چون نفر دوم خودش که می‌داند مصدر بو نیست، بنابراین همه‌چیز لو می‌رود.