واضح است که با هدفمند کردن یارانهها قیمت تمام شده کالاهای صادراتی ما افزایش خواهد یافت؛زیرا این بازارهای جهانی است که قیمت خرید را تعیین میکند.به این ترتیب فاصله بین قیمت تمام شده و قیمت فروش کاهش یافته یا شاید هم منفی بشود.
این کاهش یا به زیان تولیدکننده و دست کشیدن او از صادرات منجر خواهد شد یا هم درصد سود این قدر پایین خواهد آمد که دیگر توجیه اقتصادی نخواهد داشت.
این درحالیست که متوسط قیمت یک کیلو کالای صادراتی ما زیر 50سنت بوده؛حال آن که متوسط قیمت یک کیلو کالای وارداتی یک دلار و 50 سنت است! یعنی اینکه ما کالای خام فروخته و کالای آماده میخریم.
افزایش قیمت حاملهای انرژی روی کالاهای خام اثر بیشتری میگذارد و اگر به نحوی خسارت وارده بر صادرکنندگان را پوشش ندهیم،به دست خودمان،خودمان را از بازارهای جهانی حذف کردهایم و این برای صادرکنندگان که طی سالیان دراز با زحمتهای زیاد بازارهای صادراتی یافته اند، بسیار سخت خواهد بود.
به عنوان مثال بیش از 50درصد قیمت تمام شده سنگآهن به هزینههای حملونقل آن برمیگردد و پس از آن میتوان به تکنولوژی، ماشینآلات و بهرهوری از نیروی کار و ماشینآلات اشاره کرد.
صاحب معدن میتواند از نظر بهرهوری،کارگر و به طور کلی فرمولهای مدیریتی به منظور کاهش قیمت تمام شده محصول خود کاری انجام دهد؛ اما انرژی، هزینه حملونقل و حقوق گمرکی ماشینآلات وارداتی از دست او خارج است.
این نکته قابل توجه است که در حرکت به سمت اقتصاد آزاد و حذف سوبسیدهای سوخت و کالاهای اساسی هیچ شکی نیست؛منتها چگونگی انجام این قانون مورد بحث است؛اینکه بیاییم پول نقد به مردم بدهیم راه درستی نیست. دولت قبلا یارانه را مثلا به بنزین میداد، حالا آن را نقدی میدهد،پس تغییر در ظاهر است نه در باطن موضوع.
در نهایت باید توجه داشت که یارانهها را باید به سمت کار و تولید هدایت کنیم،مثلا دولت بیاید مجتمعهای مسکونی را خود اجاره کند و سپس آن را با قیمت پایین در اختیار عوامل موثر بر تولید بگذارد یا اینکه دولت در بخشهایی از صنعت و تولید که مشکل وجود دارد،سهم 23درصدی کارفرما از بیمه را تا زمانی که مشکل این واحدها حل بشود، بپردازد.
عضو هیات رئیسه اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران
نظر شما