بعد از برگزاری کن پنجاه و هفتم ؛ اوضاع و احوال برگزاری دوره های بعدی ، بسیاری را نسبت به تغییر ساختار و ویژگیهای خاص فستیوال فیلم کن ، نگران کرد . فستیوال کن از هر نظر یک رویداد سینمایی خاص و حتی سال سینمایی به نظر می رسید . محلی برای تجلی سینمای واقعی و زمانی برای کشف استعداد های ناب سینمایی . فیلمسازانی که کن کشف می کرد ، عمدتا سینماگران مولف سالهای بعد نام می گرفتند . با این همه در این چند سال اخیر آن استقلال منحصر بفرد و آن سایه سنگین کن بر هالیوود کم کم از این جشنواره معتبر رخت بربسته بود و در عوض کن به محلی برای تقویت روحیه هالیوود و هم چنین به محفلی برای تمدد اعصاب و گرد همایی چندین و چند فیلمسازی بدل شده بود که اگرچه عمده شان ، خود در سالها و دهه های قبل کشف کن به حساب می آمدند اما کار خاص و یا دستاوردی جدید در سالهای اخیر برای هنر هفتم نداشتند .
کن 62 را که به خاطر دارید . سال گذشته میانگین سنی کارگردانانی که فیلم هایشان در بخش مسابقه شرکت کرده بود ، 57 سال می بود و جز یک نفر مابقی سابقه حضور بیش از شش بار را در کن داشتند . در حالیکه در دهه ی قبل که حدود 20 تا 22 فیلم در بخش مسابقه شرکت می کردند ، یک سوم کارگردانان گمنام به حساب می آمدند. گذشته از این ، فیلم های آمریکایی با توجه به سیاست های آن دوران ، عمدتا قدرت درخشش و صلاحیت حضور در بخش مسابقه را نداشتند در حالیکه در این شش یا هفت سال اخیر ، آمریکایی ها سهم قابل توجهی در فستیوال فیلم کن و در بخش های مسابقه و غیر رقابتی ایفا کردند .
نظم تبیین یافته و کلان نگری مسئولان سالهای دور کن به حقیقت فیلم و سینما باعث شده بود کن در جایگاه رفیعی قرار بگیرد و از فستیوال های دیگر فیلم یک سروگردن بالاتر بایستد اما حالا اوضاع فرق می کند. نه فیلم ها بدل می نشیند و نه کارنامه حرفه ای کارگردان ها جذابیتی برمی انگیزد . چرا که یا کارگردان ها در سال های اخیر چیز حسابی نساختند و توقعات را برآورده نکردند و نه فیلم ها استاندارد های گذشته را دارند .
در واقع بعد از اینکه مستند مایکل مور (فارنهایت 911 ) نخل طلای کن پنجاه و هفتم را بدست آورد ، کن به تعبیری به جاده خاکی زد . سال بعد از آن ، در کن 58 ، دیوید گراننبرگ با قول های شرقی ، جیم جارموش با گل های پژمرده ، فرانک میلر با شهر گناه و گاس ون سنت و چندین نفر دیگر جور کن 58 را کشیدند و سرشناس های دیگر حاضر در فستیوال حقیقتا جز ترافیک ، چیز دیگری به اعتبار کن نیافزودند .و این روند سال به سال بدتر شد و متاسفانه در کن سال گذشته ، اسامی فیلم ها و کارگردان های شرکت کننده در بخش مسابقه که اعلام شد ، آه سردی از دل علاقمندان به کن و شیفتگان سینما برخاست . گویی کن به محمل تجمع بازنشستگان تبدیل گردیده بود و بدتر اینکه فیلم ها هرگز چنگی بدل نمی زد . و بد تر از همه اینکه آن گرمای رقابت از بین رفته بود .
با همه ی این حرفها ، به کن 63 چقدر می توان امیدوار بود ، تا از این جاده خاکی بیرون بیاید؟ فیلم ها و کارگردان های بخش مسابقه را اگر مرور کنید؛ نامها و عنوان ها نسبت به شش دوره اخیر کمی امید وارانه تر بنظر می آید . به هرحال کمی تا قسمتی از آن ترافیک سرشناس ها و کله گننده ها کم شده است و شرکت کننده ها ی ناشناسی نیز خوش بختانه در بخش مسابقه حضور دارند .
نام هایی مانند ایناریتیو ، عباس کیارستمی ، برتراند تاوارنیه ، مایک لی و نیکیتا میخالکوف از کن بازهای قدیمی اند و به نوعی جز همان بازنشسته ها به حساب می آیند اما حدود 10 فیلم و کارگردان هم در این بخش حضور دارند که کارنامه شان حکایت از استعدادشان دارد اما معروفیت جهانی را هنوز بدست نیاورده اند. نام هایی دیگر مانند متیو آلماریک یا تاکشی کیتانو و یا حتی سرگئی لونیتسا ، فیلمسازانی هستند که می توانند جیم جارموش و کوئینتین تارانتینو ی سالهای 1991 تا 1994 نام بگیرند . چراکه کن محل تثبیت شدن یک کارگردان است . جایی است که با معرفی یک کارگردان خلاق به دنیای هنر هفتم ؛ بدنه سینما می تواند از وی بعنوان خونی تازه استفاده ببرد . کاری که رسالت همیشگی فستیوال فیلم کن بوده و حالا به نظر می رسد چند سالی است و حداقل از کن 57 ، از این روال فاصله گرفته شده بود .
کن 63 در بخش نمایش فیلم های غیررقابتی نیز ، از کله گنده ها و کن بازها استفاده کرده . ژان لوک گودار امسال هم در کن و در بخش های جنبی حضور دارد. رایدلی اسکات با فیلمش رابین هود در افتتاحیه حضور دارد وودی آلن و اولیور استون هم در بخش غیر رقابتی چتر باز کرده اند .
به این اسامی اگرچه می توان نام چند کله گنده ی دیگر را نیز افزود اما آنچه کمی مایه امیدواری است که کن از جاده خاکی بیرون بزند ، همانا کم شدن ترافیک حضور سرشناس ها و کله گنده هااست . چیزی که کن همیشه بدان نیاز داشته است ، خون تازه بوده ، روندی که با کشف استعداد های جوان و ناشناخته بدست می آمد . چقدر خوب است که کن 63 جور این همه عقب ماندگی در سال های اخیر را بکشد و به تنها تن خویش ، این خون رسانی را بانجام برساند .
نظر شما