منشوری که آبرو می‌خرد، منشوری که آبرو می‌برد

دغدغه امروز - مدتهاست فضای فوتبال چیزی غیر از منشور اخلاقی را نمی‌بیند. مدتهاست فوتبال ایران برای پاک شدن و رو آوردن به اخلاق، دست به دامن بی اخلاقی، توهین و برخوردهای عاری از احترام شده‌ است. مدتهاست فوتبال ایران می‌خواهد بمیرد تا از دست این وضعیت خلاص شود.

نه به جام جهانی رفته‌ایم، نه فوتبال ما رونقی دارد، نه هیجانی بر این ورزش حاکم است و نه دل اهالی فوتبال به چیزی گرم است. در این شرایط منشور اخلاقی از نان شب برای فوتبال واجب‌تر شده تا همه چیز به دایره بسته‌ای خلاصه شود که محدوده‌اش هم اصلا مشخص نیست. هر جا که پا بگذاری می‌گویند پایت را از حریم منشور بیرون بگذار. منشور دیگر همه هستی این فوتبال شده تا فوتبالی که هیچ دلخوشی خاصی ندارد به داشتن منشور خوش باشد.

منشور را کرده‌اند دیو دوسر و مدام همه را از آن می‌‍ترسانند. در حالی که اخلاق اصلا چیز ترسناکی نیست. کسانی که داعیه منشور و برخورد اخلاقی دارند، دائم بی‌اخلاقی می‌کنند. مربی معروفی که نامش با تولد منشور گره خورده مدام آبروی افراد را می‌ریزد، مدام با الفاظ بد حرف می‌زند، مدام اهالی فوتبال را با هر نامی که بخواهد می‌خواند و انتظار دارد فوتبال با برخوردهای نادرست او درست شود.

مدتهاست که حرف‌های بجا با ادبیات نابجا ادا می‌شود و هیچ تاثیری ندارد و که در این آشفته بازار فوتبال - که متولیان فوتبال خودشان هم نمی‌دانند در حال حاضر، اختیار «لیوان» در دست کیست - کسی پیدا نمی شود که به داد فوتبال برسد.

فوتبال ما دیر زمانی است که از فوتبال غافل شده. وقتی فوتبال این کشور برای آنکه موقعیت یکی دو نفر به خطر افتاد، فروخته شد.... و پیشتر از آن، وقتی که برای به کرسی نشستن حرف یک مدیر، مدیری دیگر قربانی شد.... فوتبال ما را تعلیق فیفا نابود نکرد؛ تردید مدیران برای استفاده ابزاری از آن بود که فوتبال ما را به فنا برد تا مدیری که باید در جای دیگری می‌بود، این گونه ناخواسته به وادی فوتبال کشانده نشود.

و فوتبال بیمار ما پس از این ماجراها، اسیر بیماری‌های دیگری هم شد... و منشور اخلاقی در فوتبالی که مربی استقلال مدعی است در آن پاکی نتیجه نمی‌گیرد، شد همه هست و نیست فوتبال. غافل از آنکه غذای چرب برای فردی که ماههاست به دلیل بی‌غذایی دچار سوء هاضمه شده، از سم هم مهلک‌تر است.

اخلاق، پدیده مورد قبول همه جوامع و فوتبال دنیاست. منشور اخلاقی هم عرصه‌ای است برای آنکه برای این فوتبال آبرویی خریده شود، اما این شیوه آن را مساله‌ای مذموم می‌کند که تنها هنرش ریختن آبروی فوتبال و اهالی آن است.

منشور اخلاقی چیز بدی نیست. فرمی که برای پیاده کردن آن اختیار کرده‌ایم آن را از اعتبار می‌اندازد و بد جلوه‌اش می‌دهد. کسانی داعیه منشور دارند که خود منشوری‌اند. کسانی که بدون تحقیق به دیگران انگ می‌زنند، بدون سند با آبروی افراد بازی می‌کنند و هر چه دلشان می‌خواهد بار دیگران می‌کنند، خود در زیر چتر این منشورند و خبر ندارند... و متاسفانه حریم امنی که دور آنها کشیده شده اجازه نمی‌دهد کسی به آنها نزدیک شود. منشور اخلاقی اگر بر اساس حدیث علوی بنا نهاده شده باید متناسب با رفتار آن حضرت درباره آبروی مردم وسواسی نامحدود داشته باشد که متاسفانه ندارد.