شاهنامه، بوى خدا مى دهد

 براى هر کدام از موارد یاد شده می توان مثالی را از شاهنامه دکر کرد. 

وقتى رستم به مازندران مى رود تا دیو سپید را بکشد، دیو خواب است. او را از خواب بیدار مى کند و مى گوید: مردانگى نیست در خواب حمله کردن، این اولین درسى است که از این قصه مى آموزیم. سپس با دیو مى جنگد، این دومین درس است که باید با بدى ها و دیو نفس جنگید. رستم پس از فایق آمدن بر دیو دست هاى خود را بالا مى کند و مى گوید: تویى بندگان را زهر بدپناه/ تو دادى به من گردى و دستگاه ، این سومین درس و نشانى از توکل او به خداست. زمانى که حضرت یوسف (ع) از ذلت کار زلیخا فارغ مى آید دست ها را به سوى آسمان مى برد و مى فرماید: خدایا هیچکس از نفس خودبرى نیست مگر کمک تو باشد مى بینیم که در یک داستان کوتاه چه درس هاى حکمت آمیزى را واگو مى کند.

 یکى از آیات قرآن مى فرماید: "اگر به تو بدى رسید و تو فکر کردى به تو بدى رسیده بگو خدایا صلاح این بوده که این گونه شود و اگر به تو راحت و بهجتى رسید به خود غره مشو و بگو خدایا این هم از توست اصلا بگو همه چیز از خداست.

این آیه روح توکل را در انسان ها تقویت مى کند، امید را اشاعه مى دهد و وجود خدا را بشارت. حاصل این گفته خداى را فردوسى به سادگى در یک بیت آورده تا هر کسى بتواند آن را جذب کرده و به خدا پناه برد و آن، این بیت است:

بد و نیک هر دو ز یزدان بود / لب مرد باید که خندان بود

مى خواهد بگوید آدم هاى متوکل هیچ غمى به خود راه نمى دهند و با این تفسیر روح توکل را در انسان القا مى کند.

فردوسى شاعر نیکى هاست و همه را به نیکی دعوت مى کند. شما وقتى شاهنامه را مى خوانید بوى خیر از آن به مشام مى رسد. در حقیقت فردوسى با این کار، تخم نیکى را در دل انسان ها مى کارد.

در حماسه هاى جهان، حماسه «گیلگمش» که حماسه اى است سومرى تا «مهابهاراتا و رامایانا» که به زبان سنسکریت است تا «ایلیاد و اودیسه» هومریوس تا «شانمون دورولان» فرانسوى ها تا «میبلونگن و زیگفرید» آلمان ها همه در دستان بشرند اما بزرگترین شخصیت هاى علمى جهان مانند نیکلسون، یان ریپکا، پوتر، ژول مول، ادوارد براون، لین و . . . گفته اند شاهنامه ایرانیان بزرگترین حماسه جهان است. به خاطر اینکه پر است از حکمت. براى این که بوى خدا مى دهد.