اما اگر صحنه بین الملی برای بیان دیدگاه های مستقل جمهوری اسلامی ایران وجود دارد و رئیس جمهور اسلامی ایران می تواند در آن حضور یابد، آیا باید مانع این کار شد؟ معتقدم طرح دیدگاه های جمهوری اسلامی نه فقط سخن ملت ایران بلکه سخن دل بسیاری از مردم جهان است.
یکی از اشکالاتی که به سفررئیس جمهور وارد می شود آن است که ایشان تنها رئیس دولتی است که در اجلاسی در سطح وزرای خارجه شرکت می کند. من پرسشم این است کدام یک از کشور های جهان الان در مسیر رویارویی با آمریکا قرار دارند یا شرایط ویژه ما را دارند یا اینکه کدام ملتی الان تهدید به بمب هسته ای شده است. به نظر می رسد این موارد نکات مهمی است که باید مدنظر قرار بگیرد.
طبیعی است که این حضور برای ایشان سختی های دارد و با حجم کارها مشکل زا است اما وقتی کشور شما تهدید به حمله اتمی می شود شما حتما باید به عنوان نماینده ملت ایران حضور پیدا بکنید و اظهارات دیگران را به نقد بکشید و جهان را متوجه این اظهارات کنید.
معتقدم این سفر یک ابتکار ویژه ای از سوی رئیس جمهور ایران بود و باید آن را ستود. اظهاراتی که از سوی آقای احمدی نژاد در این اجلاس بیان شد مبتنی بر منطق بود و مقدمه قوی داشت. برخی به دنبال این هستند که این پیشنهادات را تکراری جلوه دهند. اما بحث ارتقاء و احیاء معاهده 1995موضوعات جدیدی بود. بحث تهدیدی اتمی آمریکا نیز موضوع مهمی بود که رئیس جمهور ان را طرح کرد. حضور در چنین صحنه های را هم باید متعلق به کل ملت ایران دانست و از جنجال های سیاسی در این زمینه پرهیز کرد چون ما به قدر کافی در زمینه های داخلی محل بحث و جدل داریم.
معتقدم سخن نگفتن جمهوری اسلامی ایران در مجامع جهانی ضررهایش بیشتر از سخن گفتن ماست. وقتی ما منطق و ادله کافی را برای بیان داریم، چرا آن را طرح نکنیم. اساسا در فضای کنونی جهانی مردم الزاما چند دیپلمات نیستند بلکه مخاطب دنیا است. ضمن آنکه همان رسانه های غربی هم به هرحال این سخنان را منتشر می کنند. ما هم باید تلاش کنیم توانایی های رسانه ای خودمان را افزایش دهیم اما انتشار این سخنان جهان را با یک پرسش جدی مواجه می کند که کشوری که معتقد است باید تسلیحات اتمی برچپیده شود چرا باید متهم به استفاده از سلاح هسته ای شود.
نظر شما