دربندی در این مطلب نوشته است:
«در قرآن کریم بیش از سیصد مورد به موضوع تعقل، تفکر، تذکر، تدبر، تفقه، ... تاکید شده است، همچنین در برخی آیات، از قلب انسان به عقل تعبیر شده و به عنوان ابزاری برای دریافت های شهودی معرفی شده است. برخوردارى انسان از موهبت عقل و معرفت قلبی، انسان را از حالت تحیّر خارج می کند، گرچه بهره انسان ها از این موهبت عالى الهى یکسان نیست، ولى هرکس با استفاده از همان بهره اى که از عقل برده، قادر است راه سعادت خویش را باز یابد و به نتایج معنوى و مادى که در خور اوست نایل گردد.»
وی با اشاره به محتوای کتاب "معنا شناسی عقل و قلب در قرآن" نوشته مینو نراقیان، به بخش هایی از نوشته های آن اشاره کرده و عنوان کرده است:
«از آیات قرآن بدست می آید، عقل ضد جهل است و این پیام را منتقل می کند که اگر انسان از روی گمان، به تدبیر امور بپردازد و با علم تصمیم گیری نکند، جاهل بوده و از نعمت عقل بهره ای نبرده است.
یکی دیگر از معانی واژه عقل در قرآن کریم، قلب است و این معنا، منحصرا در قرآن کریم ذکر شده است. از این تعبیر قرآن، می توان برداشت کرد که مقام عقل مانند مقام رفیع قلب است. یعنی همانطور که خداوند قلب را محل عرش الهی می داند، برای عقل نیز همان جایگاه را قایل است. قرآن، تعقّل و خردورزی را نه تنها مغایر با دریافت های قلبی نمی داند بلکه تعقل عمیق و دقیق را کار قلب می داند و ملاک صحت شهود قلبی را عقل می داند.»
متن کامل این مطلب را اینجا بخوانید.
/6262
نظر شما